Het eerste stapje met een boel gebrabbel erbij.

Welgekomen, jullie lezers.

Ergens heb ik veel zin om formeel gezever hier neer te poten, ergens besef ik dat mijn gevoel voor 'formeel' niet in overeenstemming is met de huidige standaard. Nog elders (jawel, mijn persoonlijkheid kent vele vlakken, misschien nog wel onontdekte!) vermoed ik dat ik mijzelf bedrieg met de illusie dat ik in staat ben formeel te doen, terwijl ik dan toch weer mezelve ben. Het gevolg daarvan is dat er veel woorden en zinnen uit mij ontsnappen (hoewel, dat klinkt vrij ongecontroleerd...), ik bedoel 'spontaniseren', zodoende dat ik toch al zeker uh, drie volwaardige zinnen heb neergeschreven. Dat is kunnen, vooral omdat ik nog niet tot de essentie van dit tekstje ben geraakt. Misschien omdat ik terdege de essentie nog aan het destilleren ben uit mijn gedachtebrij (mooie verwoording hé?). Ik vermoed stiekem dat de essentie staat onder de blogtitel (vlug kijken voor diegenen die net als mij ook altijd eerst beginnen met de kleine lettertjes, en dan naderhand pas de titel zien!), maar ik zal maar doen alsof ik onder vrienden ben, en dus vervolgens dezelfde tot moes gekauwde grappen en grollen voorschotelen. Jawel, wat ben ik dankbaar dat er tolerante mensen onder mijn vrienden bestaan, ofwel zijn ze selectief onthoudend en/of luisterend. Het enige dat ik dan ook nodig heb is een knikkend hoofd -geef mij altijd gelijk-. Nu hoop ik dat knikkende hoofden in Spanje ook een gangbare vorm is van sociale interactie. Maar ach, wat bazel ik nu, uiteraard zal ik hun tot zulks introduceren!

Waar ging ik nu hene met mijn verhaal? Juist! Zoals jullie misschien wel hebben gelezen -dus voor de snellezers, hup, terug naar boven kijken-, staat er 'Spanje' in een zin. Awel, dat heb ik niet per ongeluk vermeld (zie, ik praat gecontroleerder dan het lijkt!). Bedoeld was, dat dit een subtiele overgang naar de essentie (ik weet het eindelijk!) van dit eerste (maagdelijke!) bericht werd. Ik ben namelijk jullie trots/zenuwachtig/apathisch/hyperactief... te vermelden dat op een gegeven moment mensen hun levens, eens samengekomen, ook onvermijdelijk eens scheiden. In afwachting van de blijde hereniging is dit vermakelijk stukje tekst ontstaan, hopende op meer van zulks, hopende op ook andere bloggers -mogelijkerwijze minder gezanik, maar ook meer spelfouten-. De blogger aan bod zal zich normaliter kenbaar maken in de tekst zelf (Spaans, Frans, Heist-op-den-bergs, Duits, vermelding van mooie deernes, vermelding van muziekgroepen-FionaApple-, met of zonder leestekens, met of zonder spelfouten, met of zonder grammaticafouten, lange en korte teksten, veel zinnen tussen haakjes... Dit alles kan als taalkundige en sociale taxonimische eenheid worden beschouwd.)

Ik zal even mijzelf kenbaar maken, voor diegenen die het nog niet hadden geraden (dan kan het goed zijn dat ik ofwel een mentale tweeling heb, of dat jullie me gewoon niet kennen en hier toevallig verzeild zijn geraakt, al dan niet door een link van een of andere bevriende neut -Deze zin is opgedragen aan iemand die wel weet voor wie die zin is opgedragen-.). Tot u typt Nele, gaande naar Salamanca, Spanje (Er is ook een Salamanca in NY). Nog niet zo onderricht in de Spaanse taal, alsook nog niet zo goed in gitaarspelen (drummen gaat beter), maar toch van plan om beiden wat meer onder de knie te krijgen. Nog liever onder de hersenpan en handen, als we even de letterlijke toer opgaan. (Zie je de verwijzing naar reis, toer-reis-toer, nee? Ik wijs jullie even op de af en toe doordachte woordkeus van mijnerhand. Poëzie is in de maak!)

Om niet meteen te fel in de spotlights mijn kruit te verschieten, ik groet jullie.
(zie maar)

Groetjes,

Nele