Venga, venga, olé!

Hetgene waar eigenlijk alles om te doen is geweest, is deze vorige maandag, de 22^e van wal gestoken. Jawel, in tegenstelling tot wat het cliché voorschrijft over Erasmusstudenten, moeten deze laatsten toch ook wel lessen volgen. In mijn geval aan de Facultad de Biología, alwaar een Spaans gereutel mijn richting kwam afdraven. Aye caramba, wat ging me dat toch nogal onverstaanbaar. De slides begreep ik wel (wetenschapstaal is universeel: hier en daar een uitgangetje van een woord anders maar niet wezenlijk verschillend) maar alles wat erbij hoorde, daar was een ander paar mouwen voor nodig. Zoals jullie al merken gebruik ik al dan niet foutieve spreekwoorden en zegswijzen. Het feit dat ze soms foutief zijn, is een deel van de charme van deze tekst. Hoedanook: over die mouwen, het weer is hier vrij onvoorspelbaarder in de vroege morgen dan in België. Onvoorspelbaar is misschien verkeerd verwoord, maar in ieder geval meer gevarieerd: ’s Morgens is nogal fris tot koud (ook naar Belgische maatstaven), maar van zodra de zon de kans krijgt te ontluiken is het warm. Bijgevolg gaat er geen dag voorbij dat ik op mezelf mopper dat ik weer verkeerd gekleed ben.
Dat mopperen doe ik dan bijvoorbeeld heel de les door tijdens de dode momenten dat ik er toch niets van versta (ik probeer wel hé), op zich is dat nog niet zo erg de eerste week, aangezien elke ‘profesor(a)’ toch maar on and on ging over wat we dit jaar zouden zien. Wetenschapsdingetjes dus. De week begon met microbiologie (aangename vrouw), over genetica, neurobiologie (opvulvak), carcinogenese (waar de professor twee van de twee keer niet kwam opdagen), toxicologie (toffe vrouw) dierenfysiologie (toffe man) en plantenfysiologie. Bij deze laatste moest ik meteen denken aan de juffrouw van Frans op mijn eerste en tweede middelbaar. Ondanks haar lieve verschijning leek het me een kwaaie tante als je haar tegen kreeg. En ik vrees dat ze me niet zo mag (je woordenboek bovenhalen en iets opzoeken wordt meteen ten overstaan van heel de klas besproken. Het is toegestaan, maar ik vermoed dat ze een zeker kwalijk vermaak erin ziet. Onze onkunde in de Spaanse taal schijnt voor haar een heuse Scarlett-Red Butler-verhouding te zijn. Haat en liefde, maar dat ligt oh zo dicht bij elkaar). Maar ik ga mijn innemende zelf blijven uiteraard, en gewoon heel de les zwijgen, ja-knikken en me een ‘ik begrijp alles’-gezicht aanmeten. Helaas, iedereen weet dat mijn gezicht nogal vaak boekdelen spreekt. Ik veronderstel dat dit dus een nieuwe eigenschap van me zal zijn als ik terugben, een deel van mijn Erasmuservaren, en dit allemaal voor jullie verklaard. Uiteraard zal ik die gave enkel voor het goede gebruiken (mij!).

Er zijn trouwens veel Belgen en Duitsers in mijn faculteit te vinden, een van die laatste groep kwam trouwens plots naast mij zitten terwijl ik in een afwezige bui zat te tekenen, wachten op de professor (sommigen nemen het nauw met de tijd, anderen weer niet). Ze sprak zo vloeiend Spaans, daarbovenop het feit dat ik hier heel moeilijk gezichten kan onthouden precies, alle Spaanse meisjes lijken trouwens op elkaar (buiten eentje, die overduidelijk pot is… ze heeft het Sinead O’Conor-kapsel!), dat ik dacht dat het een blonde Spaanse was. Maar neen, ze studeert dat gewoon, bovenop biologie. Impressive. De Spaanse meisjes, zoals eerder vermeld, lijken dus allemaal op elkaar: Klein, lang donker tot zwart haar, gebruindere huid, donkere ogen en eenzelfde overacting-gebaren als ze iets vertellen. Doch, sommigen zijn wel knap. Knap in de trant van: oho, interessant (maar overduidelijk hetero naar Belgische maatstaven, zoals jullie al weten herken ik de gemiddelde pot hier niet, ook niet in Belgie eigenlijk). Gemiddeld zien ze er wel beter uit dan de Belgische meisjes, maar dat komt omdat ze zelden onopgemaakt de deur uitgaan, zoals ik nogal eens (altijd) doe. Doet me eraan denken: met genoeg haarproducten ligt mijn haar toch goed! Het bewijs was vrijdag: ik ging uit. En ik denk dat velen geld zouden geven om mij die avond mee te maken… We gingen naar een shotjesbar, toffe mensen allemaal (mijn Spaans is zo goed als ik gedronken heb: Olé!) en uh. Ik denk dat ik voor de eerste keer in mijn leven toch wel dronken was (Olé!). Met trots kan ik jullie zeggen dat, mocht alcohol je echte ik tevoorschijn halen, ik enorm plezant ben (Olé!), erg goed kan dansen (Olé!) en dat je zichtvermogen inderdaad afneemt na een paar (uh…) shotjes (Olé!). Ik vermoed dat er erg leuke foto’s zijn genomen (Olé!), dat ook zeldzaam is want ik sta niet graag op foto’s (Olé!). Rick heeft het niet mogen meemaken, wegens het zeer inefficiente fuiven dat de mensen hier doen (met een groep van twintig mensen afspreken en dan ergens zien heen te geraken… so not done!), ging hij naar de salsabar. Mijn shotjesbar, Chupeteria (zo zijn er wel meerdere), was zoveel beter (Olé!) dankzij de leuke bende die ik bijhad: Jennifer en Marc van Louvain-La-Neuve, Julia, meisje X en Kirsten van Duitsland en Merit van Nederland (de enige die ik tot nu toe heb gezien! Terwijl iedereen zegt dat het er vol van loopt, maar dat enkel bij faculteiten die mijn niet interesseren: Economie en Rechten).
Dat was niet de enige keer dat ik ben uitgegaan, dinsdag was ook zo’n dag, maar ook weer zo inefficient (de hele tijd buiten dralen en wachten op Godot) dat ik het vlug voor bekeken hield. De volgende dag trouwens veel les. Al die lessen zijn in de voormiddag, enkele overlappingen, en de practica’s in de namiddag.

Donderdag was er tevens een middagje standjes-bezoeken: vele verenigingen in Salamanca verzamelden zich op een pleintje en maakten wat reclame voor zich. Er was er zelfs eentje bij met een regenboogvlag, ik meteen vragen waar er iets voor de gemiddelde lesbo te doen was, helaas, het bleek eerder een bewustwordingsstandje te zijn over HIV etc, iets waarmee ik al doodgegooid ben in België. Ze schijnen hier nog niet zo erg uit de kast te kunnen komen, die holebi’s.

Verder heb ik nog wat Spaans geleerd en Buffy in het spaans bekeken, alsook Bones (letterlijk vertaald: Huesos, ze noemen haar echt ‘beenderen’ in het Spaans. Alleeh, komaan, stel je voor dat wij alles zouden dubben en plots iemand aanspreken met ‘Hey, Botten!’ In de meest goedkope series dubben ze de kinderstemmen trouwens door een volwassene die heel hoog spreekt!). Tevens heb ik een Portugees meisje als kotgenoot gehad: Zondag kwam ze aan, maandag besefte ze dat ze haar vakken hier niet kon vinden, en dinsdag ging ze weer weg. Woensdag en donderdag kwam mijn huisbaas af met nieuwe gegadigden voor dit kot, trof Rick twee keer aan en de derde keer werd hij (niet ik) een beetje uitgekafferd dat het toch niet de bedoeling was dat hij hier zo vaak was, en zeker niet wanneer ik er even niet ben om fruit en groenten te gaan kopen. En sinds zaterdag zit hier een erg beminnelijk Italiaans (en knap!) meisje, eveneens genaamd Jennifer en ben er die avond mee proberen uit te gaan, meer wegens de overheersende inefficiëntie is het een beetje gebleven bij wat rondlopen op zoek naar mensen die er niet meer waren :D Olé!

En nu een culinair afsluitertje: Havermout hebben ze hier totaal niet! Dus toen ik vroeg aan mijn plaatselijke groente- en fruitverkoopster (elke dag kom ik er) waar ik het kon vinden: in de apotheek, bij de babyvoeding! Ik dus bij de babyvoeding kijken en ja hoor: granen en al wat je maar wilt. Stupido dat ik ben, had ik dus niet door dat het echt voor baby’s was, bijgevolg heb ik nu al een aantal keren pap gegeten. Na die zware avond vrijdag was dat eigenlijk wel een beetje geluk (ja hoor, ik was misselijk ’s anderdaags)(het kan zijn dat ik hier en daar dingen niet meer zo goed weet)(maar goh wat een tijd dat het was, olé!).

Mijn gitaarspel gaat er trouwens ook wel een beetje op vooruit, maar nog niet zo goed als ik zou willen, ik had gedacht dat ik tegen deze tijd wel helemaal ‘Michel’ van Anouk zou kunnen, maar het refrein bezorgt me nog een beetje moeilijkheden, terwijl elke beginner dat liedje direct in zijn pollen neemt. Maar ter verdediging van mijn talentloosheid: ik probeer er wel bij te zingen hé.

hey iedereen ik heb weer internet,

ja de eerste dagen hier in salamnca waren overdonderend door te ontdekken dat spanjaarden te nationalistisch zijn om een tweede taal te leren. Dus met mijn heel gebrekkig spaans eten bestellen en te vragen waar welbepaalde dingen te vinden waren was best wel lastig. Maja ben er nu wel al door, heb al een paar basiszinnetjes voor de belangrijkste dingen te zeggen en woorden schat wordt elke dag groter door oftewel aan Hanne bepaalde zinne te vragen en proberen te verstaan wat Israel zegt, mijn Spanaase kotgenoot. Salamanca is echt een prachtige stad maar van fietsen heeft bijna niemand hier ooit van gehoord. Heb ook een spaans nummer aangeschaft voor de gemakkelijkheid hier, het nummer is 0034693858196. We zijn deze dag begonnen met zoveel mogelijk Spaans te praten ik samen met Nele ma toen waren er vaak lange stiltes ma da zal wel binnekort beter worden. Feestjes zijn hier ook zalig en perfect weer gewoon. Dit is dus een aanrader om naartoe te kome indien je op een weekend eff zin hebt om eens iets anders te gaan doen.

Voor hier naartoe te geraken zalk ma eff is zeggen hoe dat het bij mij is gegaan. Dus met ryanair naar Valladolid gevlogen om daar dan een busticket te kopen naar de stad zelf van valladolid. Hier zijn we richting het estacion norte te gaan. Hier hebben we de trein genomen naar salamanca die ongeveer een uur duurde. En dan vanaf het station zalk iedereen wel opwachten indien ze op voorhand verwittigen dat ze gaan langskomen. Mijn kot is helemaal niet zo ver van het station dus dat is al goed meegenomen. Nele haar kot is totaal de andere kant van salamanca, waar de facultad de biologia ook is btw. Ah dan heb ik elke ochtend dus ook al mijn ochtend beweging.

Hier gaak het nu bij late want nu gaat het pas beginnen met morgen mijn erasmus vergadering hier en hopelijk na morgen is alles geregeld van lessen en spaanse cursus

adios y hasta luego

Derde keer, lange keer!

Dag lieve kindertjes. Het is weer een heuse poos geleden dat ik jullie nog vermaakt hebt met een van mijn blogposts. Deze keer is het een rimram dat ik te vertellen heb, over de kwaliteit van de inhoud kan ik wel niets zeggen. Wisselvallig als ik intrinsiek ben –velen hebben dat al vaak mogen ondervinden, in al dan niet positieve manier-, is de inhoud en package ervan dat ook. Je mag nu beslissen of dat laatste geldt op mijzelf als persoon, of op datgene dat ik met jullie deel. Die verwoording vind ik trouwens een zeer trotse bijklank hebben: ‘Ik deel iets met jullie dus weze dankbaar’. Dit is niet de bedoeling. Nederigheid behoort ook onder de noemer van mijn wisselvalligheid.
En dan nu de rimram waarover ik het al eerder had: Vrijdag, de dag na de fiesta waar ik een plaatselijke Idol-god heb mogen horen (er was een hele horde tienermeisjes met lief/ouders, geen ontsnappen aan dus gingen we –Ierse en ik- go-with-the-flowen, ook al hadden we eerst de tegenovergestelde richting gepland). Daar was niet veel soeps aan, aan het niet-definieerbare vlees met brood wel! Zo lekker dat ik voor de eerste keer een tweede portie heb gevraagd, nog nooit eerder gebeurd in heel mijn tapas-leven! Margarite (het is niet met ‘a’ maar met ‘e’ op het einde!) was het mondpropvol eens met me.
De dag erna, vrijdag, werd eentje waarvan men zegt ‘één keitje kan de loop van een rivier veranderen’. Eerlijk gezegd is dat geen spreekwoord, want een gepaste komt voor het moment niet op in mijn hoofd. Hoedanook, wetende dat Rick de donderdag verjaard was, plus het feit dat ie maandag zou aankomen en ik nog geen cadeau had voor hem, ging ik ernaar op zoek. Ik heb letterlijk de hele stad twee maal doorkruist op zoek naar een stripwinkel. Niets gevonden, het blijkt hier in Spanje iets raars te zijn. Maar wat ik wel heb gevonden is een huis in een dorpje, vijftig kilometer verderop. In mijn gezigzag door het zonovergoten stadje kruiste mijn oor engels geleuter van twee mannen die hier toch best bekend waren met de streek (ze leken me geen toeristen). Dat bracht mij op het idee om te vragen aan hun of ze misschien een stripwinkel wisten. Neen, dat niet, maar ze nodigden me wel uit om te gaan zitten. Eentje verdween later op zoek naar geen idee wat, de ander bleek een 49-jarige homo genaamd Miguel te zijn. Hij zei eerst 48, maar hij was vergeten in welk jaar we nu zijn/hij geboren was/…, dat begrijpelijk is met alle kennis en het rijkelijk (tragisch in vele gevallen, edoch verrijkend) verleden dat hij heeft gehad. Hoedanook, na zijn outing deed ik dat ook. Bijgevolg nam hij mij mee op sleeptouw om de locatie van de lesbobar in Salamanca te laten zien. Eveneens onderweg vertellend dat de homo’s hier in Spanje toch iets in-de-kast-blijvend hebben, lesbo’s niet naar het schijnt. Hoewel ik er pas op vorige maandag heb moeten wachten eer ik iets potterig zag. Hoedanook, met zijn Malta-karakter was hij heel plezant en grappig. We bleven lang praten, en hij nodigde me uit naar zijn thuis. Het duurde tot zondag eer ik zover was, want die zaterdag ertussen ging ik verder op zoek naar Rick zijn cadeau en de vrijdagavond naar de musical Mamma Mia! (= zaligheid, enige musical die ik tof vind). Zaterdag: Vroeg opgestaan want we gingen met een bende vol meisjes naar een winkelcentrumachtig iets. Daar kocht iedereen zich te pletter met kleine tierlantijntjes voor gezelligheid op hun kot waar ze een jaar verblijven. Ik wou enkel een cadeau voor Rick, dus uit verveeldheid kocht ik de cd van Gloria Gaynor (de naam!) en een geurkaars. Depressief als ik was tussen al die koopzieke meisjes waarvoor ik als muilezel diende (niet voor iedereen, maar toch, voor twee zeker!). Gek werdende zorgde ik er dan maar voor dat ik snel pleite was, bus nemend richting stad, vragend aan een koppel waar ik strips kon kopen. Gelukkig was het meisje Francaise, de jongen Venezuelaans met wens om Engels te kennen, dus verstonden ze me. Ze waren zelfs zo vriendelijk dat ze me meebegeleidden naar de Carrefour (grote winkel hoor), waar ik een Asterix kocht. Vervolgens nodigden ze me uit om mee te eten… om hun hiervoor te bedanken (want lekker zeg!), heb ik het dessert voor tijdens de film (niet gedubbed!) gekocht. Ijs, chocolade, chips en popcorn. Het werd dan toch nog een chille, toffe dag ondanks het stresserend hot en hergeren zonder doel met de meidenbende.
De volgende dag ging ik naar Miguel. Daar aangekomen stak hij een heel lange tijd van wal over… mij! Ik beviel hem zo fel dat ik hem nu als broer kan beschouwen, en zijn huis als het mijne kan beschouwen. Ik moet van hem mij nu ook gedragen tegenover iedereen dat ik een huis in Spanje heb. Eten en al inclusief. Waarom? Dat is ingewikkeld om te vermelden in een ietwat luchtige blog, maar wees gerust, het is niets kwaad of seksueel of wat er ook allemaal bestaat.
Ik bleef slapen na een Italiaanse maaltijd dat ik misschien kan beschouwen als het beste Italiaans dat ik heb gegeten. Met Parmezaanse kaas hé! Ik zou graag nog even vermelden dat het dorp waar mijn huis staat zaaaaalig cliché-oud is. Er vele zonnebloemvelden zijn op weg ernaartoe, en dat er ook een tof katje genaamd Pippa is. Miguel heeft gestudeerd voor forensisch antropoloog, ging bij de politie, had zijn eigen tweedehandsautohandel, trouwde, kreeg kinderen, ging in de politiek in Malta (klein eiland waar iedereen elkaar kent, wraak wettelijk toegestaan is en bijgeloof een reden is ter veroordeling), ontmoette mensen als Thatcher en andere befaamden, besefte dat hij homo was. Verliet Malta, kwam in Amsterdam terecht, daar zijn partner Jan ontdekt, 13 jaar mee samen. Hij kon niet aarden in het noorden ginder, dus verhuisde hij naar hier. Tragisch genoeg kan Jan in het zuiden niet aarden dus leven ze nu al een jaar apart. Hij woonde eerst in een pension,, kocht systematisch kamers op (of huurde eigenlijk) omdat hij héél dik was met de vrouw die dat pension uitbaatte. Ging even naar Nederlands, kwam terug. Vrouw bleek vermoord, bezocht haar graf. De familie van de vrouw vond dat zo pakkend (familie is hier enorm belangrijk), dat ze hem als lid van de familie beschouwde. Hij huurde ondertussen nog kamers en renoveerde hem, helaas, het pension was niet erg lucratief en de familie verkocht het. Miguel vervolgens dakloos? Neen, de familie bood hem een paar weken geleden het huis aan, wat zeldzaam is, want de mensen in Spanje zijn nog nostalgischer dan ik (en Tineke samen) ben en verkopen niets van wat ooit van hun moeder/vader is geweest. Et voila, daar woont hij nu in een onderkomen pand, wordt gerenoveerd, heel groot, potentieel zat, voor 100 euro in de maand, en met zopas aangesloten internetverbinding (enige in het dorp van 200 oude, maar vriendelijke doch gesloten mensen).
Maandag keerde ik terug, ging lopen, voelde me goed, en maakte me vervolgens klaar om Rick, Anouck en Fré te begroeten. Hiephoi wat een deugddoend wederzien! Helaas dat ze een spetterend fiesta-afsluitvuurwerk hebben gemist, ze waren er net te laat voor. Het vlaams dat ik al die tijd heb moeten onderdrukken kwam er dan in één gulp uit, evenals een voorbereid liedje (walking with a ghost, lukte deels, mislukte deels wegens zenuwen en verlegenheid… ja u heeft het goed gelezen: verlegen!), net als het cadeauafgeven. Daarna verplichtte ik hun mee te komen naar de stad, maar daar was het feest ondertussen een beetje dood, en we gingen vervolgens naar het grappige oord Camelot (met de Kate Ryan-muziek!), waar ze werden afgezet met hun bestelde drankje Baileys (zes en een halve euro!).
De dag erna, moe als we waren van het dansen en babbelen (ik toch), hebben we heel Salamanca doorlopen en bezichtigd, met tussenstop bij het buffet waar ik al eerder mijzelf heb overvol gegeten, alsook deze keer, zodoende dat de tussenstop nog werd verlengd met een uurtje op mijn kot zitten. Veel tijd heb je niet nodig om Salamanca te zien trouwens. Die avond vervolgens spelletjes met kaarten gespeeld en zélf onze twee flessen Baileys gekocht, die leeg geraakten (vanzelfsprekend als je kijkt naar mijn gezelschap hé). Woensdag, de dag erna nog wat rondslenteren en afscheid nemen van Anouck en Fré (groetjes!) en info bekeken voor registratie aan de unief. Bleek dat ik een document niet bijhad (typisch!) paniek tot de volgende dag: ook al stond er in het Salamancaboekje dat je drie belangrijke documenten nodig had, hadden ze enkel genoeg met een of ander officieel uitziend document met je naam erop. Lang leve de lakse houding van de Spanjaarden!
Later die woensdag: Van de dingen die nog resteerden van ‘what nog to do’ had ik gedacht al een deel te doen in de voormiddag van diezelfde woensdag, maar wegens uhm, een falend orientatie- en kaartlezend vermogen heb ik vooral veel (letterlijk) rondgelopen door de stad, niet beseffend dat ik de plaats waar ik moest zijn zeven keer had voorbijgelopen. Maar van de positieve kant dan: nu ken ik die omgeving wel goed! Dat handig was voor de donderdag: snel en efficient (niet echt, maar toch sneller dan de woensdag, alweer problemen door mijn falend orientatievermogen) hebben we een paar dingen geregeld. Alsook ons eindelijk officieel ingeschreven (ik ben dus eigenlijk pas vanaf donderdag officieel in Salamanca) en vervolgens nog een namiddag zitten dingen opzoeken en mede-gezever: Omdat onze Erasmuscoordinator te lui is alle documenten die we het afgelopen half jaar en langer hebben opgestuurd, te bekijken en in te geven op zijn pc. (Aboe voor de lakse houding van de Spanjaarden!) Ergerlijk, maar het werd goed gemaakt door Israel (die een toffe tapasbar bezit, goedkoop! Maar alle Spanjaarden eten wel enorm vettig... De keuken is niet zo idyllisch als wij Belgen denken) die zo geduldig is met onze domme Belgen (waarop hij jaloers is eigenlijk: wij leren makkelijk talen kennen blijkbaar. Dat ik kan getuigen, te kijken naar mijn niveau ten opzichte van Anna en Margarite (resp 1,5 jaar en 2 jaar spaanse les bij hun thuis)) zodat ik gewoonweg een hele avond spaans heb zitten babbelen! En goh, dat gaat vlot. Dankzij Hanne vooral. Merci Hanne! Zij is een Belgische die hier in Spanje de Spanjaarden Nederlands leert! Jolly!
Al het herdoen van die paperassen is pas zaterdag in orde gekomen. Neen hoor, niet de hele tijd gewerkt, want van vrijdag tot zaterdag heb ik Rick meegekregen naar Miguel, alwaar hij nogal erg hard in de smaak viel. Soms op een bijna vervelende manier, Miguel is namelijk erg direct, dat gemengd met zijn zuiders aanraak-mentaliteit was het soms nogal raar voor Rick denk ik. Hoedanook, nog meer volgegeten dan die dagen ervoor en moet er lange tijd van bekomen (ben dat nog steeds bezig tijdens het schrijven). Wat gedaan daar? Gewandeld, en vooral veel geluisterd naar Miguel die een nog ergere babbelaar (met de nodige vele herhalingen :D) is dan ik ben! Kom dat tegen! Hoe noem je eigenlijk een man die van Malta komt: Maltesiër of Maltees?
En die zaterdagavond ben ik dan de hele tijd bezig geweest te bekomen van het eten, niet zoveel slapen, warmte (Mijn benen zijn bruin! Toch zeker dan voorkant!) en het debatteren over de ‘vreemdelingenkwestie’ in het Engels. Dat bekomen doe ik terwijl ik deze blog schrijf en nog een paar mails, voorbereiden op het tijdstip waarop ik internet ga hebben (bij Rick of op Plaza Mayor. Elk dorpje/stad heeft dat trouwens. In Boadilla, waar mijn huis is, is dat een klein pleintje met een fontein, waar een gemeentehuis staat waarvan de klok altijd fout loopt).

Salamanca is trouwens een stad midden in een droog landschap vol verdorde flora, afgezien van de immens mooie bomen op wiens naam ik nu voor het moment net opkom.

Kotgenotendetails: Margarite heeft me nog steeds niet geergerd, in tegendeel, ze wordt steeds meer en meer entertainend (het verhaal over hoe ze naar het stierengevecht ging kijken maar aankwam op het uur dat het gedaan was! Blame on het gebrekkig engels van de toeristische dienst!). Ondertussen is de spaanssprekende Thaise me wel een beetje tegengevallen: terwijl Margarite kon slapen als een roosje terwijl we aan het kaartspelen waren, vertelde Tum (zo heet ze) me dat ze helemaal niet kon slapen totdat het bezoek weg was (half drie) na mijn vraag hoe ze had geslapen. Raar dat ze niets is komen zeggen want ik heb haar drie keer nadrukkelijk gezegd dat ze, bij enig ongemak, zeker iets mocht komen zeggen over het volume van onze gezelligheid… en baileys. Vervolgens stak ze van wal (dat nogal serieus op een dreigement leek eigenlijk) over een vriendin die driehonderd euro werd aangerekend door de politie omdat ze lawaai maakte na middernacht. Buren hadden geklaagd naar het schijnt, maar bij toeval is me ter ore gekomen dat je lawaai moogt maken tot twee uur in de nacht (omdat de kuisploeg tot dan werkt. Alle straten zijn bij elk ochtendgloren weer sprankelend, zolang er niet naderhand iemand een paar flessen tegenaan gooit). Nouja, misschien deed mijn moeheid dit allemaal opvatten als een dreigement. Hoedanook, het is waar: Aziaten lachen en knikken altijd ja, ook al bedoelen ze nee. Anderen hebben me er ook al vaak op gewezen. (Maar ik ga me er niet naar aanpassen, volgende keer zullen we (Ierse en ik) eens een écht luid feestje geven ;) )

Een speciale rubriek voor de meiden of gelijkenden onder jullie: De schoenen zijn hier keigoedkoop! Stop met schoenen kopen daar in België, kom mij bezoeken en koop ze hier! Ik ga dat maandagavond, na mijn eerste dag spaanstalige lessen over wetenschapsdingetjes, ook zeker doen… Dat zit ik eigenlijk al een week te zeggen, maar drukdrukdruk! En nog geen tijd gehad om fatsoenlijk mijn leerboeken Spaans open te slaan. Weird!

Indien jullie teren op vochtig weer om een goed mooi uitziend kapsel te hebben (zoals de mijne toch wel enorm vaak was in België): niet komen! Uw haar is zo plat als iets!
Indien jullie teren op droog weer om buiten te komen, je kapsel in oog houdend: zeker komen: elke krul die tot krul komt door een beetje vocht blijft garantie weg! (Maw, de twee zaken waarop ik kan bouwen in meisjes leren kennen, nl mijn kapsel en mijn vloeiend gebabbel, worden hier gewoon teniet gedaan! Boehoe!)

En dan het langverwachte moment: ‘wanneer gaat ze nu eens zwijgen?’: een afsluitertje!
Op de heen- en terugweg naar Rick zijn kot zie ik altijd een winkel staan waarop staat ‘Cosas de Casa’, wat zoiets betekent als‘spullen voor thuis’. Maar dat winkeltje staat eigenlijk helemaal leeg. Is dat bijgevolg een vorm van kunst waarvan de betekenis een aanklacht is op onze vrij overconsumerende maatschappij (eigenlijk hebben mensen helemaal niet zoveel spullen nodig!) of net andersom (mensen hebben zoveel nodig dat de winkel uitverkocht is, inclusief rekken!)?

It's alive

Voor mensen die graag nog de goede ouderwetse wijze van contact willen gebruiken:



Nele Schouten
Calle de Galeca 10, 1e Izqd
37007 Salamanca, Spanje



En het zou ook handig zijn mochten diegenen die leuk genoeg zijn om postkaartjes te ontvangen van me (mijn nieuw verworven heterogehalte, it's bitchy, I like it!), ook hun adres door te geven. En ook al denk je dat ik dat adres al heb: Neen hoor! Dus geen voor alle zekerheid maar door!

Velen mogen zich trouwens aangesproken voelen bij het leukheidsgehaltezinnetje.

Spanjaarden houden veel van Ierse muziek, getuige de fiestahoofdpodiumgroepen

Hola pola iedereen. Neen, dit is geen spaans voor de bijdehandjes onder jullie. Buenas tardes is dat wel. Iets dat nogal frequent wordt gebruikt hier, net als ‘Hola’ (maar je zegt de ‘h’ niet). Hoedanook, ‘buenas tardes’ werd onder andere ook gebruikt door een oude man de voorbije dinsdag. Al benen strekkende was ik de buurt aan het verkennen. Mooie dingen gezien (overal waar je kijkt eigenlijk. De rivier is hier ook een échte rivier, geen pruts zoals Dijle en Demer), ook nuttige dingen zoals twee pistes en curieuze dingen zoals een seksshop, maar ik blijf maar afwijken van het verhaal dat ik wil starten. Ik was dus lekker snel aan het wandelen, typerend voor mezelve, aan het meezingen met wat muziek in mijn hoofd want de batterij van mijn mp3 was al een half uur plat gegaan, totdat ik een zware ademhaling hoorde van iemand die blijkbaar niet zoveel lichaamsbeweging gewoon is. Ik dacht elk moment ingehaald te worden door een kerel die de marathon aan het lopen was aan hyperspeed, maar neen, het was dus een oude, logge, zware man. Hij begon een gesprekje met me, nadat ik zei ‘no entiendo, soy extranjera’. Na de kernwoorden ‘Belgica’ en ‘no comprendo’, bleef hij maar hetzelfde vragen/zeggen aan me. Het laatste kernwoord werd dan ook ettelijke keren herhaald. Bleek dat er dus oude viezerds rondlopen in Salamanca die nogal onkuise dingen voorstellen, dat me duidelijk werd na een paar worldwidefamous gestures. Ik ken het woord voor their kind (carcas) dankzij kotgenoot Gene die vandaag vertrokken is naar Canada, en heb dat diezelfde avond nog kunnen gebruiken toen de Argentijnse man/jongen van achtentwintig jaar mij herkende en mij toeriep met mijn naam. Hij sprak het trouwens fatsoenlijk uit, ondanks zijn duidelijke tipsieheid/al dan niet dronkenschap. Bovendien had hij iets onflatterend aan, want goshiemoshie, hij had een bierbuik! Dat herinnerde ik me niet...Die oude rakker! Nouja, Anna en Margarita hadden duidelijk door dat hij niet zomaar een vriendelijke jongen was, dus negeerden ze hem, vandaar dat ik met al mijn (te erge) vriendelijkheid hem nog vriendelijk antwoordde op zijn vragen. Doch plots viel mijn naiviteit in stukken toen hij een paar keren vroeg om mee te komen met hem. Waarop ik het woord ‘lesbiana’ gebruikte in een volledige, mooie spaanse zin. Ik had dat niet moeten doen want dat wekte zijn interesse nog meer op. Het valt blijkbaar overal in de wereld moeilijk te begrijpen dat als meisjes zeggen dat ze lesbisch zijn, dat ze niet geinteresseerd zijn. Ook al zou dat een leugen zijn, dan nog is dat toch al een duidelijk teken. De manier waarop ik dramatisch verkondigde dat ik geen ‘dick’ wou en in wanhoop dirty praat verkondigde als ‘I don’t get fucked, I fuck’ (ja, ik heb dat inderdaad gepikt van the L-word, maar het klinkt toch enorm cool hé) bleek echter een grappig schouwspel te zijn voor mijn companeras. Hij bleef maar vragen en praten en gebaren, dus op dat moment werd heterostyle: negeren en weggaan! Geheel indruisend tegen mijn lief karakter, toch vond ik die stijl enorm adrenalineopstootgevend. I'm turning straight people! Hoewel, ik vrees dat er dan toch nog heel wat om te turnen is, rasechte pot dat ik ben.
Speaking of lesbians, ik heb er nog geen eentje gespot! Misschien kan het zijn dat mijn gaydar gewoon rampzalig is, dat toch wel vaak het geval is, ofwel verbergen de lesbo’s zich, ofwel zijn ze allemaal erg hetero-achtig. Dit is uiteraard niet zo interessant allemaal, maar dat wordt het wel van zodra ik er eentje spot en besef hoe ze er uitzien, ’t is een andere cultuur hé. Als je Kate Ryan niet meetelt, ze staat zelfs op de plaatselijke ultratop-cd van de maand!
Weet je trouwens dat het rad van fortuin in de Spaanse versie hier níet door een homo wordt gepresenteerd? En dat ze twee afleveringen van ‘The simpsons’, ‘Jag’ en ‘Family guy’ achter elkaar spelen? Alles gedubbed uiteraard, buiten het gezang in de series. Niet dat ze zingen in Jag. Dat zou nog meer neiging tot zappen uitlokken (saai! En de hoofdrolspeler ziet er enorm homo uit. Eigenlijk iedereen in die serie... misschien omdat het in The Navy is).
Voor de rest heb ik mijn dagen vooral gespendeerd aan Spaans leren uit een boekje, tapas en ijs eten op de fiesta, wandelen/lopen (het blijft steeds pijn doen, maar aangezien ik een cyste heb is dat normaal, dus joehoe! En neen Stefaan, ik ben het nog rustig aan het opbouwen hoor!), tv kijken en gitaar spelen. Ik ben goed op weg om ‘Lately’ van Skunk Anansie goed te kunnen. De projecten, die nog lopen, -en ook wel goed vlotten- zijn: ‘Walking with a ghost’ (dus als ik terugkom in Belgie kan ik gewoon alle partijen doen van dat lied! Drum, zang én gitaar. Chicks are gonna dig me!) van het lesboduo Tegan & Sara, ‘Michel’ van Anouk (klassieker voor bij het kampvuur) en uiteraard eentje van Fiona Apple (Not about love). Voor de mensen met wie ik een bandje ga oprichten: dit zijn dus de richtlijnen voor het komend half jaar. Het zullen namelijk onze eerste covers worden!
Zoals het jullie al opvalt, ik maak niet zoveel mee, maar daarentegen, wie wel tegenwoordig? Je moet als Angelina Jolie heten wil je interessant zijn voor anderen. Nou eigenlijk hoeft ze nog niet eens interessant te zijn. Zitten en zwijgen is al voldoende met haar looks. Net hetzelfde voor Carla Bruni, hoewel ik denk dat ze een boel interessante dingen weet.
Entonces, ik ga nu weer naar la fiesta, tapas eten, lesbo’s proberen te spotten en misschien/waarschijnlijk nog een ijsje. Ik had eerlijk gezegd een boel dingen te vertellen denk ik, maar ik had ze moeten opschrijven want nu kan ik enkel denken aan eten, de carcas en lesbo’s. Eigenlijk, afgezien van de carcas, klinkt dat nog steeds als ‘good old me’.
De leute ginder!

PS: Ieren zijn echt leuk en hebben een geweldige vorm voor humor (Duitsers zijn dan eveneens clichégewijs stoicijnser in hun humor.. ze houden niet van The Simpsons!), én ze dansen goed. Lijkt me een heus partyland om naartoe te gaan.

Een tweede lange, lange tekst...

Hoe moet ik alle impressies beschrijven die ik de afgelopen dagen heb meegemaakt ? In ieder geval hoop ik dat te doen met de juiste ironische toon die zo entertainend was in mijn vorig bericht. Ja hoor, ik weet wel wat jullie leuk vinden… in a non-sexual way, want anders waren jullie nogal speciale vrienden. En gewoon, de meesten van jullie zijn aseksuele poppen die ik gewoon niet kan inbeelden in zulke toestanden. Kuis verwoord hé. Ik heb hier een Ierse leren kennen, en ze vond ons Belgen nogal kuis, en tja, in vergelijking met hen zijn we dat ook. Ze gebruiken veel scheldwoorden onder elkaar. Heel grappig. Ik heb haar het woord ‘lul’ geleerd. Op haar verzoek, ‘dick’ is nogal frequenterend alginder, vandaar.
Hoedanook, ik wou eerlijk gezegd beginnen bij het begin zoals iedereen dat zou doen als ze zulke blogberichten schrijven als ik intendeer te (gaan) hebben . Wat een enorm toffe zin sèg. Maar jullie moeten mij een beetje krediet geven, ik denk de laatste dagen in het Engels, en ondertussen moet ik én Spaans én Frans gebruiken. Het wordt nogal gemixed in mijn hoofd. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, het is altijd warrig daar, maar nu is het op linguïstisch vlak. En stiekem vind ik mezelf nu ook weer niet zó onduidelijk in wakkere toestand (en niet al te blije of droevige of moe-e toestanden waarin ik verwarrend kan zijn).
Wel. Ik ben weer enorm rond de pot aan het draaien (hihi), en heb nog totaal niets verteld over ‘hoe het hier zit’, buiten dan die Ierse (Margarita, maar ze spreekt het zelf uit als Margarite, dus af en toe twijfel ik erover). Maar nu ga ik beginnen.
Zoals de meesten weten ging ik met de bus, halte in Brussel-Noord, maatschappij: Eurolines. Duur: 22 uren. De bus: ze was zo’n half uurtje te laat, zodoende dat ik en mijn mama een heuse band aan het scheppen waren. En banden scheppen doe je in miserabele omstandigheden: namelijk koud en druilerig en tochtig. Not nice, geheel verschillend van het weer hier voor het moment (stoefstoef, pronkpronk ‘Look at me, I’m in Salamanca and it’s great outside, en hoe is het daar?!). Zodoende dat toen de bus aankwam, ik toch iets had van ‘oei, de bus is daar, en ik ga toch een hele poos weg zijn van mijn oude vertrouwde huis’. Dat zinnetje had ik ook al in mijn hoofd in de auto toen we naar het station reden (inderdaad, want 5 minuten wandelen met de bagage die ik mee had was NIET een ‘toffe lichaamsbeweging’), maar nu drong het toch wel feller tot me door. Maar nog niet drama. Die drama begon zo’n beetje nadat ik van plaats was veranderd in de bus om dichter bij de Belgen te zijn, en verder weg van de stinkwc in de bus, alsook de Hollanders links van me die maar niet konden zwijgen over iets onbenulligs want ik ben het al vergeten waarover het ging. Maar ik kwam dus te zitten naast een oudere Nederlandse, ik dacht eerst tot grote onvrede voor haar, maar dat was gewoon haar normale gezichtsuitdrukking. Bleek een boeiende vrouw te zijn, en leerde me zoiets als ‘als het niet te moeite is, dan laat het maar. Niets forceren.’ (Ze had haar man verloren in de oorlog en was sindsdien single want het was nooit zoals het moest zijn voor haar, en ze was perfect tevreden.) Voor de rest had ze design gestudeerd en foeterde ze even hard op de jeugd van tegenwoordig als ik doe. Maar aan de andere kant besefte ik dan ook wel dat ik toch ook nog een klein kind was. En ik zal het ook wel blijven (whoehoe, x-men!). De bus hield vrij vaak halt in de nacht, maar niet overdag, waarschijnlijk omdat het te druk was in de wegrestauranten. Ik zou het de chauffeurs hebben gevraagd ware het niet dat ze Spaanstaligen waren, en ik niet. Nog steeds niet, maar het betert ondertussen. Hoewel ik door al het Engels gepraat, het Spaans op een Engelse manier uitspreek, dat echt lelijk is, yergh. Maar het zal wel beteren hoor. Ik heb er alle vertrouwen in. ’t Is gewoon een kwestie van ‘doen’.
Ok, de busrit: na het overstappen op een andere bus, voelde ik pas echt het dramagevoel ‘omg, ik ben in Spanje, all alone. Ieks.’ Plots miste ik de Hollanders. Ik stapte vervolgens uit de bus in Salamanca, en nog vervolgenser zag ik een blond meisje ook even ongeoriënteerd rondkijken als ik deed. Ze was een Duitse genaamd Anna. En meteen beseften we: laten we samen voor een ‘habitacion’ zoeken, ‘hulpeloze meisjes in een grote stad’ dat we zijn. Dat hebben we ook gedaan, op verschillende locaties hoor, no such thing as a lesbian thingy between us (you know, the symbiotic one). Tijdens dat zoeken hebben we dus ook de Ierse leren kennen. En met die Ierse zit ik nu op kot. Samen met nog een kerel van de Azoren, klein, niet onknap, maar duidelijk verlegen in de buurt van drie meiden zoals Anna, Margarita en ikzelf tesamen zijn. Babbelachtig. En ook giechelachtig als we te lang in de zon hebben gezeten. Het kot zoeken was eigenlijk enorm vermoeiend en deprimerend, vooral de eerste dag. Maar op een gegeven moment hadden Anna en ik een systeem uitgewerkt waarin ik fungeerde als een soort van coach ofzoiets, nouja, hoedanook, it worked out just fine. En voor het moment typ ik dit dus op mijn laptop in mijn habitacion.
Dat is een zeer welkom gevoel, vooral omdat je wist dat je in je Hostal niet mocht uitpakken, er een oude kerel rondliep van wie ik vermoedde dat hij onkuise aanbiedingen deed aan buitenlandse meisjes (nu weet ik dat hij mij een kot aanbood, want zo doen velen dat in Spanje, maar tja, je bent een Belg aka ‘wantrouwig, doch kuis persoon’ voor niets hé). Bovendien had ik vergeten bestek mee te nemen dus moest ik constant de choco met mijn vinger smeren op mijn brood. Ok, zo’n groot probleem is het niet, maar wel als je later op de dag merkt dat er op verschillende plaatsen choco aan je hangt. Jawel, ik moet nu wel toegeven dat ik een kluns ben. Maar ergens is dat ook wel schattig… Toch?
Zondagavond heb ik bovendien voor het eerste een Spaanse fiësta meegemaakt. Heel tof, veel tapas uitproberen, wijn drinken, oude mannen die een beker met cava proberen te vullen door de fles zo hoog mogelijk boven hun hoofd te houden en dan mikken maar! Later op de avond was het eigenlijk te laat voor nog tapas uit te proberen, zeker nadat de tijd voorbijvloog op zoek naar een uitvlucht om een ietwat zielige Argentijnse kerel (sorry, ik heb zijn nummer niet gevraagd Nicky, ook al mocht hij er best zijn. Volgende keer zal ik aan je denken!) te ditchen. Dat werkte toen we met z’n allen (Belgen en Duitsers en één Ierse) een soort danscafé binnengingen en die kerel werd tegengehouden door de buitenwipper, waarom weet ik niet precies. Kate Ryan is enorm populair hier in Spanje trouwens.
Speaking of de Duitsers in een eerdere zin: Ze zijn gewoon overal! Het zijn de ‘nieuwe Nederlanders’. Alsof ze weer een poging gaan doen een werelddeel te veroveren, en ze beginnnen met Salamanca! Volgens Eyra zijn er ook veel Belgen, maar ik heb nog niet het geluk/de pech gehad hen te ontmoeten. (Eyra is net als Helena en Jeroen iemand uit het good old Leuven, alwaar ze ook te vinden waren bij bio-ingenieuraangelegenheden.)
Nog een kleine opmerking: Als Spanjaarden een feest houden, dan doen ze dat groots. Het was het langste vuurwerk (en uiteraard heel erg mooi) dat ik heb gezien. En geweldig opgebouwd naar een climax toe. Had ik naar de openingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken had ik deze zin misschien wel moeten schrappen, maar toch, het was erg indrukwekkend. Alsof het een nieuwe vorm is van de ‘Koude Oorlog’, laten zien wat je in je mars hebt via vuurwerk! Is dat nu niet eens een vredig alternatief dan raketschilden en aanverwanten.
Doet me er wel aan denken dat ik niets meer van de actualiteit te weten kom en zal te weten komen, dus feel free om me op te hoogte te houden over wat ginder gebeurt. Zowel krant-waardig als niet-krantwaardig. Doelend op de emotionele en politieke perikelen.
Nel/Nelia groet u.

PS: ik mis mijn drumstel. Maar ik zal me maar concentreren op de gitaar ipv luchtdrummen…