Er is weer een hele tijd voorbij gegaan. Een tijd vol fuiven, slapen, planningen maken en anderhalve week later al drie dagen achter zitten, Rick bevelen om zeer veel havermout te kopen, babbelen met de groentevrouw, babbelen met de kotgenoten, Italiaanse drama aanhoren doorheen de muren, zelf ook wel een beetje drama maken
, doctoraatswerken ontvangen, alsook nieuwe deadlines voor werkjes, leren of schizofrenie (1% van de bevolking hé mensen!), vijgen en kiwi’s eten, veel havermout eten, wandelen gaan… Nele is aan het opgroeien, dat te merken valt aan de hoeveelheid aan momenten dat ze haar sleutels niet meer vindt, dat je toch wel als een volwassenheidskenmerk kunt beschouwen. Evenals het wandelen eigenlijk, kinderen vinden het vreselijk saai, maar het is zoals met olijven: wandelen is een acquired taste.
Dat laatste is –zoals je wel een beetje kon afleiden- weer een vaste gewoonte, opgekweekt in de vakantie door blessureleed. Die vaste gewoonte gaat doorheen een pas aangelegd parkje langs de rivier, alwaar de naamplaatjes van de bomen en planten kapot gehageld zijn in de eerste weken dat ik hier was en het even serieus stormde (maar waar ik dus doorsliep), en ook alwaar een geweldige schommel staat: hoog genoeg van de grond zodat ik geen kramp in mijn benen krijg van de hele tijd mijn benen op te trekken. Verder zie je daar ook altijd wel ouders met hun kindertjes wandelen/spelen/negeren, die –de ouders, niet de kinderen- vrij raar kijken naar het grote meisje dat zo breed zit te lachen op de schommel. Die brede lach kunnen jullie interpreteren van ‘whoehoe, ik vind dit fijn!’. Kriebels in de buik en eens goed uitluchten van de vorige uren/nacht/... (met mijn geweldige Creative Zen mp3-speler!)
Onder een van die nachten hoort dus ook de Shane-avond, niet twee weken geleden maar beetje uitgesteld wegens plotse koorts (very weird, maar het ging rond in alle Erasmussers, ik bleef nog vrij lang staande naar het schijnt), en de performance was zeer goed uitgevoerd. Inclusief chocolade sigaretten. Eentje van hun werd trouwens boven een aansteker gehouden, er was namelijk een zielige kerel die mij een sigaret vroeg, ik gaf hem er ene, maar aangezien hij de eerste tien minuten geen aanstalten nam om hem aan te steken nam ik aan dat hij ook doorhad dat het chocolade was. Niet dus, blijkbaar was zijn sociale moed een beetje uitgeput en had ‘m een reboottijd nodig, zodoende dat ik plots naast me dezelfde jongen heel hard zag zuigen aan de chocolade sigaret, die maar niet vuur wou vatten. Oh de hilariteit, zo ging natuurlijk ook heel mijn Shane-act een beetje naar de knoppen, haar heb je nooit in een slappe lach gezien. Misschien dat Shane toch ook maar eens wat meer chocolade moet eten, it still makes me euforic. Perfect voor de melancholische dagen, die ik eigenlijk niet meer heb gehad, in tegenstelling tot de Italiaanse die goed bezig is een longontsteking op te lopen (maar naar de dokter gaan? Neen hoor, haar gedrag lijkt een beetje op die van vijftig jaar oude vrijgezellen, ik spreek uit ervaring!), en ook goed bezig was op depressief te worden. Het kan iets te maken hebben dat het niet goed gaat tussen haar en haar vriendje (dat ze twee keer heeft bedrogen), dat ze nooit uit het huis komt, haar kamer ruikt naar.. dode tabak(?), niet naar de lessen gaat, constant op youtube absurd stomme filmpjes zit te kijken –sinds ze mijn msn heeft stuurt ze me regelmatig links door van tijdrovers-,… gewoonweg: gezond en uitgebalanceerd leven komt niet in haar op. Het zal wel iets Belgisch zijn, aangezien ze hier in de zuiderse landen blijkbaar ook niet aan sport doen. Elke keer dat ik mij sportief de deur uit begeef zijn er wel enkele spanjaarden die mij naroepen in het plaatselijke ‘één, twee, één, twee’, en zijn de enigen die ook maar een beetje sportief snelwandelen buitenlanders. En hoe blijven ze dan zo dun als ze ook nog eens zulk vettig eten naar binnen werken?
Het antwoord daarop kan een ander inwendig microbiotisch leven zijn! Dit heb ik geleerd –net zoals vele dingen over schizofrenie- door microbiologia aplicada, waarvoor we een dom werkje moeten maken, die door de spanjaarden nog stommer worden gepresenteerd ook. Ik snap niet zo goed hoe die spanjaarden denken, kan misschien ook te wijten zijn aan een ander inwendig microbiotisch leven!
Over het algemeen: ze zijn heus niet zo stom als sommige erasmussers wel eens laten blijken, ze zijn enkel minder geordend. Dat mij verbaast –de stad wordt elke nacht met véél water gekuist-. Doet me eraan denken: niet om mij heen kijken!
Als ik nu achter mij kijk zie ik een rommelkamer tot en met, niet vuil, enkel veel kleren overal. Veel is natuurlijk met een lichte kuch, ik heb altijd te weinig kleren! Die rommelkamer zal trouwens voor eens en altijd komaf maken met de verwarring van Belgen en Duitsers: iemand met zo’n kamer kan gewoonweg geen Duitse zijn, die toch allemaal wel punctueler en gedrevener zijn. Met andere woorden; een rommelkamer is wat mij Belgische maakt, en ik ben er verdorie trots op ook! Dat misschien een beetje té wordt –de trots, niet de rommel-, aangezien ik het heel moeilijk vind positieve punten van Spanjaarden aan te halen. Ik ben voor het moment heel hard bezig om er te vinden, dit om de barvrouw niet al te fel te beledigen als ze het me een volgende keer vraagt. Speaking of de barvrouw (camarerra), ik ben voor enkele Spanjaarden 23 jaar oud. Dit was de enige leeftijd die nog een beetje passend bij me klonk, kijkende naar de chocolade sigaretten, de schommels, het erg uh, opvallend dansen (zoals op liedjes van ‘The Cardigans’ en ‘Texas’… Muziek uit het noorden is gewoon goed!), het af en toe huppelen tijdens het wandelen, vrij gefreakt zijn over mijn muziek… Doet me eraan denken: hoe kun je Skin nu aanhoren voor een man? (dit is een duidelijke referentie naar jou daar! Ik was niet in slaap gevallen, ik was gewoon verbijsterd door uw opmerking! Ik kan er nog steeds niet overheen!). Fiona Apple zou ik misschien nog begrijpen omdat ze laag kan zingen –ook hoog-(maar als je haar toch vergelijkt met een man moet ik ook lang verbijsterd zijn), maar Skin, de vrouw met de hoogste stem aller tijden?
De muzikale kennis is trouwens ook in volle ontwikkeling: ik ben zowaar begonnen met het beluisteren van de favorieten van Marc, de Louvain-la-neuve-kerel, en het bevalt me nog niet eens zo slecht. Voor de mensen die me nog niet zo goed kennen: normaal moet je me een paar jaar achternalopen en het uiteindelijk door mijn strot rammen eer ik iets beluister dat niet naar de naam ‘Skin’, ‘Fiona Apple’, etc… luistert. Hoera, Spanje leert me open te staan voor andere invloeden!
Alsook het meer vrouwelijk kleden: vorige week ging den deze uit op vrijdag, en ondanks vele ogen die me goedkeurend bekeken, was er geen enkel meisje dat me aansprak. En dit was, naderhand bevestigd door enkele bronnen, volledig te wijten aan het feit dat de meisjes anderhalve kop kleiner zijn dan me. Bijgevolg, als ze me te groot vonden, zou ik hun even een poepje laten ruiken van wat écht groot was: ik deed zaterdag mijn hakken aan –vrouwelijk hé!-. Raar maar waar was het net die avond dat er precies aan aantal grotere mensen waren, en die grotere mensen schuifelden de hele tijd met hun homovriendje mijn richting uit, om me toch ‘oh toevallig’ aan te spreken (EGOBOOST). Ikzelf had er geen behoefte aan omdat ik nog steeds mijn grootheidsstatement wou maken, en mijn Spaans is gestagneerd sinds dat de taallessen geëindigd zijn. Ik vermoed dat het binnenkort wel gaat beteren dankzij de barvrouw van eerder vermeld.
Nog rare bedenkingen bij: waarom doet elke Spanjaard het gordijntje dicht om de zon te weren in de bus, terwijl het toch eigenlijk het eerste zonnestraaltje was na drie/vier dagen bewolking en regen? Waarom houden ze hier katten aan leibanden? En waarom zie ik zoveel naakte benen ’s avonds als ik uitga, terwijl het barrekoud is en ik verkies om mij al lopende te verplaatsen van de ene bar naar de andere? Waarom gaf de apotheker me hoestsiroop terwijl ik duidelijk zei dat ik iets voor de neus wou: -‘iets voor de neus.’ –‘heb je ook hoest?’ –‘bwa, een beetje, maar vooral mijn neus.’ –‘maar je hebt dus ook wel hoest?’ –‘mja, niet zoveel en helemaal niet erg’ –‘maar je hoest dus?’ En vervolgens kom ik buiten met hoestsiroop die het dat seizoen toch niet zo goed deed…
Verder nog een kleine mededeling: de babyvoeding is niet meer! Ik ben het razend beu geworden en de gedachte aan havermout is overweldigend, helaas duurt het lang eer het klaar is (en afgekoeld). Mijn Spaans heeft een logaritmisch negatieve verhouding met de tijd, nulpunt vanaf de eerste slok alcohol (het wondermiddel werkt dus niet meer). En mijn cactussen van indertijd hebben heel erg scherpe en harde stekels, getuige mijn voorhoofd (don’t ask).
De achter-op-planning-zittende groet u,
Nel
-thans ook nog luisterende naar ‘Nele’, ‘ey gij daar’, ‘hé lange’, ‘Nelia’, ‘lompe’ en dat gaat nog wel zo’n tijdje door-
PS: de verwarming werkt eindelijk! Geen winterjassen meer voor Jennifer en de Thaise binnenshuis!
zaterdag 15 november 2008
donderdag 30 oktober 2008
Wat een k*t!
Dag lieve kindertjes van me (om even voor de tijd van het jaar waarin dat gezegd wordt –sinterklaas- dat te zeggen, gewoon een kwestie om een trendsetter te blijven –of toch de gedachte dat ik het ben in ere te houden),
Na toch alweer een tijdje niets meer van me te laten horen –doch de mensen die msn hebben weten dat ik levend en wel was/ben- heb ik dan toch de machte gevonden om de geïnteresseerden onder jullie een kleine beschrijving van het leven alhier te geven… en die msn af te zetten. Ik besef nu dat zo een klein (?) onschuldig (?) programmaatje toch wel wat tijd kan opslorpen. Nu ik internet heb, ben ik regelmatig terug te vinden op msn, en sommigen hebben dat al ondervonden door een klein privéoptreden via de koptelefoon. Anderhalf liedje wel te verstaan, ik heb nog steeds niet ‘Michel’ en ‘Lately’ volledig onder de knie, maar ‘Walking with a ghost’ wel, ik doe er zelfs een beetje van de drum bij! En door die msn gaat niet al mijn vrije tijd meer naar gitaar dus de grafiek ‘goedheid’ vs. ‘tijd’ is niet meer een lineaire rechte! (Oh wat een flauwe, flauwe grap –te wijten aan mijn brein dat vermoeid is door niet al te veel te doen, maar toch, dat Spaans, dat Spaans!).
Bezig zijnde over dat Spaans, tussen de haakjes, de lessen zijn eindelijk gedaan! En we hadden zelfs een test gekregen, waar ik als sobresaliente uit de bus kwam (equivalent van een 9 op 10 ofzo, whippidiwoo, heb ik meteen al de Duitsers en Italianen een Belgisch poepje laten ruiken). Dit was helaas geen staaltje van intelligentieovermacht, gewoon een kwestie van even nakijken wat we in de les hadden gezien, en het dan toepassen, elkeen onder jullie hadden het evengoed als mij gedaan, of zelfs beter, aangezien mijn aandachtscurve onder het nulpunt ging sinds week 1 (van de drie weken) van de taalles. Blijft mij nog altijd bij: wat hebben die Italianen en Duitsers dan gedaan dat ze minder hadden? Antwoord: geheel niets natuurlijk, want zij hadden misschien een groter sociaal leven. Vrij vertaald: al de Duitsers waren blond, en de Italianen waren charmant. Nog vrijer vertaald: alsof ze naar de les gingen om Spaans te leren, de naïviteit die van mij afdruipt! Mijn intelligentiepeil krijgt dan nog eens een deukje omdat ik geheel niet begrijp hoe je tabs moet lezen van Damien Rice. Ik wacht geduldig totdat ik terug in Belgie ben eer ik daar aan begin…
Nu het minder saaie gedeelte: Voordat internet opgestuurd werd via de post (mjaja), hielden we elke maandagavond diepzinnige en ook minder diepzinnige gesprekken met elkaar in het Spaans en het Engels, op geheel spontane wijze, nu is iedereen terug te vinden in hun respectievelijk kot. Internet is ook een tegenhanger van socialiteit. Bovendien werkt de verwarming nog niet (ik heb het nog niet nodig, maar de Thaise en Italiaanse wel, die laatste gebruikt haar flashy witte jas met plushen kraag –ieuw- zelfs binnenshuis…), dus is het vrij chilly in de gemeenschappelijke ruimtes. Doch, normaal, als je lustig staat te koken zoals we normaal doen, hoort het er zelfs te warm te zijn. Vervolgens, om in hetzelfde laatje te blijven, namelijk eten: hoe eet je mango? Dat is een vraag die ik mij al enorm vaak heb gesteld, blijkt dat je dat toch niet met mes én vork moet doen. Maar vervolgens, hoe krijg je het vruchtvlees rond de pit weg, dan moet je toch wel met je handen en tanden te werk gaan, maar nog eens vervolgenser: hoe krijg je dan al die mango tussen je tanden weg? Het blijft een mysterie! Terug naar maandagavondgesprekken: alle Ieren en Iersen die ik hier ondertussen heb leren kennen (zelfs de halfbloedjes) hebben allemaal de gave om hilarisch verhalen te vertellen, het is alsof er een gen is voor stand-up-comedians! En het gen is Iers! Misschien dat dat enige was dat ze tijdens de grote honger (en vervolgens op de boten naar Amerika) hadden.
In de Spaanse taal zouden al hun grappen en grollen trouwens helemaal niet zo goed overkomen, omdat vuile woorden zoals ‘cunt’ hier gewoon gebruikt worden ter admiratie van iets, ze zeggen gewoon letterlijk: ‘wat een k*t!’ als ze iets geweldig vinden!
Bezig zijnde over de vrouwen: bestaat er een woord voor ‘vrouwelijke casanova’? En daarmee bedoel ik niet slet, hoer, matras, etc mee, neen, iets positiefs klinkend, alsof de vrouw de macht in handen heeft? Want bij mannen is het altijd ‘de player’, Don Juan… dat klinkt altijd positief! Over Belgiëland: heb een fragment van Louis/Louise (maar ook Maurice Engelen van Praga Khan, whoehoe!) gezien, en wat acteren die zo… houterig… Is dat het niveau van de televisie op het moment? Nog even en we zijn helemaal op het Spaans level.
Op Spaans level, wel te verstaan, is nog steeds de string-mode… Vele meisjes dragen het nog onder hun te spannende broeken, goshiemoshie was dat even schrikken. Op het Spaans niveau is er dan ook nog uiteraard het openbaar plassen, ik zie zelfs vrouwen het doen achter struiken terwijl de man op de uitkijk staat en haar handtas vasthoudt, heuse liefde tussen hun twee!
Verder is het weer niet zoals iedereen denkt, en me dan ook steevast mee aanspreekt op msn, -stop it with the cliché-, want het is hier nu zoals in België, maar als de zon schijnt, doet ie het wel goed, zoals zondag. Ik heb voor het moment bruine benen –nooit gedacht dat het me ooit zou lukken-, en zou dringend toch eens foto’s moeten nemen ter bewijs, want vooraleer ik terug in belgie aankom, zullen mijn benen weer wit zijn, aangezien de winter hier strenger is dan ginder –het zou deze week zelfs gaan sneeuwen-. De koude wordt bijvoorbeeld perfect geillustreerd door vele feest-erasmussers die om de beurt een paar dagen wegblijven van de lessen, of de lokale Spanjaarden die om de beurt niezen of hoesten.
Ikzelve heb uiteindelijk ook eens een danspasje gezet zoals ik pleeg te doen in my hood back in Leuven. Zaterdag was het gay-noche. Ik ging om 1 uur (jaja, het begint hier heel wat later dan in België) naar de Carmenbar –doch weer leeg-, dus vroeg ik waar al het homoseksuele volk heen was? Bleek er een andere bar te zijn ‘Miranda’, dat eigenlijk de lokale Key West is, doch met een zeer knappe barvrouw, Shane2. Daar blijft men tot half drie, daarna alleen naar Carmenbar, alwaar de dj –tof wicht- en de barvrouw, Shane3, mij al goed kennen –ik ben blijkbaar de enige die ook danst met de armen mee te bewegen/enige lesbo die danst/enige grote lesbo die danst/ik dans gewoon tof en actief mee/en breng er bijgevolg de sfeer in/samen met: Peppe! Een mede-erasmusser uit Italie die zich ook de ziel uit het lijf kan dansen, maar niet zo goed als ik op Moloko natuurlijk. Daardoor kwam ik ook in het beeld bij een boel andere lesbo’s, die meteen mijn naam vroegen en waar ik vandaan kwam.. op een flirterige wijze (laat me niet beschrijven hoe maar het deed me een beetje ongemakkelijk voelen, die lachjes, die blikken, tjees, ik werd gewoon opgejaagd –goddank dat ik Peppe plots zag opduiken-, maar Shane4 en Shane5 deden dat niet, zoals Shane’s behoren te doen. Die doen me een volgende keer wel binnen, nooit haasten hé. Zoals je misschien al gemerkt hebt, Shane is hier behoorlijk populair! Tegan & Sarakapsels enkel op een tienermeisje en jongens gezien voor de rest, maakt me niet zoveel uit, stiekem vind ik een paar Shane’s wel knap hier in Salamanca, en hoop ze morgen tegen te komen als ik Halloween –ik ga ook als Shane verkleed, mét hoed :D (DankjewelMarijke), das en heel veel zwarte eyeliner en mascara (dankjewelNinaommedatteleren)- ga ‘vieren’… Eigenlijk is het een goedkoop excuus om Shane4 en Shane5 een poepje te laten ruiken van hoe Shane er eigenlijk behoort uit te zien (aangezien velen me dat ook zeiden, dat ik op haar lijk, hoewel het niet mijn bedoeling was).
Shane3 is wel eentje die er al zo uitzag voordat de serie begon, de rest waren daar gewoon nog te jong voor. Maar Shane2 stond daar écht wel goed mee, goh, iedereen gaat me nu wel voor dikke pot uitmaken, maar als je haar in het echt ziet, zou je ook niet makkelijk ‘nee’ zeggen. Niet dat ik kans heb gehad om nee te zeggen tegen hun, maar toch, you get the point.
De leute uit Salamanca, alwaar het koud is en alwaar ik Miguel twee keer heb gezien, en waarmee het nog steeds goed gaat, hoewel hij zijn vriendje in Nederland mist. Zoals ik met jullie doe.
Toodelio
Raad van tante Kaat: het is een hele aanrader om na een hele nacht stappen en dansen (tot zeven uur ’s morgens) om de volgende dag fijn te wandelen (Irene, je wordt gemist daarvoor) en dan schommels tegen te komen (dat was met denken aan jou Chris!).
Kleine noot: de Argentijnse viezerd die maar niet wou begrijpen dat ik lesbisch was, is back! Hij sprak me zelfs aan of ik hem niet kende... én ik heb bijgeleerd: ik zei 'nee, ik ken je niet.' Op een zeer coole toon. Oh yeah ik ben stoer!
Na toch alweer een tijdje niets meer van me te laten horen –doch de mensen die msn hebben weten dat ik levend en wel was/ben- heb ik dan toch de machte gevonden om de geïnteresseerden onder jullie een kleine beschrijving van het leven alhier te geven… en die msn af te zetten. Ik besef nu dat zo een klein (?) onschuldig (?) programmaatje toch wel wat tijd kan opslorpen. Nu ik internet heb, ben ik regelmatig terug te vinden op msn, en sommigen hebben dat al ondervonden door een klein privéoptreden via de koptelefoon. Anderhalf liedje wel te verstaan, ik heb nog steeds niet ‘Michel’ en ‘Lately’ volledig onder de knie, maar ‘Walking with a ghost’ wel, ik doe er zelfs een beetje van de drum bij! En door die msn gaat niet al mijn vrije tijd meer naar gitaar dus de grafiek ‘goedheid’ vs. ‘tijd’ is niet meer een lineaire rechte! (Oh wat een flauwe, flauwe grap –te wijten aan mijn brein dat vermoeid is door niet al te veel te doen, maar toch, dat Spaans, dat Spaans!).
Bezig zijnde over dat Spaans, tussen de haakjes, de lessen zijn eindelijk gedaan! En we hadden zelfs een test gekregen, waar ik als sobresaliente uit de bus kwam (equivalent van een 9 op 10 ofzo, whippidiwoo, heb ik meteen al de Duitsers en Italianen een Belgisch poepje laten ruiken). Dit was helaas geen staaltje van intelligentieovermacht, gewoon een kwestie van even nakijken wat we in de les hadden gezien, en het dan toepassen, elkeen onder jullie hadden het evengoed als mij gedaan, of zelfs beter, aangezien mijn aandachtscurve onder het nulpunt ging sinds week 1 (van de drie weken) van de taalles. Blijft mij nog altijd bij: wat hebben die Italianen en Duitsers dan gedaan dat ze minder hadden? Antwoord: geheel niets natuurlijk, want zij hadden misschien een groter sociaal leven. Vrij vertaald: al de Duitsers waren blond, en de Italianen waren charmant. Nog vrijer vertaald: alsof ze naar de les gingen om Spaans te leren, de naïviteit die van mij afdruipt! Mijn intelligentiepeil krijgt dan nog eens een deukje omdat ik geheel niet begrijp hoe je tabs moet lezen van Damien Rice. Ik wacht geduldig totdat ik terug in Belgie ben eer ik daar aan begin…
Nu het minder saaie gedeelte: Voordat internet opgestuurd werd via de post (mjaja), hielden we elke maandagavond diepzinnige en ook minder diepzinnige gesprekken met elkaar in het Spaans en het Engels, op geheel spontane wijze, nu is iedereen terug te vinden in hun respectievelijk kot. Internet is ook een tegenhanger van socialiteit. Bovendien werkt de verwarming nog niet (ik heb het nog niet nodig, maar de Thaise en Italiaanse wel, die laatste gebruikt haar flashy witte jas met plushen kraag –ieuw- zelfs binnenshuis…), dus is het vrij chilly in de gemeenschappelijke ruimtes. Doch, normaal, als je lustig staat te koken zoals we normaal doen, hoort het er zelfs te warm te zijn. Vervolgens, om in hetzelfde laatje te blijven, namelijk eten: hoe eet je mango? Dat is een vraag die ik mij al enorm vaak heb gesteld, blijkt dat je dat toch niet met mes én vork moet doen. Maar vervolgens, hoe krijg je het vruchtvlees rond de pit weg, dan moet je toch wel met je handen en tanden te werk gaan, maar nog eens vervolgenser: hoe krijg je dan al die mango tussen je tanden weg? Het blijft een mysterie! Terug naar maandagavondgesprekken: alle Ieren en Iersen die ik hier ondertussen heb leren kennen (zelfs de halfbloedjes) hebben allemaal de gave om hilarisch verhalen te vertellen, het is alsof er een gen is voor stand-up-comedians! En het gen is Iers! Misschien dat dat enige was dat ze tijdens de grote honger (en vervolgens op de boten naar Amerika) hadden.
In de Spaanse taal zouden al hun grappen en grollen trouwens helemaal niet zo goed overkomen, omdat vuile woorden zoals ‘cunt’ hier gewoon gebruikt worden ter admiratie van iets, ze zeggen gewoon letterlijk: ‘wat een k*t!’ als ze iets geweldig vinden!
Bezig zijnde over de vrouwen: bestaat er een woord voor ‘vrouwelijke casanova’? En daarmee bedoel ik niet slet, hoer, matras, etc mee, neen, iets positiefs klinkend, alsof de vrouw de macht in handen heeft? Want bij mannen is het altijd ‘de player’, Don Juan… dat klinkt altijd positief! Over Belgiëland: heb een fragment van Louis/Louise (maar ook Maurice Engelen van Praga Khan, whoehoe!) gezien, en wat acteren die zo… houterig… Is dat het niveau van de televisie op het moment? Nog even en we zijn helemaal op het Spaans level.
Op Spaans level, wel te verstaan, is nog steeds de string-mode… Vele meisjes dragen het nog onder hun te spannende broeken, goshiemoshie was dat even schrikken. Op het Spaans niveau is er dan ook nog uiteraard het openbaar plassen, ik zie zelfs vrouwen het doen achter struiken terwijl de man op de uitkijk staat en haar handtas vasthoudt, heuse liefde tussen hun twee!
Verder is het weer niet zoals iedereen denkt, en me dan ook steevast mee aanspreekt op msn, -stop it with the cliché-, want het is hier nu zoals in België, maar als de zon schijnt, doet ie het wel goed, zoals zondag. Ik heb voor het moment bruine benen –nooit gedacht dat het me ooit zou lukken-, en zou dringend toch eens foto’s moeten nemen ter bewijs, want vooraleer ik terug in belgie aankom, zullen mijn benen weer wit zijn, aangezien de winter hier strenger is dan ginder –het zou deze week zelfs gaan sneeuwen-. De koude wordt bijvoorbeeld perfect geillustreerd door vele feest-erasmussers die om de beurt een paar dagen wegblijven van de lessen, of de lokale Spanjaarden die om de beurt niezen of hoesten.
Ikzelve heb uiteindelijk ook eens een danspasje gezet zoals ik pleeg te doen in my hood back in Leuven. Zaterdag was het gay-noche. Ik ging om 1 uur (jaja, het begint hier heel wat later dan in België) naar de Carmenbar –doch weer leeg-, dus vroeg ik waar al het homoseksuele volk heen was? Bleek er een andere bar te zijn ‘Miranda’, dat eigenlijk de lokale Key West is, doch met een zeer knappe barvrouw, Shane2. Daar blijft men tot half drie, daarna alleen naar Carmenbar, alwaar de dj –tof wicht- en de barvrouw, Shane3, mij al goed kennen –ik ben blijkbaar de enige die ook danst met de armen mee te bewegen/enige lesbo die danst/enige grote lesbo die danst/ik dans gewoon tof en actief mee/en breng er bijgevolg de sfeer in/samen met: Peppe! Een mede-erasmusser uit Italie die zich ook de ziel uit het lijf kan dansen, maar niet zo goed als ik op Moloko natuurlijk. Daardoor kwam ik ook in het beeld bij een boel andere lesbo’s, die meteen mijn naam vroegen en waar ik vandaan kwam.. op een flirterige wijze (laat me niet beschrijven hoe maar het deed me een beetje ongemakkelijk voelen, die lachjes, die blikken, tjees, ik werd gewoon opgejaagd –goddank dat ik Peppe plots zag opduiken-, maar Shane4 en Shane5 deden dat niet, zoals Shane’s behoren te doen. Die doen me een volgende keer wel binnen, nooit haasten hé. Zoals je misschien al gemerkt hebt, Shane is hier behoorlijk populair! Tegan & Sarakapsels enkel op een tienermeisje en jongens gezien voor de rest, maakt me niet zoveel uit, stiekem vind ik een paar Shane’s wel knap hier in Salamanca, en hoop ze morgen tegen te komen als ik Halloween –ik ga ook als Shane verkleed, mét hoed :D (DankjewelMarijke), das en heel veel zwarte eyeliner en mascara (dankjewelNinaommedatteleren)- ga ‘vieren’… Eigenlijk is het een goedkoop excuus om Shane4 en Shane5 een poepje te laten ruiken van hoe Shane er eigenlijk behoort uit te zien (aangezien velen me dat ook zeiden, dat ik op haar lijk, hoewel het niet mijn bedoeling was).
Shane3 is wel eentje die er al zo uitzag voordat de serie begon, de rest waren daar gewoon nog te jong voor. Maar Shane2 stond daar écht wel goed mee, goh, iedereen gaat me nu wel voor dikke pot uitmaken, maar als je haar in het echt ziet, zou je ook niet makkelijk ‘nee’ zeggen. Niet dat ik kans heb gehad om nee te zeggen tegen hun, maar toch, you get the point.
De leute uit Salamanca, alwaar het koud is en alwaar ik Miguel twee keer heb gezien, en waarmee het nog steeds goed gaat, hoewel hij zijn vriendje in Nederland mist. Zoals ik met jullie doe.
Toodelio
Raad van tante Kaat: het is een hele aanrader om na een hele nacht stappen en dansen (tot zeven uur ’s morgens) om de volgende dag fijn te wandelen (Irene, je wordt gemist daarvoor) en dan schommels tegen te komen (dat was met denken aan jou Chris!).
Kleine noot: de Argentijnse viezerd die maar niet wou begrijpen dat ik lesbisch was, is back! Hij sprak me zelfs aan of ik hem niet kende... én ik heb bijgeleerd: ik zei 'nee, ik ken je niet.' Op een zeer coole toon. Oh yeah ik ben stoer!
zaterdag 18 oktober 2008
Zoethout wordt overal raar bekeken
Voor de huidige stand van zaken is er inderdaad maar één internetsite waar u op kunt afstemmen : de mijne ! De Belgische berichtgeving in kranten en op de televisie kennende zullen jullie de beurscrash wel ondertussen beu zijn. En enkelen nog het liefst van al niet willen herinnerd worden eraan. Bijgevolg het wel en wee van jullie ondertussen toch al vrij vertrouwde medehumaan Nelia. Dit was een perfecte inleiding om niet al te hakkerig op de tak te springen naar anekdote nummer één: Ik heb een brief gekregen van een voornaamgenote. Wat bleek: het ontroerde me like hell! En wat bleek nog: mijn achternaam was fout geschreven. Wat bleek verder: Ikzélf heb mijn achternaam fout geschreven op deze eigenste blog! De hilariteit (ik maak er nogal eens een kwestie van –bovendien ook als counterattack(niemandkanmijnvolledigenaamuitsprekenhier) als men mij een beetje uitlacht met mijn onvermogen om de rollende-tong-r uit te spreken –dat betert btw! Binnenkort heb ik geen spraakgebrek meer!/Neen, het ‘Limburgs’ accent is geen spraakgebrek, maar net iets waar mensen naar op zouden moeten kijken. De correctheid en juiste variëteit van de klinkers die wij hebben!)! Anekdote nummer twee vind je terug tussen de vorige haakjes.
Anekdote nummer drie gaat over mijn –wat voor anderen toch zo lijkt- hypochondrisch gedrag: nadat mijn nek toch nogal aan de betere hand en kant aan het gaan was (elke dag wel een vooruitgang van 5-10°), begon in ene keer onder mijn linkeroor iets op te zwellen. Qué? Zoals enkelen misschien wel weten, ben ik (nog net niet helemaal) als de dood voor klierkoorts. En door al die spierverslappers weet je niet of je nu moe bent van je eigen of niet, bijgevolg… Freaky moment: ik ben woensdag op tijd slapen! Kun je het je voorstellen: Ik ergens op tijd? (Het feestje dat vrijdagavond bij Rick werd gehouden –drankspelletjes maar geen alcohol voor mij wegens mediciatie- werd ook pas aangedaan na anderhalf uur ná het afgesproken uur. Daarover meer later). De volgende dag was alles ok bij de weg. Hoedanook, het alsof Spanje mij precies iets wilt zeggen, dat gaat als volgt: ‘je hoort hier niet te leven’. Dat zou me ten zeerste verbazen, want fruitliefhebber als ik ben (anekdote nummer vier, vloeiende overgang hé!) kan ik me laten gaan: naast het Kaki-fruit (dat toch als een goede lesbograp zou kunnen dienen) is er ook nog iet anders dat vrij precious werd ingepakt door de lieve fruit- en groenteboerin 100 meter verder van hier (ze gaf het me gratis mee… ik ben een dagelijkse klant!). Geen idee wat de naam is, maar de vele pitjes die erin zaten, ben ik nu aan het behandelen met het oog om ze, net als de mango-, avocado-, appel-, pompelmoes- en sinaasappelpitten die volop aan het groeien zijn, te planten eens ik thuis ben in het goede, oude, vertrouwde België. Iedereen lacht daar wel mee dat ik zoveel planten heb op mijn kamer en er nog gefreakter over praat. Op het feestje van Rick, however, heb ik een Duits meisje ontmoet dat ook even hard haar planten mist en ook alle pitten plant die ze maar in haar handen krijgt. Net als mij heeft ze ook hartpijn gehad om de nectarinepitten weg te gooien die hier zo rijp en geschikt zijn om te planten.
Dat feestje werd dus, niet alleen door mijn schuld maar toch ook wel voor een groot gedeelte, begonnen anderhalf uur na het afgesproken uur. Het was voornamelijk weer de typische Spaanse inefficiëntie van afspreken en te laat hier en daar en nog eventjes babbelen ginder… Het ‘babbelen ginder’-gedeelte is mijn gedeelte. Heus maar voor een kwartiertje, peanuts in vergelijking met Marc (van Louvain-La-Neuve, speelt een jaar gitaar en goed (!), tekent en vond de laatste Batmanfilm toch een beetje teleurstellend) die ons een veertigtal minuten heeft laten wachten. Mijn gebabbel werd uitgelokt door een groot meisje, Pilar, (grootheid is iets zeer opvallend hier in Spanje) wiens posture ik herkende: het was het Spaanse Erasmusmeisje waarmee ik vorig jaar had geschermd. En bij toeval ben ik nu in haar stad op Erasmus. Heel tof en al (ze vond België mooier dan Salamanca! En het boerengedrag is enkel in deze grootstad, hoe meer naar het zuiden en/of landelijker dat je gaat, hoe vriendelijker en meer gewaar van mensen die groter zijn en in wiens weg ze versperren).
Goddank had ik net voor de afspraak wat chocolade gegeten, want door de lading speculaas en chocolade die de mama meebracht heb ik een serieuze happy-kick gehad de laatste dagen –en een constant van-streek-zijnde-maag-. En het bracht me ook op het idee om pannenkoeken te maken. Dat is ook vrij goed gelukt, gezien de equipment die ik ter beschikking had: ze waren dik, maar nondedoeme dat smaakt toch goed hoor. Vooral met chocopasta (dankjewelElineommedatzotelereneten). Vrijdag dacht ik een geschikt moment om een beetje af te bouwen van de chocoverslaafdheid maar aangezien ik enorm grumpy was in de les ‘Spaans’ dacht ik toch maar, met het oog op het feestje, op veilig te spelen en nog wat chocolade binnen te spelen. Bijgevolg dat alles heel plezant was bij Rick (waar enorm veel mensen waren. Veel Duitsers!) en ook de tijd erna. Ohw yeah, I went to a gay-bar, gay-bar!
Om eerlijk te zijn was het grumpy-zijn van die dag ook nogal fel te wijten aan mijn gebrek aan gayness. De lesbo van de les, een week tevoren, was deze week in geen mijlen te bekennen (en ik keek er zo naar uit). Woensdag dacht ik even binnen te springen in de carmen-bar na mijn de papa te bellen, maar uiteraard is dat veel te vroeg hé, dus bijgevolg: gesloten. Maar ik had twee stoere chickies gezien bij mijn terugtocht en heb ze half en half achtervolgd, twijfelend om hun te vragen of ze iets gays wisten in de buurt. Donderdag net hetzelfde idee dat ik ging uitvoeren, maar dat ging ik dan een pak later doen. Zenuwachtig en beetje bang(ik had al vanalle vragen voorbereid om aan de barkeepster te vragen om eventueel al wat mensen te leren kennen. Eerste vraag zou zijn: Hablas inglés? Een andere vraag was dan hoe ik de Spaanse lesbo’s zou kunnen herkennen, want het is gewoon rampzalig hier.) De teleurstelling van weer een dichte deur van de gaybar-gaybar hield heel de vrijdag vol. Zeker nadat ik een grote (groter dan mij!) slanke, Spaanse, kortharige, sierlijke en knappe griet had gezien, maar wegens een serieus tegenvallende les ‘fisiologia vegetal’, kon ik haar niet aanspreken (ik was al wat te laat). Maar heb na mijn les nog een half uurtje rondgehangen in wanhoop… Eigenlijk klink ik best eng nu. But I wanted some perspective on gayness! (Tegen die tijd was ik al aan het vrezen dat Carmenbar opgedoekt was en dat alle lesbo’s verhuisd waren naar Madrid waar het er blijkbaar vol loopt).
Doch, aangezien ook het ‘befaamde’ VT in Hasselt niet elke avond zijn deuren opent, dacht ik dus vrijdag na Rick zijn feestje (waar hij toch nogal serieus in de ban was van een Duitse en ook andersom dus ik dacht hem een dienst te bewijzen door als eerste door te gaan. Een teken aan de mensen dat het ‘misschien toch al een beetje laat is en morgen is er nog een feestdag!’) even binnen te springen. Dat ‘even’ werd meteen een tweetal uur vol zalig gedans (oh I missed it), want wie was daar? Neen, niet Dieter, die is in België, dat weten jullie toch, maar David die ik –hoop ik- eens eerder heb vermeld: hij was diegene die ik heb leren kennen bij Miguel zijn thuis toen Rick ook meekwam. David zelf is niet homo –getuige de vele complimenten dat hij mij gaf/zeer welkom na een week vol chocolade, vettig eten= tapas en pannenkoeken (hoeveelheid: equivalent van 20 normale pannenkoeken)-, maar zijn beste vriend is dus wel zo queer als je maar kunt zijn. En toen kwam er nog een andere kerel die nog queerder was. Verder nog twee meisjes, één Poolse en één Spaanse die me een beetje deed denken aan de timmervrouw waarmee Bette Tina had bedrogen in The L-word. Ik denk dat ik haar wel movede…
Maar soit: een boel typische lesbo’s en de typische drama tussen een koppel (oh ik mis dat! Lesbodrama is toch iets heel apart), en ook mooie mijn-type meisjes. Yihaa. Ze keken wel raar naar mij omdat ik blijkbaar de enige lesbo ben in Spanje die danst… zoals de homo’s. Daardoor kreeg ik na een tijdje ook weer wat last van mijn nek (de dokter had ook gezegd twee weken geen fuiven/sporten) dus van zodra ik vreesde een zeer foute impressie te maken door krom te lopen wegens een geblokkeerde nek ging ik toch maar weg. Charmant en geliefd baande ik mijn weg door het homoseksuele volk en ik voelde me gelukkig. Ik stapte buiten door een deur opengehouden door een portier (die te slap is om ook maar ooit iemand sterker de toegang te weigeren)… en het regende een beetje! Beter kan een avond toch niet eindigen! Zingend en in gedachten huppelend kwam ik dan ook in mijn cuarto aan en ging welverdiende slapen (twee uur op een erg homo-wijze dansen is heus vermoeiend hoor!). Om de volgende dag haastig naar de bus de rennen om Miguel zijn verjaardagscadeau te geven: een plant! Waar hij heel blij mee was (elke keer als hij ernaar kijkt gaat hij aan mij denken!), en ik bijgevolge ook. Niet dat ik onblij was de tijd ervoor, want na een lange, vrij gekke zoektocht naar een bloemenwinkel (en geen chinese shop met stomme fake hallucinantgekleurde bloemen), heb ik mij ook drie stoere cactussen gekocht. Oh-oh-Ohwyeah! MIguel heeft sinds heden ook een hond. En het was heel gezellig en tof bij hem thuis.
Anekdote die ik niet wil linken aan het hele verhaal: Ik mis mensen en het begint op een hallucinerende werking te lijken, de wijze waarop ik hen mis: Ik heb ondertussen al vele mensen gezien waarvan ik dacht: ‘Oh my god, er is een bastaard in de familie ‘X’, waarmee ik dan refereer naar een vriend(in) van me.
Een hint van de week: eet niet te veel chocolade! Voordat je het weet kun je maar niet stoppen met eraan te denken en/of te eten, voel je je erg slecht gezind wanneer je het niet hebt en vervolgens heb je elke morgen een ochtendhumeur! Iets dat ik soms wel eens kan hebben, maar Jennifer, het knappe maar arme wicht, moet het altijd ontgelden. Nouja, als ze ’s morgens uit bed geraakt en niet ziek is door het vele fuiven op de momenten dat ze zich niet ziek voelt. Ziek valt vrij ruim te interpreteren, met een link naar fuiven en de alcohol die er voor velen automatisch bijhoort. Maar niet getreurd, ze blijft nog steeds even charmant!
Mijn taalgebruik begint ook spontaan een hele mengelmoes van Engels, Spaans en een beetje Frans te worden, en zelfs als ik tegen Vlamingen praat, zit ik toch nog spontaan Engels door te praten. Dat kan komen omdat ik nu Emma (weer) aan het lezen ben van Jane Austen. Hoe briljant kan je zulke delicate verhoudingen en relaties neerpennen? Verder lees ik ook over Jodie Foster in het Spaans. Ik versta het! Helaas geeft Foster nooit iets prijs over haar privéleven en die Spanjaarden bleven er maar, tevergeefs trachtend, erover doorvragen. Wat een mooi staaltje van een slecht interview.
Domper op de feestpret: Geike gaat weg bij Hooverphonic, why?! Heeft Fortis er iets mee te maken? Of het Belgisch voetbal dat aan het beteren is? Zeg me niet dat ze met een voetballer gaat trouwen ofzo!
Btw: De bloemenwinkel werd getoond door een vrouw die dol was op Belgie (omg, eindelijk weet iemand eens dat Belgie bestaat want in de lokale Erasmusbar wordt voor elk land een speciale avond gehouden, behalve voor Belgie! En over ons bestaan er geen clichés, gewoonweg omdat we puur genegeerd worden, weet je wel!)… die dolheid kwam vooral door onze goede oude Fabiola. Lang leve Fabiola, want zij heeft me mijn drie cactussen en het cadeau voor Miguel bezorgd!
Kaartjes en mails en whatever zijn nog steeds erg welkom!
Anekdote nummer drie gaat over mijn –wat voor anderen toch zo lijkt- hypochondrisch gedrag: nadat mijn nek toch nogal aan de betere hand en kant aan het gaan was (elke dag wel een vooruitgang van 5-10°), begon in ene keer onder mijn linkeroor iets op te zwellen. Qué? Zoals enkelen misschien wel weten, ben ik (nog net niet helemaal) als de dood voor klierkoorts. En door al die spierverslappers weet je niet of je nu moe bent van je eigen of niet, bijgevolg… Freaky moment: ik ben woensdag op tijd slapen! Kun je het je voorstellen: Ik ergens op tijd? (Het feestje dat vrijdagavond bij Rick werd gehouden –drankspelletjes maar geen alcohol voor mij wegens mediciatie- werd ook pas aangedaan na anderhalf uur ná het afgesproken uur. Daarover meer later). De volgende dag was alles ok bij de weg. Hoedanook, het alsof Spanje mij precies iets wilt zeggen, dat gaat als volgt: ‘je hoort hier niet te leven’. Dat zou me ten zeerste verbazen, want fruitliefhebber als ik ben (anekdote nummer vier, vloeiende overgang hé!) kan ik me laten gaan: naast het Kaki-fruit (dat toch als een goede lesbograp zou kunnen dienen) is er ook nog iet anders dat vrij precious werd ingepakt door de lieve fruit- en groenteboerin 100 meter verder van hier (ze gaf het me gratis mee… ik ben een dagelijkse klant!). Geen idee wat de naam is, maar de vele pitjes die erin zaten, ben ik nu aan het behandelen met het oog om ze, net als de mango-, avocado-, appel-, pompelmoes- en sinaasappelpitten die volop aan het groeien zijn, te planten eens ik thuis ben in het goede, oude, vertrouwde België. Iedereen lacht daar wel mee dat ik zoveel planten heb op mijn kamer en er nog gefreakter over praat. Op het feestje van Rick, however, heb ik een Duits meisje ontmoet dat ook even hard haar planten mist en ook alle pitten plant die ze maar in haar handen krijgt. Net als mij heeft ze ook hartpijn gehad om de nectarinepitten weg te gooien die hier zo rijp en geschikt zijn om te planten.
Dat feestje werd dus, niet alleen door mijn schuld maar toch ook wel voor een groot gedeelte, begonnen anderhalf uur na het afgesproken uur. Het was voornamelijk weer de typische Spaanse inefficiëntie van afspreken en te laat hier en daar en nog eventjes babbelen ginder… Het ‘babbelen ginder’-gedeelte is mijn gedeelte. Heus maar voor een kwartiertje, peanuts in vergelijking met Marc (van Louvain-La-Neuve, speelt een jaar gitaar en goed (!), tekent en vond de laatste Batmanfilm toch een beetje teleurstellend) die ons een veertigtal minuten heeft laten wachten. Mijn gebabbel werd uitgelokt door een groot meisje, Pilar, (grootheid is iets zeer opvallend hier in Spanje) wiens posture ik herkende: het was het Spaanse Erasmusmeisje waarmee ik vorig jaar had geschermd. En bij toeval ben ik nu in haar stad op Erasmus. Heel tof en al (ze vond België mooier dan Salamanca! En het boerengedrag is enkel in deze grootstad, hoe meer naar het zuiden en/of landelijker dat je gaat, hoe vriendelijker en meer gewaar van mensen die groter zijn en in wiens weg ze versperren).
Goddank had ik net voor de afspraak wat chocolade gegeten, want door de lading speculaas en chocolade die de mama meebracht heb ik een serieuze happy-kick gehad de laatste dagen –en een constant van-streek-zijnde-maag-. En het bracht me ook op het idee om pannenkoeken te maken. Dat is ook vrij goed gelukt, gezien de equipment die ik ter beschikking had: ze waren dik, maar nondedoeme dat smaakt toch goed hoor. Vooral met chocopasta (dankjewelElineommedatzotelereneten). Vrijdag dacht ik een geschikt moment om een beetje af te bouwen van de chocoverslaafdheid maar aangezien ik enorm grumpy was in de les ‘Spaans’ dacht ik toch maar, met het oog op het feestje, op veilig te spelen en nog wat chocolade binnen te spelen. Bijgevolg dat alles heel plezant was bij Rick (waar enorm veel mensen waren. Veel Duitsers!) en ook de tijd erna. Ohw yeah, I went to a gay-bar, gay-bar!
Om eerlijk te zijn was het grumpy-zijn van die dag ook nogal fel te wijten aan mijn gebrek aan gayness. De lesbo van de les, een week tevoren, was deze week in geen mijlen te bekennen (en ik keek er zo naar uit). Woensdag dacht ik even binnen te springen in de carmen-bar na mijn de papa te bellen, maar uiteraard is dat veel te vroeg hé, dus bijgevolg: gesloten. Maar ik had twee stoere chickies gezien bij mijn terugtocht en heb ze half en half achtervolgd, twijfelend om hun te vragen of ze iets gays wisten in de buurt. Donderdag net hetzelfde idee dat ik ging uitvoeren, maar dat ging ik dan een pak later doen. Zenuwachtig en beetje bang(ik had al vanalle vragen voorbereid om aan de barkeepster te vragen om eventueel al wat mensen te leren kennen. Eerste vraag zou zijn: Hablas inglés? Een andere vraag was dan hoe ik de Spaanse lesbo’s zou kunnen herkennen, want het is gewoon rampzalig hier.) De teleurstelling van weer een dichte deur van de gaybar-gaybar hield heel de vrijdag vol. Zeker nadat ik een grote (groter dan mij!) slanke, Spaanse, kortharige, sierlijke en knappe griet had gezien, maar wegens een serieus tegenvallende les ‘fisiologia vegetal’, kon ik haar niet aanspreken (ik was al wat te laat). Maar heb na mijn les nog een half uurtje rondgehangen in wanhoop… Eigenlijk klink ik best eng nu. But I wanted some perspective on gayness! (Tegen die tijd was ik al aan het vrezen dat Carmenbar opgedoekt was en dat alle lesbo’s verhuisd waren naar Madrid waar het er blijkbaar vol loopt).
Doch, aangezien ook het ‘befaamde’ VT in Hasselt niet elke avond zijn deuren opent, dacht ik dus vrijdag na Rick zijn feestje (waar hij toch nogal serieus in de ban was van een Duitse en ook andersom dus ik dacht hem een dienst te bewijzen door als eerste door te gaan. Een teken aan de mensen dat het ‘misschien toch al een beetje laat is en morgen is er nog een feestdag!’) even binnen te springen. Dat ‘even’ werd meteen een tweetal uur vol zalig gedans (oh I missed it), want wie was daar? Neen, niet Dieter, die is in België, dat weten jullie toch, maar David die ik –hoop ik- eens eerder heb vermeld: hij was diegene die ik heb leren kennen bij Miguel zijn thuis toen Rick ook meekwam. David zelf is niet homo –getuige de vele complimenten dat hij mij gaf/zeer welkom na een week vol chocolade, vettig eten= tapas en pannenkoeken (hoeveelheid: equivalent van 20 normale pannenkoeken)-, maar zijn beste vriend is dus wel zo queer als je maar kunt zijn. En toen kwam er nog een andere kerel die nog queerder was. Verder nog twee meisjes, één Poolse en één Spaanse die me een beetje deed denken aan de timmervrouw waarmee Bette Tina had bedrogen in The L-word. Ik denk dat ik haar wel movede…
Maar soit: een boel typische lesbo’s en de typische drama tussen een koppel (oh ik mis dat! Lesbodrama is toch iets heel apart), en ook mooie mijn-type meisjes. Yihaa. Ze keken wel raar naar mij omdat ik blijkbaar de enige lesbo ben in Spanje die danst… zoals de homo’s. Daardoor kreeg ik na een tijdje ook weer wat last van mijn nek (de dokter had ook gezegd twee weken geen fuiven/sporten) dus van zodra ik vreesde een zeer foute impressie te maken door krom te lopen wegens een geblokkeerde nek ging ik toch maar weg. Charmant en geliefd baande ik mijn weg door het homoseksuele volk en ik voelde me gelukkig. Ik stapte buiten door een deur opengehouden door een portier (die te slap is om ook maar ooit iemand sterker de toegang te weigeren)… en het regende een beetje! Beter kan een avond toch niet eindigen! Zingend en in gedachten huppelend kwam ik dan ook in mijn cuarto aan en ging welverdiende slapen (twee uur op een erg homo-wijze dansen is heus vermoeiend hoor!). Om de volgende dag haastig naar de bus de rennen om Miguel zijn verjaardagscadeau te geven: een plant! Waar hij heel blij mee was (elke keer als hij ernaar kijkt gaat hij aan mij denken!), en ik bijgevolge ook. Niet dat ik onblij was de tijd ervoor, want na een lange, vrij gekke zoektocht naar een bloemenwinkel (en geen chinese shop met stomme fake hallucinantgekleurde bloemen), heb ik mij ook drie stoere cactussen gekocht. Oh-oh-Ohwyeah! MIguel heeft sinds heden ook een hond. En het was heel gezellig en tof bij hem thuis.
Anekdote die ik niet wil linken aan het hele verhaal: Ik mis mensen en het begint op een hallucinerende werking te lijken, de wijze waarop ik hen mis: Ik heb ondertussen al vele mensen gezien waarvan ik dacht: ‘Oh my god, er is een bastaard in de familie ‘X’, waarmee ik dan refereer naar een vriend(in) van me.
Een hint van de week: eet niet te veel chocolade! Voordat je het weet kun je maar niet stoppen met eraan te denken en/of te eten, voel je je erg slecht gezind wanneer je het niet hebt en vervolgens heb je elke morgen een ochtendhumeur! Iets dat ik soms wel eens kan hebben, maar Jennifer, het knappe maar arme wicht, moet het altijd ontgelden. Nouja, als ze ’s morgens uit bed geraakt en niet ziek is door het vele fuiven op de momenten dat ze zich niet ziek voelt. Ziek valt vrij ruim te interpreteren, met een link naar fuiven en de alcohol die er voor velen automatisch bijhoort. Maar niet getreurd, ze blijft nog steeds even charmant!
Mijn taalgebruik begint ook spontaan een hele mengelmoes van Engels, Spaans en een beetje Frans te worden, en zelfs als ik tegen Vlamingen praat, zit ik toch nog spontaan Engels door te praten. Dat kan komen omdat ik nu Emma (weer) aan het lezen ben van Jane Austen. Hoe briljant kan je zulke delicate verhoudingen en relaties neerpennen? Verder lees ik ook over Jodie Foster in het Spaans. Ik versta het! Helaas geeft Foster nooit iets prijs over haar privéleven en die Spanjaarden bleven er maar, tevergeefs trachtend, erover doorvragen. Wat een mooi staaltje van een slecht interview.
Domper op de feestpret: Geike gaat weg bij Hooverphonic, why?! Heeft Fortis er iets mee te maken? Of het Belgisch voetbal dat aan het beteren is? Zeg me niet dat ze met een voetballer gaat trouwen ofzo!
Btw: De bloemenwinkel werd getoond door een vrouw die dol was op Belgie (omg, eindelijk weet iemand eens dat Belgie bestaat want in de lokale Erasmusbar wordt voor elk land een speciale avond gehouden, behalve voor Belgie! En over ons bestaan er geen clichés, gewoonweg omdat we puur genegeerd worden, weet je wel!)… die dolheid kwam vooral door onze goede oude Fabiola. Lang leve Fabiola, want zij heeft me mijn drie cactussen en het cadeau voor Miguel bezorgd!
Kaartjes en mails en whatever zijn nog steeds erg welkom!
dinsdag 14 oktober 2008
Torticolis
Ik heb misschien de verkeerde impressie gegeven dat ik wekelijks wel iets van me zal laten horen. Eerlijk gezegd had ik ook wel zo een klein plannetje in mijn hoofd. Maar toen gebeurde de aankomst van mi madre, van toch wel donderdag tot dinsdagochtend! En bijgevolg heb ik niet echt de tijd, rust en goesting gehad om me voor mijn laptop, ondanks het azerty-toetsenbord, neer te poten om mij weer eens serieus te laten gaan in woordspelingen en dergelijke. Althans, ik hoop ze te kunnen voeren. In het Spaans weet ik al een manier hoe, maar ik mag het nog niet gebruiken van mijn profesora de español. De lange discussie die we voerden (in het Spaans, jawel!) kwam er uiteindelijk gewoonweg op neer dat het nog te ingewikkeld was voor anderen (egoboost voor mij). Even een kleine uitleg dat het Spaans twee werkwoorden kent voor ‘zijn’, eentje dat nogal ‘voor altijd’ en ‘eigenschap van’ betekent, en de andere meer losjes. Dat is totaal geen goede verklaring, maar laten we het er voor het moment daar bij houden, anders moet ik een paar bladeren kopiëren waarop wat gekrabbeld en getekend is door mij… en in sé is dat toch niet zo interessant.
Hoedanook, ik heb ondertussen wel onthouden wat ik voorbije nog-niet-verhaalde tijd heb uitgespookt. Dat klinkt kinky-er dan het is, want veel spook ik niet uit. Ik ben ondanks een paar reputaties (vanwaar ze komen weet ik heus niet), echt wel braaf en lief. Vooral als ik mij nogal ziek voelde (iedereen is hier ziek btw! Jennifer zelfs twee keer in twee weken, eigen schuld, ze is nogal een feestbeest, zelfs als ze ziek is), van verkoudheid en moeheid tot hetgene wat mij vrijdag overkwam: na anderhalve week mij toch erg verkouden te voelen, werd ik vrijdag -eerste volledige dag dat de mama er was btw- wakker met een gevoel alsof alle ziektekiemen uit mij gedreven waren (ik dacht misschien door de chocolade en speculaas die de mama had meegebracht/ een heleboel/waarvan eveneens een heleboel al op is/niet zoveel gedeeld met anderen/ik had twee dagen buikpijn). Blij en hups hield ik een uitgebreid ontbijt, eventjes douchen. Helaas was het te hups voor mijn doen blijkbaar (hoe erg moet het wel niet geweest zijn!), want bij het opentrekken van het douchevenstertje kreeg ik iets in mijn nek. Ik weet niet wat ik deed, ik weet wél wat ik níet meer kon. En dat was mijn hoofd naar rechts draaien alsook mijn rechterarm opheffen. Omdat iedereen wel zo eens iets meemaakt dacht ik dat het binnen tien minuten voorbij was, helaas, mijn andere nekspieren werden moe zodat ik de les skipte en vervolgens met hulp van de mama (die er een uur over heeft gedaan mijn kot te vinden over een afstand van 5 a 10 minuten… je moet het maar doen, zélfs met stadsplan) naar gediplomeerde hulp. Bij de dokter weer een hilarisch (doch letterlijk pijnlijk) staaltje van Spaanse efficiëntie gezien. Dus de vorige dagen heb ik met een stijve nek rondgelopen. Tot voor kort wist ik dus niet dat dat dus écht een blessure was. Best grappig thans. Buiten de pijn. En onhandigheid. Probeer u maar eens af te drogen met uw onhandige arm en de rechterkant van je bovenlichaam onbruikbaar.
Door die stijve nek moet ik bovendien ook spierverslappers nemen. Dat was dus vooral het hilarische aan alles. Na het ontbijt sliep ik weer voor twee uren, en mijn linkerarm staat nu vol pits-blauwe plekken omdat ik –vermoed ik- er nogal hilarisch moe moet hebben uitgezien in de les vandaag. Spierverslappers zijn gewoon grappig, it’s like you’re on drugs!
Speaking of drugs, chocolade heeft heus wel een ferme uitwerking op mijn humeur. Iedereen kan zien wanneer ik die dag chocolade heb gegeten of niet. Blijkbaar is het dus echt wel een substituut voor jeweetwelwat. Goshiemoshie, hoewel het jeweetwelwat mij normaal niet al te hyperactief maakt, maar eerder happy-loom. Genoeg over de crazyness, over tot de andere dingetjes: Voor de mensen die Kaki King kennen: Kaki is een plaatselijk soort fruit, en enorm lekker, behoort direct tot mijn top-fruit-lijst, vrij dicht bij de kiwi dus je weet wel dat ik die “enorm” meen.
Verder: Het cliché over de Ierse mannen is niet waar: In plaats van bleek en ros zijn ze naar het schijnt allemaal bleek en zwartharig! En groot, erg groot naar het schijnt. Maar voor Margarite ben ik ook groot, dus haar referentiewaarde is niet zo imposant. Met haar heb ik trouwens een politiek gesprek gehouden, in het Engels. We dachten dat we allebei tegengestelde meningen hadden, maar bleek dat, toen we allebei ons verhaal zonder onderbrekingen hadden gedaan (ze is even erg onderbrekerig als ik ben), we hetzelfde standpunt hadden, maar van compleet andere wegen naar de conclusie kwamen. Niet zo interessant blogmateriaal, maar de clue is: je kunt dus dezelfde mening met iemand hebben maar het verhaal ernaartoe kan compleet anders zijn. Andere clue: laat mensen uitspreken! (Alsof mij dat ooit gaat lukken, jullie weten het, gewoon doorvertellen, ik kan praten en luisteren tegelijkertijd en meestal zeg ik toch niets zinnigs als jullie aan het praten zijn. Bovendien val ik toch altijd in herhaling. Ik begin op mijn moeder te lijken, over het herhalingsgedeelte ;) ) Andere clue kan ook zijn dat er inderdaad zoiets bestaat als een taalkwestie indien één van de gesprekspartners zich niet in moedertaal kan uitdrukken.
Een kleine opkikker ook wat betreft het gaygehalte: in een afstand van 500 meter in één dag heb ik één homokoppel gezien en drie lesbo’s in groep. Yiha. Nog beter: tijdens een les heb ik zelfs naast een lesbo gezeten (op zo een manier je vingers kraken is gewoon een clear sign) én nog beter een kleine stap gezet tot gesprek (het ging over handschrift, ze zei dat het hare slecht was, toen liet ik het mijne zien en moest ze toegeven dat ik daar toch wel een pak beter in ben, in het slecht handschrift hebben-gedeelte). Een mindere opkikker: in een bar, wachtende op een vrije wc, zag ik een meisje dat voor mij een duidelijke lesbo bleek te zijn: Tegan & Sara-kapsel, de kleding, de nonchalance en stoerheid in één vermengd zoals alleen een lesbo kan zijn. Vraag me niet hoe ik het te weten ben gekomen, maar ze was het dus niet. (Neen, niet dat ik haar wou versieren ofzo, maar het gebrekkig Spaans is gewoon geen toffe herinnering).
Voor de bio-ingenieurs, en vooral de cel- & gennertjes: In elk land gebruiken ze dus de hand als perfect voorbeeld van apoptose! Yuiy!
Men heeft hier ook een gerecht dat in het Engels vertaald ‘sucking pig’ heet, blijkbaar. Ofwel ligt het aan de vertaling ofwel wil ik mij niet in dat restaurant begeven.
Voor de leden van mijn toekomstig muziekgroepje: vandaag is voor de eerste keer een snaar gebroken, heb hem direct vervangen en meteen een plectrum gekocht (dat wel enorm wennen is, ik weet niet of ik het vaak ga gebruiken) en een capo! Jawel, nu ben ik zo ‘gesettled’ in het gitaarwezen. Hoewel, Tum, die uiteindelijk toch wel een coole blijkt te zijn, heeft me even op haar elektrische made-in-China-gitaar laten spelen, en goh dat klinkt geweldig en cooooool. I want one… zo gesettled ben ik dus nog niet. (En eer ik zoiets doe, een woord veel te lang schrijven dan het hoort, dan vind ik het toch wel écht cool.)
Wat ik verder heb gedaan: niet veel. Ik volg nu wel spaanse lessen ’s avonds, ga niet lopen (omwille van de nek), heb met mam Miguel bezocht (lieve hemel wat kan hij lekkere pasta maken), eveneens Avila met een oude stadswal met wel liefst 80 torens. Na een tijdje ben je wel uitgekeken, goddank hadden we een museum gevonden dat over de Vettonen ging, een Keltische stam indertijd (de tijd van de Keltische cultuur weet je wel) en euh… wikipedia maar. De conclusie van dit intermezzo is dat die historie toch wel heel interessant is.
Voor het moment heb ik me weer te veel laten gaan in speculaas en chocolade en voelt mijn maag niet al te gezond, bij deze laat ik het dan ook bij deze toch al meer-dan-twee-bladzijden-in-Microsoft-Word-Times-new-roman-lettertype-grootte-12-A4-tekst.
Gewaarwording van de week: ik begrijp het stierenvechten. Die stieren worden zo gekweekt dat je bij zulke agressieve dieren van wel 600 kilo niet zomaar even in de wei kunt gaan staan. En als je zoiets op je af ziet stormen (wees gerust, ik zat achter de omheining) weet je wat het is, dat toreadorgedoe. De elegantie en sierlijkheid waarmee ze zo een gevaarte ontwijken. Ok, het steken en doden begrijp ik niet goed, maar het zwieren, de mantels, de glinsterende homopakjes. Het is een dans van leven en dood en ik vind het mooi. Het is iets dat in de cultuur zit. Bij de weg, die stieren worden hier dus verwend als hell, alleen buiten de arena niet. En mochten ze het overleven, worden ze meteen verzorgd en opgelapt en hebben ze voor de rest van hun (natuurlijk eindigend) leven een paradijs voor hunzelf. Je moet zo een stier in werkelijkheid zien om het te begrijpen vermoed ik. I saw one.
Droom van de week: Ik ging voetballen in mijn oude ploeg met een paar aanwinsten. De wedstrijd nam zijn aanvang, maar plots bleek één tegenstander een soort van superwezen te zijn met Indische-God-Krachten die zich manifesteerden in heel wat kleuren. Ik kon de tegenstander heel goed bijhouden en het moeilijk maken, maar plots brak ie toch door. Gelukkig was mijn keeper ook zo een halve Indische-God.
Dus vanaf nu: als jij denkt rare dromen te hebben, denk dat terug aan mij en wens me jouw rare dromen toe, want ze hadden me tevens ook getackeld in die droom. Dat heb ik niet zo graag.
Nel met de capo, het plectrum en een wens om te vliegen en tegen een heleboel chocolade en/of speculaas te kunnen, groet u.
Hoedanook, ik heb ondertussen wel onthouden wat ik voorbije nog-niet-verhaalde tijd heb uitgespookt. Dat klinkt kinky-er dan het is, want veel spook ik niet uit. Ik ben ondanks een paar reputaties (vanwaar ze komen weet ik heus niet), echt wel braaf en lief. Vooral als ik mij nogal ziek voelde (iedereen is hier ziek btw! Jennifer zelfs twee keer in twee weken, eigen schuld, ze is nogal een feestbeest, zelfs als ze ziek is), van verkoudheid en moeheid tot hetgene wat mij vrijdag overkwam: na anderhalve week mij toch erg verkouden te voelen, werd ik vrijdag -eerste volledige dag dat de mama er was btw- wakker met een gevoel alsof alle ziektekiemen uit mij gedreven waren (ik dacht misschien door de chocolade en speculaas die de mama had meegebracht/ een heleboel/waarvan eveneens een heleboel al op is/niet zoveel gedeeld met anderen/ik had twee dagen buikpijn). Blij en hups hield ik een uitgebreid ontbijt, eventjes douchen. Helaas was het te hups voor mijn doen blijkbaar (hoe erg moet het wel niet geweest zijn!), want bij het opentrekken van het douchevenstertje kreeg ik iets in mijn nek. Ik weet niet wat ik deed, ik weet wél wat ik níet meer kon. En dat was mijn hoofd naar rechts draaien alsook mijn rechterarm opheffen. Omdat iedereen wel zo eens iets meemaakt dacht ik dat het binnen tien minuten voorbij was, helaas, mijn andere nekspieren werden moe zodat ik de les skipte en vervolgens met hulp van de mama (die er een uur over heeft gedaan mijn kot te vinden over een afstand van 5 a 10 minuten… je moet het maar doen, zélfs met stadsplan) naar gediplomeerde hulp. Bij de dokter weer een hilarisch (doch letterlijk pijnlijk) staaltje van Spaanse efficiëntie gezien. Dus de vorige dagen heb ik met een stijve nek rondgelopen. Tot voor kort wist ik dus niet dat dat dus écht een blessure was. Best grappig thans. Buiten de pijn. En onhandigheid. Probeer u maar eens af te drogen met uw onhandige arm en de rechterkant van je bovenlichaam onbruikbaar.
Door die stijve nek moet ik bovendien ook spierverslappers nemen. Dat was dus vooral het hilarische aan alles. Na het ontbijt sliep ik weer voor twee uren, en mijn linkerarm staat nu vol pits-blauwe plekken omdat ik –vermoed ik- er nogal hilarisch moe moet hebben uitgezien in de les vandaag. Spierverslappers zijn gewoon grappig, it’s like you’re on drugs!
Speaking of drugs, chocolade heeft heus wel een ferme uitwerking op mijn humeur. Iedereen kan zien wanneer ik die dag chocolade heb gegeten of niet. Blijkbaar is het dus echt wel een substituut voor jeweetwelwat. Goshiemoshie, hoewel het jeweetwelwat mij normaal niet al te hyperactief maakt, maar eerder happy-loom. Genoeg over de crazyness, over tot de andere dingetjes: Voor de mensen die Kaki King kennen: Kaki is een plaatselijk soort fruit, en enorm lekker, behoort direct tot mijn top-fruit-lijst, vrij dicht bij de kiwi dus je weet wel dat ik die “enorm” meen.
Verder: Het cliché over de Ierse mannen is niet waar: In plaats van bleek en ros zijn ze naar het schijnt allemaal bleek en zwartharig! En groot, erg groot naar het schijnt. Maar voor Margarite ben ik ook groot, dus haar referentiewaarde is niet zo imposant. Met haar heb ik trouwens een politiek gesprek gehouden, in het Engels. We dachten dat we allebei tegengestelde meningen hadden, maar bleek dat, toen we allebei ons verhaal zonder onderbrekingen hadden gedaan (ze is even erg onderbrekerig als ik ben), we hetzelfde standpunt hadden, maar van compleet andere wegen naar de conclusie kwamen. Niet zo interessant blogmateriaal, maar de clue is: je kunt dus dezelfde mening met iemand hebben maar het verhaal ernaartoe kan compleet anders zijn. Andere clue: laat mensen uitspreken! (Alsof mij dat ooit gaat lukken, jullie weten het, gewoon doorvertellen, ik kan praten en luisteren tegelijkertijd en meestal zeg ik toch niets zinnigs als jullie aan het praten zijn. Bovendien val ik toch altijd in herhaling. Ik begin op mijn moeder te lijken, over het herhalingsgedeelte ;) ) Andere clue kan ook zijn dat er inderdaad zoiets bestaat als een taalkwestie indien één van de gesprekspartners zich niet in moedertaal kan uitdrukken.
Een kleine opkikker ook wat betreft het gaygehalte: in een afstand van 500 meter in één dag heb ik één homokoppel gezien en drie lesbo’s in groep. Yiha. Nog beter: tijdens een les heb ik zelfs naast een lesbo gezeten (op zo een manier je vingers kraken is gewoon een clear sign) én nog beter een kleine stap gezet tot gesprek (het ging over handschrift, ze zei dat het hare slecht was, toen liet ik het mijne zien en moest ze toegeven dat ik daar toch wel een pak beter in ben, in het slecht handschrift hebben-gedeelte). Een mindere opkikker: in een bar, wachtende op een vrije wc, zag ik een meisje dat voor mij een duidelijke lesbo bleek te zijn: Tegan & Sara-kapsel, de kleding, de nonchalance en stoerheid in één vermengd zoals alleen een lesbo kan zijn. Vraag me niet hoe ik het te weten ben gekomen, maar ze was het dus niet. (Neen, niet dat ik haar wou versieren ofzo, maar het gebrekkig Spaans is gewoon geen toffe herinnering).
Voor de bio-ingenieurs, en vooral de cel- & gennertjes: In elk land gebruiken ze dus de hand als perfect voorbeeld van apoptose! Yuiy!
Men heeft hier ook een gerecht dat in het Engels vertaald ‘sucking pig’ heet, blijkbaar. Ofwel ligt het aan de vertaling ofwel wil ik mij niet in dat restaurant begeven.
Voor de leden van mijn toekomstig muziekgroepje: vandaag is voor de eerste keer een snaar gebroken, heb hem direct vervangen en meteen een plectrum gekocht (dat wel enorm wennen is, ik weet niet of ik het vaak ga gebruiken) en een capo! Jawel, nu ben ik zo ‘gesettled’ in het gitaarwezen. Hoewel, Tum, die uiteindelijk toch wel een coole blijkt te zijn, heeft me even op haar elektrische made-in-China-gitaar laten spelen, en goh dat klinkt geweldig en cooooool. I want one… zo gesettled ben ik dus nog niet. (En eer ik zoiets doe, een woord veel te lang schrijven dan het hoort, dan vind ik het toch wel écht cool.)
Wat ik verder heb gedaan: niet veel. Ik volg nu wel spaanse lessen ’s avonds, ga niet lopen (omwille van de nek), heb met mam Miguel bezocht (lieve hemel wat kan hij lekkere pasta maken), eveneens Avila met een oude stadswal met wel liefst 80 torens. Na een tijdje ben je wel uitgekeken, goddank hadden we een museum gevonden dat over de Vettonen ging, een Keltische stam indertijd (de tijd van de Keltische cultuur weet je wel) en euh… wikipedia maar. De conclusie van dit intermezzo is dat die historie toch wel heel interessant is.
Voor het moment heb ik me weer te veel laten gaan in speculaas en chocolade en voelt mijn maag niet al te gezond, bij deze laat ik het dan ook bij deze toch al meer-dan-twee-bladzijden-in-Microsoft-Word-Times-new-roman-lettertype-grootte-12-A4-tekst.
Gewaarwording van de week: ik begrijp het stierenvechten. Die stieren worden zo gekweekt dat je bij zulke agressieve dieren van wel 600 kilo niet zomaar even in de wei kunt gaan staan. En als je zoiets op je af ziet stormen (wees gerust, ik zat achter de omheining) weet je wat het is, dat toreadorgedoe. De elegantie en sierlijkheid waarmee ze zo een gevaarte ontwijken. Ok, het steken en doden begrijp ik niet goed, maar het zwieren, de mantels, de glinsterende homopakjes. Het is een dans van leven en dood en ik vind het mooi. Het is iets dat in de cultuur zit. Bij de weg, die stieren worden hier dus verwend als hell, alleen buiten de arena niet. En mochten ze het overleven, worden ze meteen verzorgd en opgelapt en hebben ze voor de rest van hun (natuurlijk eindigend) leven een paradijs voor hunzelf. Je moet zo een stier in werkelijkheid zien om het te begrijpen vermoed ik. I saw one.
Droom van de week: Ik ging voetballen in mijn oude ploeg met een paar aanwinsten. De wedstrijd nam zijn aanvang, maar plots bleek één tegenstander een soort van superwezen te zijn met Indische-God-Krachten die zich manifesteerden in heel wat kleuren. Ik kon de tegenstander heel goed bijhouden en het moeilijk maken, maar plots brak ie toch door. Gelukkig was mijn keeper ook zo een halve Indische-God.
Dus vanaf nu: als jij denkt rare dromen te hebben, denk dat terug aan mij en wens me jouw rare dromen toe, want ze hadden me tevens ook getackeld in die droom. Dat heb ik niet zo graag.
Nel met de capo, het plectrum en een wens om te vliegen en tegen een heleboel chocolade en/of speculaas te kunnen, groet u.
zondag 5 oktober 2008
Love is in the air (Nietzo'nspannendeblogalsdetiteldoetvermoeden)
Ik kan jullie met een zeker dubbel gevoel het volgende mededelen : Nele is verliefd ! -Girly Alert!- En dat op een leren jas maat Large (69,90 Euro). Die maat is vrij raar als je bedenkt dat ik back in Belgium altijd met een S moet (klinkt erger dan het is ;) rondlopen, hoogstens een M voor een pull. Het zal wel te maken hebben dat al die Spanjaarden KLEIN zijn. Bij de weg: Beetje grappig dat ik het woord klein met hoofdletters heb geschreven, niet? –Mijn humor gaat in dalende lijn- Het is jullie misschien ontgaan dat ik een dubbel gevoel heb bij de mededeling: mijn geliefde is mij voor het moment ontsnapt op een hoogst merkwaardige –dit zal me geen twee keer overkomen- wijze. Margarite kwam zaterdagmorgen vrolijk en wel mijn kamer binnenlopen: ‘will you go out shopping with me, I found leather jackets and they’re really cheap here!’ Hoewel ik niet per sé DE clichépotmetlerenjas wil zijn, maakte mijn hart toch een sprongetje, en vervolgens stond ik behoedzaam op uit stoel/bed en zei: ‘Ja!’
De eerste winkel die we binnengingen, daar was ’t seh: Een leren jasje dat me zooo enorm goed stond, en andersom. Het was alsof we voor elkaar gemaakt waren, een gevoel van thuiskomen in een huis van koeienvel: Mouwen lang genoeg (dat me ook zelden overkomt, zelfs in België) en met een ingenomen taille. Dat is vrij belangrijk, want zoals de volgende jasjes bewezen die ik aandeed: geen taille = een zak aanhebben.
Ik werd dus verliefd, maar Margarite zei dat ik moest wachten want er waren nog andere jasjes in andere winkels. Normaal gezien zou ik nooit zoiets prachtigs hebben teruggehangen, maar het was alsof het lot me behoedde om niet na te denken. Een half uur later, toen ik terugkwam, was het weg… de laatste in die maat. Ontgoocheld en verbitterd wierp ik dan ook een blik naar de hemel, beetje verborgen door het plafond, maar toch richting hemel. Margarite kwam op het toch vrij uitstekend klinkend idee om naar de andere winkel in het winkelcentrum van El Tormes te gaan. Na een idiotieke busnemenlangwachtentragiekvandrieeneenhalfuur waren we terug in het centrum: het had nada opgebracht. Dus vervolgens terug naar de winkel en vragen of ik eventueel kon bestellen. Ondanks dat ik het in het woordenboek opgezocht had verstonden ze het niet, maar heb wel uit hun gebrabbel kunnen opmaken dat ze maandag en woensdag een nieuwe lading krijgen. Thumbs up^voor mijzelve en de mooie romance die er kan ontstaan (wie wil nu géén liefde in de wereld brengen?) want maandag ga ik er weer voor! Beetje vreemd dat al die kleine mensen een L kopen, het moet bijgevolg wel een kleine dikzak zijn geweest. Zo erg, zo’n mooi jasje op zo’n figuur, enkel het mijne doet het jasje helemaal tot zijn recht komen! Maar daarentegen, misschien heeft ze mij ook total vitalized zien schijnen toen ik het aanhad en dacht ze een idool in mij gevonden te hebben. Wie weet is er ergens nu een dik, klein meisje dat aan haar jas zit te snuffelen… Ik ben erger gewoon uiteraard –knipoog-. (Goddank had ik de dag ervoor 3 sjaaltjes, 3 paar oorbellen en parfum gekocht voor een koopje anders was ik slechter gezind dan eh, gisteren het geval was :D)
Voor de rest is mijn week niet zo splitterdespletter interessant geweest, beetje verkouden, Margarite en Jennifer (italiaanse kotgenoot) bestolen via het raam ondanks de tralies ervoor. Ik heb het geluk gehad gewoon niets waardevols te hebben ofzo, en niets voor het raam te laten liggen. Verder dan Spaans proberen te leren, weinig van gebeurd, wel lessen gevolgd en het verstaan betert gestaag. Een beetje lopen, beetje pijn aan knie, ook weer beetje over ondertussen, nog geen lesbo’s gespot want wegens het inefficiënte fuiven (ik ga het op één à twee keer per week houden, dat op vrijdag en zaterdag) zat ik opgescheept met een hele grote groep. Daarmee kun je geen plaatselijk klein holebicafé bezoeken.. dat kun je wel, maar niet met het doel serieus als gay girl beschouwd te worden –die gekke buitenlanders hebben zich toch weer niet vergist zeker-. En persoonlijk heb ik wel nood aan gayness, dat begrijpen de gay people onder jullie wel, hetero’s zijn gewoon geen gesprekspartner voor zulke onderwerpen.
Donderdag heb ik bovendien afscheid genomen van Pieter, een Gentse rakker die zijn Erasmusavontuur besloten heeft af te sluiten. Wegens verschillende redenen die niet zo goed tot me doorgedrongen zijn (dat betekent dat ik het niet meteen begrijp), is hij vrijdag, via een omweg naar Barcelona en nog andere steden, teruggekeerd naar België. Best vreemd, aangezien ik dacht dat Erasmus vrij bindend was. Hoedanook, ik zie rondom me dat iedereen wel een dipje aan het krijgen is, alsook ik heb gehad vorige week. Vrij normaal, iedereen begint iedereen van het thuisfront te missen, de rare en/of boerse gewoonten van de Spanjaarden –voor eventjes- beu te geraken, het eten ‘niet zoals het hoort’ te vinden etc… Ikzelf vind het eten nog steeds ‘joy’, zolang ik het klaarmaak: Ik ben erin geslaagd de meest perfecte soep te maken, en heb bovendien babyvoeding met fruitsmaak ontdekt! De pret kan er niet meer vanaf!
Nog meer interessants: voor de mensen die me hun adres niet hebben gegeven: jullie hebben mijn eerste geschreven linguïstische eruptie gemist. Met trots kan ik zeggen dat de mensen die ze zullen krijgen toch wel geamuseerd hun ogen zullen dichtknijpen om mijn geschrift te ontcijferen! Ahoi!
Sappige roddel: in de anderhalve week dat Jennifer –de kotgenote- hier is, is ze er al twee keer in geslaagd haar vriendje te bedriegen met vermoed/hoop ik dezelfde kerel! Maar hij heeft wel een auto.
Nog een gekke anekdote: Mijn zelfgewassen kleren van de draad doen maakt mij blij. Alsook de zelfgemaakte soep. Zo blij dat het even leek alsof ik veel suiker en/of chocolade had gegeten...
PS: ik heb Miguel nog eens gezien, en hij vertelde me over de crisis en dergelijke in Nederland en België: hoe zit het daar met jullie, alles nog ok? En ook: alles nog ok in verband met non-geld-zaken?
PPS: Kleren zijn hier echt veel te goedkoop, je wordt constant aangesproken door je gezond verstand om te kopen... en veel!
De eerste winkel die we binnengingen, daar was ’t seh: Een leren jasje dat me zooo enorm goed stond, en andersom. Het was alsof we voor elkaar gemaakt waren, een gevoel van thuiskomen in een huis van koeienvel: Mouwen lang genoeg (dat me ook zelden overkomt, zelfs in België) en met een ingenomen taille. Dat is vrij belangrijk, want zoals de volgende jasjes bewezen die ik aandeed: geen taille = een zak aanhebben.
Ik werd dus verliefd, maar Margarite zei dat ik moest wachten want er waren nog andere jasjes in andere winkels. Normaal gezien zou ik nooit zoiets prachtigs hebben teruggehangen, maar het was alsof het lot me behoedde om niet na te denken. Een half uur later, toen ik terugkwam, was het weg… de laatste in die maat. Ontgoocheld en verbitterd wierp ik dan ook een blik naar de hemel, beetje verborgen door het plafond, maar toch richting hemel. Margarite kwam op het toch vrij uitstekend klinkend idee om naar de andere winkel in het winkelcentrum van El Tormes te gaan. Na een idiotieke busnemenlangwachtentragiekvandrieeneenhalfuur waren we terug in het centrum: het had nada opgebracht. Dus vervolgens terug naar de winkel en vragen of ik eventueel kon bestellen. Ondanks dat ik het in het woordenboek opgezocht had verstonden ze het niet, maar heb wel uit hun gebrabbel kunnen opmaken dat ze maandag en woensdag een nieuwe lading krijgen. Thumbs up^voor mijzelve en de mooie romance die er kan ontstaan (wie wil nu géén liefde in de wereld brengen?) want maandag ga ik er weer voor! Beetje vreemd dat al die kleine mensen een L kopen, het moet bijgevolg wel een kleine dikzak zijn geweest. Zo erg, zo’n mooi jasje op zo’n figuur, enkel het mijne doet het jasje helemaal tot zijn recht komen! Maar daarentegen, misschien heeft ze mij ook total vitalized zien schijnen toen ik het aanhad en dacht ze een idool in mij gevonden te hebben. Wie weet is er ergens nu een dik, klein meisje dat aan haar jas zit te snuffelen… Ik ben erger gewoon uiteraard –knipoog-. (Goddank had ik de dag ervoor 3 sjaaltjes, 3 paar oorbellen en parfum gekocht voor een koopje anders was ik slechter gezind dan eh, gisteren het geval was :D)
Voor de rest is mijn week niet zo splitterdespletter interessant geweest, beetje verkouden, Margarite en Jennifer (italiaanse kotgenoot) bestolen via het raam ondanks de tralies ervoor. Ik heb het geluk gehad gewoon niets waardevols te hebben ofzo, en niets voor het raam te laten liggen. Verder dan Spaans proberen te leren, weinig van gebeurd, wel lessen gevolgd en het verstaan betert gestaag. Een beetje lopen, beetje pijn aan knie, ook weer beetje over ondertussen, nog geen lesbo’s gespot want wegens het inefficiënte fuiven (ik ga het op één à twee keer per week houden, dat op vrijdag en zaterdag) zat ik opgescheept met een hele grote groep. Daarmee kun je geen plaatselijk klein holebicafé bezoeken.. dat kun je wel, maar niet met het doel serieus als gay girl beschouwd te worden –die gekke buitenlanders hebben zich toch weer niet vergist zeker-. En persoonlijk heb ik wel nood aan gayness, dat begrijpen de gay people onder jullie wel, hetero’s zijn gewoon geen gesprekspartner voor zulke onderwerpen.
Donderdag heb ik bovendien afscheid genomen van Pieter, een Gentse rakker die zijn Erasmusavontuur besloten heeft af te sluiten. Wegens verschillende redenen die niet zo goed tot me doorgedrongen zijn (dat betekent dat ik het niet meteen begrijp), is hij vrijdag, via een omweg naar Barcelona en nog andere steden, teruggekeerd naar België. Best vreemd, aangezien ik dacht dat Erasmus vrij bindend was. Hoedanook, ik zie rondom me dat iedereen wel een dipje aan het krijgen is, alsook ik heb gehad vorige week. Vrij normaal, iedereen begint iedereen van het thuisfront te missen, de rare en/of boerse gewoonten van de Spanjaarden –voor eventjes- beu te geraken, het eten ‘niet zoals het hoort’ te vinden etc… Ikzelf vind het eten nog steeds ‘joy’, zolang ik het klaarmaak: Ik ben erin geslaagd de meest perfecte soep te maken, en heb bovendien babyvoeding met fruitsmaak ontdekt! De pret kan er niet meer vanaf!
Nog meer interessants: voor de mensen die me hun adres niet hebben gegeven: jullie hebben mijn eerste geschreven linguïstische eruptie gemist. Met trots kan ik zeggen dat de mensen die ze zullen krijgen toch wel geamuseerd hun ogen zullen dichtknijpen om mijn geschrift te ontcijferen! Ahoi!
Sappige roddel: in de anderhalve week dat Jennifer –de kotgenote- hier is, is ze er al twee keer in geslaagd haar vriendje te bedriegen met vermoed/hoop ik dezelfde kerel! Maar hij heeft wel een auto.
Nog een gekke anekdote: Mijn zelfgewassen kleren van de draad doen maakt mij blij. Alsook de zelfgemaakte soep. Zo blij dat het even leek alsof ik veel suiker en/of chocolade had gegeten...
PS: ik heb Miguel nog eens gezien, en hij vertelde me over de crisis en dergelijke in Nederland en België: hoe zit het daar met jullie, alles nog ok? En ook: alles nog ok in verband met non-geld-zaken?
PPS: Kleren zijn hier echt veel te goedkoop, je wordt constant aangesproken door je gezond verstand om te kopen... en veel!
zondag 28 september 2008
Venga, venga, olé!
Hetgene waar eigenlijk alles om te doen is geweest, is deze vorige maandag, de 22e van wal gestoken. Jawel, in tegenstelling tot wat het cliché voorschrijft over Erasmusstudenten, moeten deze laatsten toch ook wel lessen volgen. In mijn geval aan de Facultad de Biología, alwaar een Spaans gereutel mijn richting kwam afdraven. Aye caramba, wat ging me dat toch nogal onverstaanbaar. De slides begreep ik wel (wetenschapstaal is universeel: hier en daar een uitgangetje van een woord anders maar niet wezenlijk verschillend) maar alles wat erbij hoorde, daar was een ander paar mouwen voor nodig. Zoals jullie al merken gebruik ik al dan niet foutieve spreekwoorden en zegswijzen. Het feit dat ze soms foutief zijn, is een deel van de charme van deze tekst. Hoedanook: over die mouwen, het weer is hier vrij onvoorspelbaarder in de vroege morgen dan in België. Onvoorspelbaar is misschien verkeerd verwoord, maar in ieder geval meer gevarieerd: ’s Morgens is nogal fris tot koud (ook naar Belgische maatstaven), maar van zodra de zon de kans krijgt te ontluiken is het warm. Bijgevolg gaat er geen dag voorbij dat ik op mezelf mopper dat ik weer verkeerd gekleed ben.
Dat mopperen doe ik dan bijvoorbeeld heel de les door tijdens de dode momenten dat ik er toch niets van versta (ik probeer wel hé), op zich is dat nog niet zo erg de eerste week, aangezien elke ‘profesor(a)’ toch maar on and on ging over wat we dit jaar zouden zien. Wetenschapsdingetjes dus. De week begon met microbiologie (aangename vrouw), over genetica, neurobiologie (opvulvak), carcinogenese (waar de professor twee van de twee keer niet kwam opdagen), toxicologie (toffe vrouw) dierenfysiologie (toffe man) en plantenfysiologie. Bij deze laatste moest ik meteen denken aan de juffrouw van Frans op mijn eerste en tweede middelbaar. Ondanks haar lieve verschijning leek het me een kwaaie tante als je haar tegen kreeg. En ik vrees dat ze me niet zo mag (je woordenboek bovenhalen en iets opzoeken wordt meteen ten overstaan van heel de klas besproken. Het is toegestaan, maar ik vermoed dat ze een zeker kwalijk vermaak erin ziet. Onze onkunde in de Spaanse taal schijnt voor haar een heuse Scarlett-Red Butler-verhouding te zijn. Haat en liefde, maar dat ligt oh zo dicht bij elkaar). Maar ik ga mijn innemende zelf blijven uiteraard, en gewoon heel de les zwijgen, ja-knikken en me een ‘ik begrijp alles’-gezicht aanmeten. Helaas, iedereen weet dat mijn gezicht nogal vaak boekdelen spreekt. Ik veronderstel dat dit dus een nieuwe eigenschap van me zal zijn als ik terugben, een deel van mijn Erasmuservaren, en dit allemaal voor jullie verklaard. Uiteraard zal ik die gave enkel voor het goede gebruiken (mij!).
Er zijn trouwens veel Belgen en Duitsers in mijn faculteit te vinden, een van die laatste groep kwam trouwens plots naast mij zitten terwijl ik in een afwezige bui zat te tekenen, wachten op de professor (sommigen nemen het nauw met de tijd, anderen weer niet). Ze sprak zo vloeiend Spaans, daarbovenop het feit dat ik hier heel moeilijk gezichten kan onthouden precies, alle Spaanse meisjes lijken trouwens op elkaar (buiten eentje, die overduidelijk pot is… ze heeft het Sinead O’Conor-kapsel!), dat ik dacht dat het een blonde Spaanse was. Maar neen, ze studeert dat gewoon, bovenop biologie. Impressive. De Spaanse meisjes, zoals eerder vermeld, lijken dus allemaal op elkaar: Klein, lang donker tot zwart haar, gebruindere huid, donkere ogen en eenzelfde overacting-gebaren als ze iets vertellen. Doch, sommigen zijn wel knap. Knap in de trant van: oho, interessant (maar overduidelijk hetero naar Belgische maatstaven, zoals jullie al weten herken ik de gemiddelde pot hier niet, ook niet in Belgie eigenlijk). Gemiddeld zien ze er wel beter uit dan de Belgische meisjes, maar dat komt omdat ze zelden onopgemaakt de deur uitgaan, zoals ik nogal eens (altijd) doe. Doet me eraan denken: met genoeg haarproducten ligt mijn haar toch goed! Het bewijs was vrijdag: ik ging uit. En ik denk dat velen geld zouden geven om mij die avond mee te maken… We gingen naar een shotjesbar, toffe mensen allemaal (mijn Spaans is zo goed als ik gedronken heb: Olé!) en uh. Ik denk dat ik voor de eerste keer in mijn leven toch wel dronken was (Olé!). Met trots kan ik jullie zeggen dat, mocht alcohol je echte ik tevoorschijn halen, ik enorm plezant ben (Olé!), erg goed kan dansen (Olé!) en dat je zichtvermogen inderdaad afneemt na een paar (uh…) shotjes (Olé!). Ik vermoed dat er erg leuke foto’s zijn genomen (Olé!), dat ook zeldzaam is want ik sta niet graag op foto’s (Olé!). Rick heeft het niet mogen meemaken, wegens het zeer inefficiente fuiven dat de mensen hier doen (met een groep van twintig mensen afspreken en dan ergens zien heen te geraken… so not done!), ging hij naar de salsabar. Mijn shotjesbar, Chupeteria (zo zijn er wel meerdere), was zoveel beter (Olé!) dankzij de leuke bende die ik bijhad: Jennifer en Marc van Louvain-La-Neuve, Julia, meisje X en Kirsten van Duitsland en Merit van Nederland (de enige die ik tot nu toe heb gezien! Terwijl iedereen zegt dat het er vol van loopt, maar dat enkel bij faculteiten die mijn niet interesseren: Economie en Rechten).
Dat was niet de enige keer dat ik ben uitgegaan, dinsdag was ook zo’n dag, maar ook weer zo inefficient (de hele tijd buiten dralen en wachten op Godot) dat ik het vlug voor bekeken hield. De volgende dag trouwens veel les. Al die lessen zijn in de voormiddag, enkele overlappingen, en de practica’s in de namiddag.
Donderdag was er tevens een middagje standjes-bezoeken: vele verenigingen in Salamanca verzamelden zich op een pleintje en maakten wat reclame voor zich. Er was er zelfs eentje bij met een regenboogvlag, ik meteen vragen waar er iets voor de gemiddelde lesbo te doen was, helaas, het bleek eerder een bewustwordingsstandje te zijn over HIV etc, iets waarmee ik al doodgegooid ben in België. Ze schijnen hier nog niet zo erg uit de kast te kunnen komen, die holebi’s.
Verder heb ik nog wat Spaans geleerd en Buffy in het spaans bekeken, alsook Bones (letterlijk vertaald: Huesos, ze noemen haar echt ‘beenderen’ in het Spaans. Alleeh, komaan, stel je voor dat wij alles zouden dubben en plots iemand aanspreken met ‘Hey, Botten!’ In de meest goedkope series dubben ze de kinderstemmen trouwens door een volwassene die heel hoog spreekt!). Tevens heb ik een Portugees meisje als kotgenoot gehad: Zondag kwam ze aan, maandag besefte ze dat ze haar vakken hier niet kon vinden, en dinsdag ging ze weer weg. Woensdag en donderdag kwam mijn huisbaas af met nieuwe gegadigden voor dit kot, trof Rick twee keer aan en de derde keer werd hij (niet ik) een beetje uitgekafferd dat het toch niet de bedoeling was dat hij hier zo vaak was, en zeker niet wanneer ik er even niet ben om fruit en groenten te gaan kopen. En sinds zaterdag zit hier een erg beminnelijk Italiaans (en knap!) meisje, eveneens genaamd Jennifer en ben er die avond mee proberen uit te gaan, meer wegens de overheersende inefficiëntie is het een beetje gebleven bij wat rondlopen op zoek naar mensen die er niet meer waren :D Olé!
En nu een culinair afsluitertje: Havermout hebben ze hier totaal niet! Dus toen ik vroeg aan mijn plaatselijke groente- en fruitverkoopster (elke dag kom ik er) waar ik het kon vinden: in de apotheek, bij de babyvoeding! Ik dus bij de babyvoeding kijken en ja hoor: granen en al wat je maar wilt. Stupido dat ik ben, had ik dus niet door dat het echt voor baby’s was, bijgevolg heb ik nu al een aantal keren pap gegeten. Na die zware avond vrijdag was dat eigenlijk wel een beetje geluk (ja hoor, ik was misselijk ’s anderdaags)(het kan zijn dat ik hier en daar dingen niet meer zo goed weet)(maar goh wat een tijd dat het was, olé!).
Mijn gitaarspel gaat er trouwens ook wel een beetje op vooruit, maar nog niet zo goed als ik zou willen, ik had gedacht dat ik tegen deze tijd wel helemaal ‘Michel’ van Anouk zou kunnen, maar het refrein bezorgt me nog een beetje moeilijkheden, terwijl elke beginner dat liedje direct in zijn pollen neemt. Maar ter verdediging van mijn talentloosheid: ik probeer er wel bij te zingen hé.
zondag 21 september 2008
hey iedereen ik heb weer internet,
ja de eerste dagen hier in salamnca waren overdonderend door te ontdekken dat spanjaarden te nationalistisch zijn om een tweede taal te leren. Dus met mijn heel gebrekkig spaans eten bestellen en te vragen waar welbepaalde dingen te vinden waren was best wel lastig. Maja ben er nu wel al door, heb al een paar basiszinnetjes voor de belangrijkste dingen te zeggen en woorden schat wordt elke dag groter door oftewel aan Hanne bepaalde zinne te vragen en proberen te verstaan wat Israel zegt, mijn Spanaase kotgenoot. Salamanca is echt een prachtige stad maar van fietsen heeft bijna niemand hier ooit van gehoord. Heb ook een spaans nummer aangeschaft voor de gemakkelijkheid hier, het nummer is 0034693858196. We zijn deze dag begonnen met zoveel mogelijk Spaans te praten ik samen met Nele ma toen waren er vaak lange stiltes ma da zal wel binnekort beter worden. Feestjes zijn hier ook zalig en perfect weer gewoon. Dit is dus een aanrader om naartoe te kome indien je op een weekend eff zin hebt om eens iets anders te gaan doen.
Voor hier naartoe te geraken zalk ma eff is zeggen hoe dat het bij mij is gegaan. Dus met ryanair naar Valladolid gevlogen om daar dan een busticket te kopen naar de stad zelf van valladolid. Hier zijn we richting het estacion norte te gaan. Hier hebben we de trein genomen naar salamanca die ongeveer een uur duurde. En dan vanaf het station zalk iedereen wel opwachten indien ze op voorhand verwittigen dat ze gaan langskomen. Mijn kot is helemaal niet zo ver van het station dus dat is al goed meegenomen. Nele haar kot is totaal de andere kant van salamanca, waar de facultad de biologia ook is btw. Ah dan heb ik elke ochtend dus ook al mijn ochtend beweging.
Hier gaak het nu bij late want nu gaat het pas beginnen met morgen mijn erasmus vergadering hier en hopelijk na morgen is alles geregeld van lessen en spaanse cursus
adios y hasta luego
ja de eerste dagen hier in salamnca waren overdonderend door te ontdekken dat spanjaarden te nationalistisch zijn om een tweede taal te leren. Dus met mijn heel gebrekkig spaans eten bestellen en te vragen waar welbepaalde dingen te vinden waren was best wel lastig. Maja ben er nu wel al door, heb al een paar basiszinnetjes voor de belangrijkste dingen te zeggen en woorden schat wordt elke dag groter door oftewel aan Hanne bepaalde zinne te vragen en proberen te verstaan wat Israel zegt, mijn Spanaase kotgenoot. Salamanca is echt een prachtige stad maar van fietsen heeft bijna niemand hier ooit van gehoord. Heb ook een spaans nummer aangeschaft voor de gemakkelijkheid hier, het nummer is 0034693858196. We zijn deze dag begonnen met zoveel mogelijk Spaans te praten ik samen met Nele ma toen waren er vaak lange stiltes ma da zal wel binnekort beter worden. Feestjes zijn hier ook zalig en perfect weer gewoon. Dit is dus een aanrader om naartoe te kome indien je op een weekend eff zin hebt om eens iets anders te gaan doen.
Voor hier naartoe te geraken zalk ma eff is zeggen hoe dat het bij mij is gegaan. Dus met ryanair naar Valladolid gevlogen om daar dan een busticket te kopen naar de stad zelf van valladolid. Hier zijn we richting het estacion norte te gaan. Hier hebben we de trein genomen naar salamanca die ongeveer een uur duurde. En dan vanaf het station zalk iedereen wel opwachten indien ze op voorhand verwittigen dat ze gaan langskomen. Mijn kot is helemaal niet zo ver van het station dus dat is al goed meegenomen. Nele haar kot is totaal de andere kant van salamanca, waar de facultad de biologia ook is btw. Ah dan heb ik elke ochtend dus ook al mijn ochtend beweging.
Hier gaak het nu bij late want nu gaat het pas beginnen met morgen mijn erasmus vergadering hier en hopelijk na morgen is alles geregeld van lessen en spaanse cursus
adios y hasta luego
Derde keer, lange keer!
Dag lieve kindertjes. Het is weer een heuse poos geleden dat ik jullie nog vermaakt hebt met een van mijn blogposts. Deze keer is het een rimram dat ik te vertellen heb, over de kwaliteit van de inhoud kan ik wel niets zeggen. Wisselvallig als ik intrinsiek ben –velen hebben dat al vaak mogen ondervinden, in al dan niet positieve manier-, is de inhoud en package ervan dat ook. Je mag nu beslissen of dat laatste geldt op mijzelf als persoon, of op datgene dat ik met jullie deel. Die verwoording vind ik trouwens een zeer trotse bijklank hebben: ‘Ik deel iets met jullie dus weze dankbaar’. Dit is niet de bedoeling. Nederigheid behoort ook onder de noemer van mijn wisselvalligheid.
En dan nu de rimram waarover ik het al eerder had: Vrijdag, de dag na de fiesta waar ik een plaatselijke Idol-god heb mogen horen (er was een hele horde tienermeisjes met lief/ouders, geen ontsnappen aan dus gingen we –Ierse en ik- go-with-the-flowen, ook al hadden we eerst de tegenovergestelde richting gepland). Daar was niet veel soeps aan, aan het niet-definieerbare vlees met brood wel! Zo lekker dat ik voor de eerste keer een tweede portie heb gevraagd, nog nooit eerder gebeurd in heel mijn tapas-leven! Margarite (het is niet met ‘a’ maar met ‘e’ op het einde!) was het mondpropvol eens met me.
De dag erna, vrijdag, werd eentje waarvan men zegt ‘één keitje kan de loop van een rivier veranderen’. Eerlijk gezegd is dat geen spreekwoord, want een gepaste komt voor het moment niet op in mijn hoofd. Hoedanook, wetende dat Rick de donderdag verjaard was, plus het feit dat ie maandag zou aankomen en ik nog geen cadeau had voor hem, ging ik ernaar op zoek. Ik heb letterlijk de hele stad twee maal doorkruist op zoek naar een stripwinkel. Niets gevonden, het blijkt hier in Spanje iets raars te zijn. Maar wat ik wel heb gevonden is een huis in een dorpje, vijftig kilometer verderop. In mijn gezigzag door het zonovergoten stadje kruiste mijn oor engels geleuter van twee mannen die hier toch best bekend waren met de streek (ze leken me geen toeristen). Dat bracht mij op het idee om te vragen aan hun of ze misschien een stripwinkel wisten. Neen, dat niet, maar ze nodigden me wel uit om te gaan zitten. Eentje verdween later op zoek naar geen idee wat, de ander bleek een 49-jarige homo genaamd Miguel te zijn. Hij zei eerst 48, maar hij was vergeten in welk jaar we nu zijn/hij geboren was/…, dat begrijpelijk is met alle kennis en het rijkelijk (tragisch in vele gevallen, edoch verrijkend) verleden dat hij heeft gehad. Hoedanook, na zijn outing deed ik dat ook. Bijgevolg nam hij mij mee op sleeptouw om de locatie van de lesbobar in Salamanca te laten zien. Eveneens onderweg vertellend dat de homo’s hier in Spanje toch iets in-de-kast-blijvend hebben, lesbo’s niet naar het schijnt. Hoewel ik er pas op vorige maandag heb moeten wachten eer ik iets potterig zag. Hoedanook, met zijn Malta-karakter was hij heel plezant en grappig. We bleven lang praten, en hij nodigde me uit naar zijn thuis. Het duurde tot zondag eer ik zover was, want die zaterdag ertussen ging ik verder op zoek naar Rick zijn cadeau en de vrijdagavond naar de musical Mamma Mia! (= zaligheid, enige musical die ik tof vind). Zaterdag: Vroeg opgestaan want we gingen met een bende vol meisjes naar een winkelcentrumachtig iets. Daar kocht iedereen zich te pletter met kleine tierlantijntjes voor gezelligheid op hun kot waar ze een jaar verblijven. Ik wou enkel een cadeau voor Rick, dus uit verveeldheid kocht ik de cd van Gloria Gaynor (de naam!) en een geurkaars. Depressief als ik was tussen al die koopzieke meisjes waarvoor ik als muilezel diende (niet voor iedereen, maar toch, voor twee zeker!). Gek werdende zorgde ik er dan maar voor dat ik snel pleite was, bus nemend richting stad, vragend aan een koppel waar ik strips kon kopen. Gelukkig was het meisje Francaise, de jongen Venezuelaans met wens om Engels te kennen, dus verstonden ze me. Ze waren zelfs zo vriendelijk dat ze me meebegeleidden naar de Carrefour (grote winkel hoor), waar ik een Asterix kocht. Vervolgens nodigden ze me uit om mee te eten… om hun hiervoor te bedanken (want lekker zeg!), heb ik het dessert voor tijdens de film (niet gedubbed!) gekocht. Ijs, chocolade, chips en popcorn. Het werd dan toch nog een chille, toffe dag ondanks het stresserend hot en hergeren zonder doel met de meidenbende.
De volgende dag ging ik naar Miguel. Daar aangekomen stak hij een heel lange tijd van wal over… mij! Ik beviel hem zo fel dat ik hem nu als broer kan beschouwen, en zijn huis als het mijne kan beschouwen. Ik moet van hem mij nu ook gedragen tegenover iedereen dat ik een huis in Spanje heb. Eten en al inclusief. Waarom? Dat is ingewikkeld om te vermelden in een ietwat luchtige blog, maar wees gerust, het is niets kwaad of seksueel of wat er ook allemaal bestaat.
Ik bleef slapen na een Italiaanse maaltijd dat ik misschien kan beschouwen als het beste Italiaans dat ik heb gegeten. Met Parmezaanse kaas hé! Ik zou graag nog even vermelden dat het dorp waar mijn huis staat zaaaaalig cliché-oud is. Er vele zonnebloemvelden zijn op weg ernaartoe, en dat er ook een tof katje genaamd Pippa is. Miguel heeft gestudeerd voor forensisch antropoloog, ging bij de politie, had zijn eigen tweedehandsautohandel, trouwde, kreeg kinderen, ging in de politiek in Malta (klein eiland waar iedereen elkaar kent, wraak wettelijk toegestaan is en bijgeloof een reden is ter veroordeling), ontmoette mensen als Thatcher en andere befaamden, besefte dat hij homo was. Verliet Malta, kwam in Amsterdam terecht, daar zijn partner Jan ontdekt, 13 jaar mee samen. Hij kon niet aarden in het noorden ginder, dus verhuisde hij naar hier. Tragisch genoeg kan Jan in het zuiden niet aarden dus leven ze nu al een jaar apart. Hij woonde eerst in een pension,, kocht systematisch kamers op (of huurde eigenlijk) omdat hij héél dik was met de vrouw die dat pension uitbaatte. Ging even naar Nederlands, kwam terug. Vrouw bleek vermoord, bezocht haar graf. De familie van de vrouw vond dat zo pakkend (familie is hier enorm belangrijk), dat ze hem als lid van de familie beschouwde. Hij huurde ondertussen nog kamers en renoveerde hem, helaas, het pension was niet erg lucratief en de familie verkocht het. Miguel vervolgens dakloos? Neen, de familie bood hem een paar weken geleden het huis aan, wat zeldzaam is, want de mensen in Spanje zijn nog nostalgischer dan ik (en Tineke samen) ben en verkopen niets van wat ooit van hun moeder/vader is geweest. Et voila, daar woont hij nu in een onderkomen pand, wordt gerenoveerd, heel groot, potentieel zat, voor 100 euro in de maand, en met zopas aangesloten internetverbinding (enige in het dorp van 200 oude, maar vriendelijke doch gesloten mensen).
Maandag keerde ik terug, ging lopen, voelde me goed, en maakte me vervolgens klaar om Rick, Anouck en Fré te begroeten. Hiephoi wat een deugddoend wederzien! Helaas dat ze een spetterend fiesta-afsluitvuurwerk hebben gemist, ze waren er net te laat voor. Het vlaams dat ik al die tijd heb moeten onderdrukken kwam er dan in één gulp uit, evenals een voorbereid liedje (walking with a ghost, lukte deels, mislukte deels wegens zenuwen en verlegenheid… ja u heeft het goed gelezen: verlegen!), net als het cadeauafgeven. Daarna verplichtte ik hun mee te komen naar de stad, maar daar was het feest ondertussen een beetje dood, en we gingen vervolgens naar het grappige oord Camelot (met de Kate Ryan-muziek!), waar ze werden afgezet met hun bestelde drankje Baileys (zes en een halve euro!).
De dag erna, moe als we waren van het dansen en babbelen (ik toch), hebben we heel Salamanca doorlopen en bezichtigd, met tussenstop bij het buffet waar ik al eerder mijzelf heb overvol gegeten, alsook deze keer, zodoende dat de tussenstop nog werd verlengd met een uurtje op mijn kot zitten. Veel tijd heb je niet nodig om Salamanca te zien trouwens. Die avond vervolgens spelletjes met kaarten gespeeld en zélf onze twee flessen Baileys gekocht, die leeg geraakten (vanzelfsprekend als je kijkt naar mijn gezelschap hé). Woensdag, de dag erna nog wat rondslenteren en afscheid nemen van Anouck en Fré (groetjes!) en info bekeken voor registratie aan de unief. Bleek dat ik een document niet bijhad (typisch!) paniek tot de volgende dag: ook al stond er in het Salamancaboekje dat je drie belangrijke documenten nodig had, hadden ze enkel genoeg met een of ander officieel uitziend document met je naam erop. Lang leve de lakse houding van de Spanjaarden!
Later die woensdag: Van de dingen die nog resteerden van ‘what nog to do’ had ik gedacht al een deel te doen in de voormiddag van diezelfde woensdag, maar wegens uhm, een falend orientatie- en kaartlezend vermogen heb ik vooral veel (letterlijk) rondgelopen door de stad, niet beseffend dat ik de plaats waar ik moest zijn zeven keer had voorbijgelopen. Maar van de positieve kant dan: nu ken ik die omgeving wel goed! Dat handig was voor de donderdag: snel en efficient (niet echt, maar toch sneller dan de woensdag, alweer problemen door mijn falend orientatievermogen) hebben we een paar dingen geregeld. Alsook ons eindelijk officieel ingeschreven (ik ben dus eigenlijk pas vanaf donderdag officieel in Salamanca) en vervolgens nog een namiddag zitten dingen opzoeken en mede-gezever: Omdat onze Erasmuscoordinator te lui is alle documenten die we het afgelopen half jaar en langer hebben opgestuurd, te bekijken en in te geven op zijn pc. (Aboe voor de lakse houding van de Spanjaarden!) Ergerlijk, maar het werd goed gemaakt door Israel (die een toffe tapasbar bezit, goedkoop! Maar alle Spanjaarden eten wel enorm vettig... De keuken is niet zo idyllisch als wij Belgen denken) die zo geduldig is met onze domme Belgen (waarop hij jaloers is eigenlijk: wij leren makkelijk talen kennen blijkbaar. Dat ik kan getuigen, te kijken naar mijn niveau ten opzichte van Anna en Margarite (resp 1,5 jaar en 2 jaar spaanse les bij hun thuis)) zodat ik gewoonweg een hele avond spaans heb zitten babbelen! En goh, dat gaat vlot. Dankzij Hanne vooral. Merci Hanne! Zij is een Belgische die hier in Spanje de Spanjaarden Nederlands leert! Jolly!
Al het herdoen van die paperassen is pas zaterdag in orde gekomen. Neen hoor, niet de hele tijd gewerkt, want van vrijdag tot zaterdag heb ik Rick meegekregen naar Miguel, alwaar hij nogal erg hard in de smaak viel. Soms op een bijna vervelende manier, Miguel is namelijk erg direct, dat gemengd met zijn zuiders aanraak-mentaliteit was het soms nogal raar voor Rick denk ik. Hoedanook, nog meer volgegeten dan die dagen ervoor en moet er lange tijd van bekomen (ben dat nog steeds bezig tijdens het schrijven). Wat gedaan daar? Gewandeld, en vooral veel geluisterd naar Miguel die een nog ergere babbelaar (met de nodige vele herhalingen :D) is dan ik ben! Kom dat tegen! Hoe noem je eigenlijk een man die van Malta komt: Maltesiër of Maltees?
En die zaterdagavond ben ik dan de hele tijd bezig geweest te bekomen van het eten, niet zoveel slapen, warmte (Mijn benen zijn bruin! Toch zeker dan voorkant!) en het debatteren over de ‘vreemdelingenkwestie’ in het Engels. Dat bekomen doe ik terwijl ik deze blog schrijf en nog een paar mails, voorbereiden op het tijdstip waarop ik internet ga hebben (bij Rick of op Plaza Mayor. Elk dorpje/stad heeft dat trouwens. In Boadilla, waar mijn huis is, is dat een klein pleintje met een fontein, waar een gemeentehuis staat waarvan de klok altijd fout loopt).
Salamanca is trouwens een stad midden in een droog landschap vol verdorde flora, afgezien van de immens mooie bomen op wiens naam ik nu voor het moment net opkom.
Kotgenotendetails: Margarite heeft me nog steeds niet geergerd, in tegendeel, ze wordt steeds meer en meer entertainend (het verhaal over hoe ze naar het stierengevecht ging kijken maar aankwam op het uur dat het gedaan was! Blame on het gebrekkig engels van de toeristische dienst!). Ondertussen is de spaanssprekende Thaise me wel een beetje tegengevallen: terwijl Margarite kon slapen als een roosje terwijl we aan het kaartspelen waren, vertelde Tum (zo heet ze) me dat ze helemaal niet kon slapen totdat het bezoek weg was (half drie) na mijn vraag hoe ze had geslapen. Raar dat ze niets is komen zeggen want ik heb haar drie keer nadrukkelijk gezegd dat ze, bij enig ongemak, zeker iets mocht komen zeggen over het volume van onze gezelligheid… en baileys. Vervolgens stak ze van wal (dat nogal serieus op een dreigement leek eigenlijk) over een vriendin die driehonderd euro werd aangerekend door de politie omdat ze lawaai maakte na middernacht. Buren hadden geklaagd naar het schijnt, maar bij toeval is me ter ore gekomen dat je lawaai moogt maken tot twee uur in de nacht (omdat de kuisploeg tot dan werkt. Alle straten zijn bij elk ochtendgloren weer sprankelend, zolang er niet naderhand iemand een paar flessen tegenaan gooit). Nouja, misschien deed mijn moeheid dit allemaal opvatten als een dreigement. Hoedanook, het is waar: Aziaten lachen en knikken altijd ja, ook al bedoelen ze nee. Anderen hebben me er ook al vaak op gewezen. (Maar ik ga me er niet naar aanpassen, volgende keer zullen we (Ierse en ik) eens een écht luid feestje geven ;) )
Een speciale rubriek voor de meiden of gelijkenden onder jullie: De schoenen zijn hier keigoedkoop! Stop met schoenen kopen daar in België, kom mij bezoeken en koop ze hier! Ik ga dat maandagavond, na mijn eerste dag spaanstalige lessen over wetenschapsdingetjes, ook zeker doen… Dat zit ik eigenlijk al een week te zeggen, maar drukdrukdruk! En nog geen tijd gehad om fatsoenlijk mijn leerboeken Spaans open te slaan. Weird!
Indien jullie teren op vochtig weer om een goed mooi uitziend kapsel te hebben (zoals de mijne toch wel enorm vaak was in België): niet komen! Uw haar is zo plat als iets!
Indien jullie teren op droog weer om buiten te komen, je kapsel in oog houdend: zeker komen: elke krul die tot krul komt door een beetje vocht blijft garantie weg! (Maw, de twee zaken waarop ik kan bouwen in meisjes leren kennen, nl mijn kapsel en mijn vloeiend gebabbel, worden hier gewoon teniet gedaan! Boehoe!)
En dan het langverwachte moment: ‘wanneer gaat ze nu eens zwijgen?’: een afsluitertje!
Op de heen- en terugweg naar Rick zijn kot zie ik altijd een winkel staan waarop staat ‘Cosas de Casa’, wat zoiets betekent als‘spullen voor thuis’. Maar dat winkeltje staat eigenlijk helemaal leeg. Is dat bijgevolg een vorm van kunst waarvan de betekenis een aanklacht is op onze vrij overconsumerende maatschappij (eigenlijk hebben mensen helemaal niet zoveel spullen nodig!) of net andersom (mensen hebben zoveel nodig dat de winkel uitverkocht is, inclusief rekken!)?
En dan nu de rimram waarover ik het al eerder had: Vrijdag, de dag na de fiesta waar ik een plaatselijke Idol-god heb mogen horen (er was een hele horde tienermeisjes met lief/ouders, geen ontsnappen aan dus gingen we –Ierse en ik- go-with-the-flowen, ook al hadden we eerst de tegenovergestelde richting gepland). Daar was niet veel soeps aan, aan het niet-definieerbare vlees met brood wel! Zo lekker dat ik voor de eerste keer een tweede portie heb gevraagd, nog nooit eerder gebeurd in heel mijn tapas-leven! Margarite (het is niet met ‘a’ maar met ‘e’ op het einde!) was het mondpropvol eens met me.
De dag erna, vrijdag, werd eentje waarvan men zegt ‘één keitje kan de loop van een rivier veranderen’. Eerlijk gezegd is dat geen spreekwoord, want een gepaste komt voor het moment niet op in mijn hoofd. Hoedanook, wetende dat Rick de donderdag verjaard was, plus het feit dat ie maandag zou aankomen en ik nog geen cadeau had voor hem, ging ik ernaar op zoek. Ik heb letterlijk de hele stad twee maal doorkruist op zoek naar een stripwinkel. Niets gevonden, het blijkt hier in Spanje iets raars te zijn. Maar wat ik wel heb gevonden is een huis in een dorpje, vijftig kilometer verderop. In mijn gezigzag door het zonovergoten stadje kruiste mijn oor engels geleuter van twee mannen die hier toch best bekend waren met de streek (ze leken me geen toeristen). Dat bracht mij op het idee om te vragen aan hun of ze misschien een stripwinkel wisten. Neen, dat niet, maar ze nodigden me wel uit om te gaan zitten. Eentje verdween later op zoek naar geen idee wat, de ander bleek een 49-jarige homo genaamd Miguel te zijn. Hij zei eerst 48, maar hij was vergeten in welk jaar we nu zijn/hij geboren was/…, dat begrijpelijk is met alle kennis en het rijkelijk (tragisch in vele gevallen, edoch verrijkend) verleden dat hij heeft gehad. Hoedanook, na zijn outing deed ik dat ook. Bijgevolg nam hij mij mee op sleeptouw om de locatie van de lesbobar in Salamanca te laten zien. Eveneens onderweg vertellend dat de homo’s hier in Spanje toch iets in-de-kast-blijvend hebben, lesbo’s niet naar het schijnt. Hoewel ik er pas op vorige maandag heb moeten wachten eer ik iets potterig zag. Hoedanook, met zijn Malta-karakter was hij heel plezant en grappig. We bleven lang praten, en hij nodigde me uit naar zijn thuis. Het duurde tot zondag eer ik zover was, want die zaterdag ertussen ging ik verder op zoek naar Rick zijn cadeau en de vrijdagavond naar de musical Mamma Mia! (= zaligheid, enige musical die ik tof vind). Zaterdag: Vroeg opgestaan want we gingen met een bende vol meisjes naar een winkelcentrumachtig iets. Daar kocht iedereen zich te pletter met kleine tierlantijntjes voor gezelligheid op hun kot waar ze een jaar verblijven. Ik wou enkel een cadeau voor Rick, dus uit verveeldheid kocht ik de cd van Gloria Gaynor (de naam!) en een geurkaars. Depressief als ik was tussen al die koopzieke meisjes waarvoor ik als muilezel diende (niet voor iedereen, maar toch, voor twee zeker!). Gek werdende zorgde ik er dan maar voor dat ik snel pleite was, bus nemend richting stad, vragend aan een koppel waar ik strips kon kopen. Gelukkig was het meisje Francaise, de jongen Venezuelaans met wens om Engels te kennen, dus verstonden ze me. Ze waren zelfs zo vriendelijk dat ze me meebegeleidden naar de Carrefour (grote winkel hoor), waar ik een Asterix kocht. Vervolgens nodigden ze me uit om mee te eten… om hun hiervoor te bedanken (want lekker zeg!), heb ik het dessert voor tijdens de film (niet gedubbed!) gekocht. Ijs, chocolade, chips en popcorn. Het werd dan toch nog een chille, toffe dag ondanks het stresserend hot en hergeren zonder doel met de meidenbende.
De volgende dag ging ik naar Miguel. Daar aangekomen stak hij een heel lange tijd van wal over… mij! Ik beviel hem zo fel dat ik hem nu als broer kan beschouwen, en zijn huis als het mijne kan beschouwen. Ik moet van hem mij nu ook gedragen tegenover iedereen dat ik een huis in Spanje heb. Eten en al inclusief. Waarom? Dat is ingewikkeld om te vermelden in een ietwat luchtige blog, maar wees gerust, het is niets kwaad of seksueel of wat er ook allemaal bestaat.
Ik bleef slapen na een Italiaanse maaltijd dat ik misschien kan beschouwen als het beste Italiaans dat ik heb gegeten. Met Parmezaanse kaas hé! Ik zou graag nog even vermelden dat het dorp waar mijn huis staat zaaaaalig cliché-oud is. Er vele zonnebloemvelden zijn op weg ernaartoe, en dat er ook een tof katje genaamd Pippa is. Miguel heeft gestudeerd voor forensisch antropoloog, ging bij de politie, had zijn eigen tweedehandsautohandel, trouwde, kreeg kinderen, ging in de politiek in Malta (klein eiland waar iedereen elkaar kent, wraak wettelijk toegestaan is en bijgeloof een reden is ter veroordeling), ontmoette mensen als Thatcher en andere befaamden, besefte dat hij homo was. Verliet Malta, kwam in Amsterdam terecht, daar zijn partner Jan ontdekt, 13 jaar mee samen. Hij kon niet aarden in het noorden ginder, dus verhuisde hij naar hier. Tragisch genoeg kan Jan in het zuiden niet aarden dus leven ze nu al een jaar apart. Hij woonde eerst in een pension,, kocht systematisch kamers op (of huurde eigenlijk) omdat hij héél dik was met de vrouw die dat pension uitbaatte. Ging even naar Nederlands, kwam terug. Vrouw bleek vermoord, bezocht haar graf. De familie van de vrouw vond dat zo pakkend (familie is hier enorm belangrijk), dat ze hem als lid van de familie beschouwde. Hij huurde ondertussen nog kamers en renoveerde hem, helaas, het pension was niet erg lucratief en de familie verkocht het. Miguel vervolgens dakloos? Neen, de familie bood hem een paar weken geleden het huis aan, wat zeldzaam is, want de mensen in Spanje zijn nog nostalgischer dan ik (en Tineke samen) ben en verkopen niets van wat ooit van hun moeder/vader is geweest. Et voila, daar woont hij nu in een onderkomen pand, wordt gerenoveerd, heel groot, potentieel zat, voor 100 euro in de maand, en met zopas aangesloten internetverbinding (enige in het dorp van 200 oude, maar vriendelijke doch gesloten mensen).
Maandag keerde ik terug, ging lopen, voelde me goed, en maakte me vervolgens klaar om Rick, Anouck en Fré te begroeten. Hiephoi wat een deugddoend wederzien! Helaas dat ze een spetterend fiesta-afsluitvuurwerk hebben gemist, ze waren er net te laat voor. Het vlaams dat ik al die tijd heb moeten onderdrukken kwam er dan in één gulp uit, evenals een voorbereid liedje (walking with a ghost, lukte deels, mislukte deels wegens zenuwen en verlegenheid… ja u heeft het goed gelezen: verlegen!), net als het cadeauafgeven. Daarna verplichtte ik hun mee te komen naar de stad, maar daar was het feest ondertussen een beetje dood, en we gingen vervolgens naar het grappige oord Camelot (met de Kate Ryan-muziek!), waar ze werden afgezet met hun bestelde drankje Baileys (zes en een halve euro!).
De dag erna, moe als we waren van het dansen en babbelen (ik toch), hebben we heel Salamanca doorlopen en bezichtigd, met tussenstop bij het buffet waar ik al eerder mijzelf heb overvol gegeten, alsook deze keer, zodoende dat de tussenstop nog werd verlengd met een uurtje op mijn kot zitten. Veel tijd heb je niet nodig om Salamanca te zien trouwens. Die avond vervolgens spelletjes met kaarten gespeeld en zélf onze twee flessen Baileys gekocht, die leeg geraakten (vanzelfsprekend als je kijkt naar mijn gezelschap hé). Woensdag, de dag erna nog wat rondslenteren en afscheid nemen van Anouck en Fré (groetjes!) en info bekeken voor registratie aan de unief. Bleek dat ik een document niet bijhad (typisch!) paniek tot de volgende dag: ook al stond er in het Salamancaboekje dat je drie belangrijke documenten nodig had, hadden ze enkel genoeg met een of ander officieel uitziend document met je naam erop. Lang leve de lakse houding van de Spanjaarden!
Later die woensdag: Van de dingen die nog resteerden van ‘what nog to do’ had ik gedacht al een deel te doen in de voormiddag van diezelfde woensdag, maar wegens uhm, een falend orientatie- en kaartlezend vermogen heb ik vooral veel (letterlijk) rondgelopen door de stad, niet beseffend dat ik de plaats waar ik moest zijn zeven keer had voorbijgelopen. Maar van de positieve kant dan: nu ken ik die omgeving wel goed! Dat handig was voor de donderdag: snel en efficient (niet echt, maar toch sneller dan de woensdag, alweer problemen door mijn falend orientatievermogen) hebben we een paar dingen geregeld. Alsook ons eindelijk officieel ingeschreven (ik ben dus eigenlijk pas vanaf donderdag officieel in Salamanca) en vervolgens nog een namiddag zitten dingen opzoeken en mede-gezever: Omdat onze Erasmuscoordinator te lui is alle documenten die we het afgelopen half jaar en langer hebben opgestuurd, te bekijken en in te geven op zijn pc. (Aboe voor de lakse houding van de Spanjaarden!) Ergerlijk, maar het werd goed gemaakt door Israel (die een toffe tapasbar bezit, goedkoop! Maar alle Spanjaarden eten wel enorm vettig... De keuken is niet zo idyllisch als wij Belgen denken) die zo geduldig is met onze domme Belgen (waarop hij jaloers is eigenlijk: wij leren makkelijk talen kennen blijkbaar. Dat ik kan getuigen, te kijken naar mijn niveau ten opzichte van Anna en Margarite (resp 1,5 jaar en 2 jaar spaanse les bij hun thuis)) zodat ik gewoonweg een hele avond spaans heb zitten babbelen! En goh, dat gaat vlot. Dankzij Hanne vooral. Merci Hanne! Zij is een Belgische die hier in Spanje de Spanjaarden Nederlands leert! Jolly!
Al het herdoen van die paperassen is pas zaterdag in orde gekomen. Neen hoor, niet de hele tijd gewerkt, want van vrijdag tot zaterdag heb ik Rick meegekregen naar Miguel, alwaar hij nogal erg hard in de smaak viel. Soms op een bijna vervelende manier, Miguel is namelijk erg direct, dat gemengd met zijn zuiders aanraak-mentaliteit was het soms nogal raar voor Rick denk ik. Hoedanook, nog meer volgegeten dan die dagen ervoor en moet er lange tijd van bekomen (ben dat nog steeds bezig tijdens het schrijven). Wat gedaan daar? Gewandeld, en vooral veel geluisterd naar Miguel die een nog ergere babbelaar (met de nodige vele herhalingen :D) is dan ik ben! Kom dat tegen! Hoe noem je eigenlijk een man die van Malta komt: Maltesiër of Maltees?
En die zaterdagavond ben ik dan de hele tijd bezig geweest te bekomen van het eten, niet zoveel slapen, warmte (Mijn benen zijn bruin! Toch zeker dan voorkant!) en het debatteren over de ‘vreemdelingenkwestie’ in het Engels. Dat bekomen doe ik terwijl ik deze blog schrijf en nog een paar mails, voorbereiden op het tijdstip waarop ik internet ga hebben (bij Rick of op Plaza Mayor. Elk dorpje/stad heeft dat trouwens. In Boadilla, waar mijn huis is, is dat een klein pleintje met een fontein, waar een gemeentehuis staat waarvan de klok altijd fout loopt).
Salamanca is trouwens een stad midden in een droog landschap vol verdorde flora, afgezien van de immens mooie bomen op wiens naam ik nu voor het moment net opkom.
Kotgenotendetails: Margarite heeft me nog steeds niet geergerd, in tegendeel, ze wordt steeds meer en meer entertainend (het verhaal over hoe ze naar het stierengevecht ging kijken maar aankwam op het uur dat het gedaan was! Blame on het gebrekkig engels van de toeristische dienst!). Ondertussen is de spaanssprekende Thaise me wel een beetje tegengevallen: terwijl Margarite kon slapen als een roosje terwijl we aan het kaartspelen waren, vertelde Tum (zo heet ze) me dat ze helemaal niet kon slapen totdat het bezoek weg was (half drie) na mijn vraag hoe ze had geslapen. Raar dat ze niets is komen zeggen want ik heb haar drie keer nadrukkelijk gezegd dat ze, bij enig ongemak, zeker iets mocht komen zeggen over het volume van onze gezelligheid… en baileys. Vervolgens stak ze van wal (dat nogal serieus op een dreigement leek eigenlijk) over een vriendin die driehonderd euro werd aangerekend door de politie omdat ze lawaai maakte na middernacht. Buren hadden geklaagd naar het schijnt, maar bij toeval is me ter ore gekomen dat je lawaai moogt maken tot twee uur in de nacht (omdat de kuisploeg tot dan werkt. Alle straten zijn bij elk ochtendgloren weer sprankelend, zolang er niet naderhand iemand een paar flessen tegenaan gooit). Nouja, misschien deed mijn moeheid dit allemaal opvatten als een dreigement. Hoedanook, het is waar: Aziaten lachen en knikken altijd ja, ook al bedoelen ze nee. Anderen hebben me er ook al vaak op gewezen. (Maar ik ga me er niet naar aanpassen, volgende keer zullen we (Ierse en ik) eens een écht luid feestje geven ;) )
Een speciale rubriek voor de meiden of gelijkenden onder jullie: De schoenen zijn hier keigoedkoop! Stop met schoenen kopen daar in België, kom mij bezoeken en koop ze hier! Ik ga dat maandagavond, na mijn eerste dag spaanstalige lessen over wetenschapsdingetjes, ook zeker doen… Dat zit ik eigenlijk al een week te zeggen, maar drukdrukdruk! En nog geen tijd gehad om fatsoenlijk mijn leerboeken Spaans open te slaan. Weird!
Indien jullie teren op vochtig weer om een goed mooi uitziend kapsel te hebben (zoals de mijne toch wel enorm vaak was in België): niet komen! Uw haar is zo plat als iets!
Indien jullie teren op droog weer om buiten te komen, je kapsel in oog houdend: zeker komen: elke krul die tot krul komt door een beetje vocht blijft garantie weg! (Maw, de twee zaken waarop ik kan bouwen in meisjes leren kennen, nl mijn kapsel en mijn vloeiend gebabbel, worden hier gewoon teniet gedaan! Boehoe!)
En dan het langverwachte moment: ‘wanneer gaat ze nu eens zwijgen?’: een afsluitertje!
Op de heen- en terugweg naar Rick zijn kot zie ik altijd een winkel staan waarop staat ‘Cosas de Casa’, wat zoiets betekent als‘spullen voor thuis’. Maar dat winkeltje staat eigenlijk helemaal leeg. Is dat bijgevolg een vorm van kunst waarvan de betekenis een aanklacht is op onze vrij overconsumerende maatschappij (eigenlijk hebben mensen helemaal niet zoveel spullen nodig!) of net andersom (mensen hebben zoveel nodig dat de winkel uitverkocht is, inclusief rekken!)?
donderdag 11 september 2008
It's alive
Voor mensen die graag nog de goede ouderwetse wijze van contact willen gebruiken:
Nele Schouten
Calle de Galeca 10, 1e Izqd
37007 Salamanca, Spanje
En het zou ook handig zijn mochten diegenen die leuk genoeg zijn om postkaartjes te ontvangen van me (mijn nieuw verworven heterogehalte, it's bitchy, I like it!), ook hun adres door te geven. En ook al denk je dat ik dat adres al heb: Neen hoor! Dus geen voor alle zekerheid maar door!
Velen mogen zich trouwens aangesproken voelen bij het leukheidsgehaltezinnetje.
Nele Schouten
Calle de Galeca 10, 1e Izqd
37007 Salamanca, Spanje
En het zou ook handig zijn mochten diegenen die leuk genoeg zijn om postkaartjes te ontvangen van me (mijn nieuw verworven heterogehalte, it's bitchy, I like it!), ook hun adres door te geven. En ook al denk je dat ik dat adres al heb: Neen hoor! Dus geen voor alle zekerheid maar door!
Velen mogen zich trouwens aangesproken voelen bij het leukheidsgehaltezinnetje.
Spanjaarden houden veel van Ierse muziek, getuige de fiestahoofdpodiumgroepen
Hola pola iedereen. Neen, dit is geen spaans voor de bijdehandjes onder jullie. Buenas tardes is dat wel. Iets dat nogal frequent wordt gebruikt hier, net als ‘Hola’ (maar je zegt de ‘h’ niet). Hoedanook, ‘buenas tardes’ werd onder andere ook gebruikt door een oude man de voorbije dinsdag. Al benen strekkende was ik de buurt aan het verkennen. Mooie dingen gezien (overal waar je kijkt eigenlijk. De rivier is hier ook een échte rivier, geen pruts zoals Dijle en Demer), ook nuttige dingen zoals twee pistes en curieuze dingen zoals een seksshop, maar ik blijf maar afwijken van het verhaal dat ik wil starten. Ik was dus lekker snel aan het wandelen, typerend voor mezelve, aan het meezingen met wat muziek in mijn hoofd want de batterij van mijn mp3 was al een half uur plat gegaan, totdat ik een zware ademhaling hoorde van iemand die blijkbaar niet zoveel lichaamsbeweging gewoon is. Ik dacht elk moment ingehaald te worden door een kerel die de marathon aan het lopen was aan hyperspeed, maar neen, het was dus een oude, logge, zware man. Hij begon een gesprekje met me, nadat ik zei ‘no entiendo, soy extranjera’. Na de kernwoorden ‘Belgica’ en ‘no comprendo’, bleef hij maar hetzelfde vragen/zeggen aan me. Het laatste kernwoord werd dan ook ettelijke keren herhaald. Bleek dat er dus oude viezerds rondlopen in Salamanca die nogal onkuise dingen voorstellen, dat me duidelijk werd na een paar worldwidefamous gestures. Ik ken het woord voor their kind (carcas) dankzij kotgenoot Gene die vandaag vertrokken is naar Canada, en heb dat diezelfde avond nog kunnen gebruiken toen de Argentijnse man/jongen van achtentwintig jaar mij herkende en mij toeriep met mijn naam. Hij sprak het trouwens fatsoenlijk uit, ondanks zijn duidelijke tipsieheid/al dan niet dronkenschap. Bovendien had hij iets onflatterend aan, want goshiemoshie, hij had een bierbuik! Dat herinnerde ik me niet...Die oude rakker! Nouja, Anna en Margarita hadden duidelijk door dat hij niet zomaar een vriendelijke jongen was, dus negeerden ze hem, vandaar dat ik met al mijn (te erge) vriendelijkheid hem nog vriendelijk antwoordde op zijn vragen. Doch plots viel mijn naiviteit in stukken toen hij een paar keren vroeg om mee te komen met hem. Waarop ik het woord ‘lesbiana’ gebruikte in een volledige, mooie spaanse zin. Ik had dat niet moeten doen want dat wekte zijn interesse nog meer op. Het valt blijkbaar overal in de wereld moeilijk te begrijpen dat als meisjes zeggen dat ze lesbisch zijn, dat ze niet geinteresseerd zijn. Ook al zou dat een leugen zijn, dan nog is dat toch al een duidelijk teken. De manier waarop ik dramatisch verkondigde dat ik geen ‘dick’ wou en in wanhoop dirty praat verkondigde als ‘I don’t get fucked, I fuck’ (ja, ik heb dat inderdaad gepikt van the L-word, maar het klinkt toch enorm cool hé) bleek echter een grappig schouwspel te zijn voor mijn companeras. Hij bleef maar vragen en praten en gebaren, dus op dat moment werd heterostyle: negeren en weggaan! Geheel indruisend tegen mijn lief karakter, toch vond ik die stijl enorm adrenalineopstootgevend. I'm turning straight people! Hoewel, ik vrees dat er dan toch nog heel wat om te turnen is, rasechte pot dat ik ben.
Speaking of lesbians, ik heb er nog geen eentje gespot! Misschien kan het zijn dat mijn gaydar gewoon rampzalig is, dat toch wel vaak het geval is, ofwel verbergen de lesbo’s zich, ofwel zijn ze allemaal erg hetero-achtig. Dit is uiteraard niet zo interessant allemaal, maar dat wordt het wel van zodra ik er eentje spot en besef hoe ze er uitzien, ’t is een andere cultuur hé. Als je Kate Ryan niet meetelt, ze staat zelfs op de plaatselijke ultratop-cd van de maand!
Weet je trouwens dat het rad van fortuin in de Spaanse versie hier níet door een homo wordt gepresenteerd? En dat ze twee afleveringen van ‘The simpsons’, ‘Jag’ en ‘Family guy’ achter elkaar spelen? Alles gedubbed uiteraard, buiten het gezang in de series. Niet dat ze zingen in Jag. Dat zou nog meer neiging tot zappen uitlokken (saai! En de hoofdrolspeler ziet er enorm homo uit. Eigenlijk iedereen in die serie... misschien omdat het in The Navy is).
Voor de rest heb ik mijn dagen vooral gespendeerd aan Spaans leren uit een boekje, tapas en ijs eten op de fiesta, wandelen/lopen (het blijft steeds pijn doen, maar aangezien ik een cyste heb is dat normaal, dus joehoe! En neen Stefaan, ik ben het nog rustig aan het opbouwen hoor!), tv kijken en gitaar spelen. Ik ben goed op weg om ‘Lately’ van Skunk Anansie goed te kunnen. De projecten, die nog lopen, -en ook wel goed vlotten- zijn: ‘Walking with a ghost’ (dus als ik terugkom in Belgie kan ik gewoon alle partijen doen van dat lied! Drum, zang én gitaar. Chicks are gonna dig me!) van het lesboduo Tegan & Sara, ‘Michel’ van Anouk (klassieker voor bij het kampvuur) en uiteraard eentje van Fiona Apple (Not about love). Voor de mensen met wie ik een bandje ga oprichten: dit zijn dus de richtlijnen voor het komend half jaar. Het zullen namelijk onze eerste covers worden!
Zoals het jullie al opvalt, ik maak niet zoveel mee, maar daarentegen, wie wel tegenwoordig? Je moet als Angelina Jolie heten wil je interessant zijn voor anderen. Nou eigenlijk hoeft ze nog niet eens interessant te zijn. Zitten en zwijgen is al voldoende met haar looks. Net hetzelfde voor Carla Bruni, hoewel ik denk dat ze een boel interessante dingen weet.
Entonces, ik ga nu weer naar la fiesta, tapas eten, lesbo’s proberen te spotten en misschien/waarschijnlijk nog een ijsje. Ik had eerlijk gezegd een boel dingen te vertellen denk ik, maar ik had ze moeten opschrijven want nu kan ik enkel denken aan eten, de carcas en lesbo’s. Eigenlijk, afgezien van de carcas, klinkt dat nog steeds als ‘good old me’.
De leute ginder!
PS: Ieren zijn echt leuk en hebben een geweldige vorm voor humor (Duitsers zijn dan eveneens clichégewijs stoicijnser in hun humor.. ze houden niet van The Simpsons!), én ze dansen goed. Lijkt me een heus partyland om naartoe te gaan.
Speaking of lesbians, ik heb er nog geen eentje gespot! Misschien kan het zijn dat mijn gaydar gewoon rampzalig is, dat toch wel vaak het geval is, ofwel verbergen de lesbo’s zich, ofwel zijn ze allemaal erg hetero-achtig. Dit is uiteraard niet zo interessant allemaal, maar dat wordt het wel van zodra ik er eentje spot en besef hoe ze er uitzien, ’t is een andere cultuur hé. Als je Kate Ryan niet meetelt, ze staat zelfs op de plaatselijke ultratop-cd van de maand!
Weet je trouwens dat het rad van fortuin in de Spaanse versie hier níet door een homo wordt gepresenteerd? En dat ze twee afleveringen van ‘The simpsons’, ‘Jag’ en ‘Family guy’ achter elkaar spelen? Alles gedubbed uiteraard, buiten het gezang in de series. Niet dat ze zingen in Jag. Dat zou nog meer neiging tot zappen uitlokken (saai! En de hoofdrolspeler ziet er enorm homo uit. Eigenlijk iedereen in die serie... misschien omdat het in The Navy is).
Voor de rest heb ik mijn dagen vooral gespendeerd aan Spaans leren uit een boekje, tapas en ijs eten op de fiesta, wandelen/lopen (het blijft steeds pijn doen, maar aangezien ik een cyste heb is dat normaal, dus joehoe! En neen Stefaan, ik ben het nog rustig aan het opbouwen hoor!), tv kijken en gitaar spelen. Ik ben goed op weg om ‘Lately’ van Skunk Anansie goed te kunnen. De projecten, die nog lopen, -en ook wel goed vlotten- zijn: ‘Walking with a ghost’ (dus als ik terugkom in Belgie kan ik gewoon alle partijen doen van dat lied! Drum, zang én gitaar. Chicks are gonna dig me!) van het lesboduo Tegan & Sara, ‘Michel’ van Anouk (klassieker voor bij het kampvuur) en uiteraard eentje van Fiona Apple (Not about love). Voor de mensen met wie ik een bandje ga oprichten: dit zijn dus de richtlijnen voor het komend half jaar. Het zullen namelijk onze eerste covers worden!
Zoals het jullie al opvalt, ik maak niet zoveel mee, maar daarentegen, wie wel tegenwoordig? Je moet als Angelina Jolie heten wil je interessant zijn voor anderen. Nou eigenlijk hoeft ze nog niet eens interessant te zijn. Zitten en zwijgen is al voldoende met haar looks. Net hetzelfde voor Carla Bruni, hoewel ik denk dat ze een boel interessante dingen weet.
Entonces, ik ga nu weer naar la fiesta, tapas eten, lesbo’s proberen te spotten en misschien/waarschijnlijk nog een ijsje. Ik had eerlijk gezegd een boel dingen te vertellen denk ik, maar ik had ze moeten opschrijven want nu kan ik enkel denken aan eten, de carcas en lesbo’s. Eigenlijk, afgezien van de carcas, klinkt dat nog steeds als ‘good old me’.
De leute ginder!
PS: Ieren zijn echt leuk en hebben een geweldige vorm voor humor (Duitsers zijn dan eveneens clichégewijs stoicijnser in hun humor.. ze houden niet van The Simpsons!), én ze dansen goed. Lijkt me een heus partyland om naartoe te gaan.
dinsdag 9 september 2008
Een tweede lange, lange tekst...
Hoe moet ik alle impressies beschrijven die ik de afgelopen dagen heb meegemaakt ? In ieder geval hoop ik dat te doen met de juiste ironische toon die zo entertainend was in mijn vorig bericht. Ja hoor, ik weet wel wat jullie leuk vinden… in a non-sexual way, want anders waren jullie nogal speciale vrienden. En gewoon, de meesten van jullie zijn aseksuele poppen die ik gewoon niet kan inbeelden in zulke toestanden. Kuis verwoord hé. Ik heb hier een Ierse leren kennen, en ze vond ons Belgen nogal kuis, en tja, in vergelijking met hen zijn we dat ook. Ze gebruiken veel scheldwoorden onder elkaar. Heel grappig. Ik heb haar het woord ‘lul’ geleerd. Op haar verzoek, ‘dick’ is nogal frequenterend alginder, vandaar.
Hoedanook, ik wou eerlijk gezegd beginnen bij het begin zoals iedereen dat zou doen als ze zulke blogberichten schrijven als ik intendeer te (gaan) hebben . Wat een enorm toffe zin sèg. Maar jullie moeten mij een beetje krediet geven, ik denk de laatste dagen in het Engels, en ondertussen moet ik én Spaans én Frans gebruiken. Het wordt nogal gemixed in mijn hoofd. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, het is altijd warrig daar, maar nu is het op linguïstisch vlak. En stiekem vind ik mezelf nu ook weer niet zó onduidelijk in wakkere toestand (en niet al te blije of droevige of moe-e toestanden waarin ik verwarrend kan zijn).
Wel. Ik ben weer enorm rond de pot aan het draaien (hihi), en heb nog totaal niets verteld over ‘hoe het hier zit’, buiten dan die Ierse (Margarita, maar ze spreekt het zelf uit als Margarite, dus af en toe twijfel ik erover). Maar nu ga ik beginnen.
Zoals de meesten weten ging ik met de bus, halte in Brussel-Noord, maatschappij: Eurolines. Duur: 22 uren. De bus: ze was zo’n half uurtje te laat, zodoende dat ik en mijn mama een heuse band aan het scheppen waren. En banden scheppen doe je in miserabele omstandigheden: namelijk koud en druilerig en tochtig. Not nice, geheel verschillend van het weer hier voor het moment (stoefstoef, pronkpronk ‘Look at me, I’m in Salamanca and it’s great outside, en hoe is het daar?!). Zodoende dat toen de bus aankwam, ik toch iets had van ‘oei, de bus is daar, en ik ga toch een hele poos weg zijn van mijn oude vertrouwde huis’. Dat zinnetje had ik ook al in mijn hoofd in de auto toen we naar het station reden (inderdaad, want 5 minuten wandelen met de bagage die ik mee had was NIET een ‘toffe lichaamsbeweging’), maar nu drong het toch wel feller tot me door. Maar nog niet drama. Die drama begon zo’n beetje nadat ik van plaats was veranderd in de bus om dichter bij de Belgen te zijn, en verder weg van de stinkwc in de bus, alsook de Hollanders links van me die maar niet konden zwijgen over iets onbenulligs want ik ben het al vergeten waarover het ging. Maar ik kwam dus te zitten naast een oudere Nederlandse, ik dacht eerst tot grote onvrede voor haar, maar dat was gewoon haar normale gezichtsuitdrukking. Bleek een boeiende vrouw te zijn, en leerde me zoiets als ‘als het niet te moeite is, dan laat het maar. Niets forceren.’ (Ze had haar man verloren in de oorlog en was sindsdien single want het was nooit zoals het moest zijn voor haar, en ze was perfect tevreden.) Voor de rest had ze design gestudeerd en foeterde ze even hard op de jeugd van tegenwoordig als ik doe. Maar aan de andere kant besefte ik dan ook wel dat ik toch ook nog een klein kind was. En ik zal het ook wel blijven (whoehoe, x-men!). De bus hield vrij vaak halt in de nacht, maar niet overdag, waarschijnlijk omdat het te druk was in de wegrestauranten. Ik zou het de chauffeurs hebben gevraagd ware het niet dat ze Spaanstaligen waren, en ik niet. Nog steeds niet, maar het betert ondertussen. Hoewel ik door al het Engels gepraat, het Spaans op een Engelse manier uitspreek, dat echt lelijk is, yergh. Maar het zal wel beteren hoor. Ik heb er alle vertrouwen in. ’t Is gewoon een kwestie van ‘doen’.
Ok, de busrit: na het overstappen op een andere bus, voelde ik pas echt het dramagevoel ‘omg, ik ben in Spanje, all alone. Ieks.’ Plots miste ik de Hollanders. Ik stapte vervolgens uit de bus in Salamanca, en nog vervolgenser zag ik een blond meisje ook even ongeoriënteerd rondkijken als ik deed. Ze was een Duitse genaamd Anna. En meteen beseften we: laten we samen voor een ‘habitacion’ zoeken, ‘hulpeloze meisjes in een grote stad’ dat we zijn. Dat hebben we ook gedaan, op verschillende locaties hoor, no such thing as a lesbian thingy between us (you know, the symbiotic one). Tijdens dat zoeken hebben we dus ook de Ierse leren kennen. En met die Ierse zit ik nu op kot. Samen met nog een kerel van de Azoren, klein, niet onknap, maar duidelijk verlegen in de buurt van drie meiden zoals Anna, Margarita en ikzelf tesamen zijn. Babbelachtig. En ook giechelachtig als we te lang in de zon hebben gezeten. Het kot zoeken was eigenlijk enorm vermoeiend en deprimerend, vooral de eerste dag. Maar op een gegeven moment hadden Anna en ik een systeem uitgewerkt waarin ik fungeerde als een soort van coach ofzoiets, nouja, hoedanook, it worked out just fine. En voor het moment typ ik dit dus op mijn laptop in mijn habitacion.
Dat is een zeer welkom gevoel, vooral omdat je wist dat je in je Hostal niet mocht uitpakken, er een oude kerel rondliep van wie ik vermoedde dat hij onkuise aanbiedingen deed aan buitenlandse meisjes (nu weet ik dat hij mij een kot aanbood, want zo doen velen dat in Spanje, maar tja, je bent een Belg aka ‘wantrouwig, doch kuis persoon’ voor niets hé). Bovendien had ik vergeten bestek mee te nemen dus moest ik constant de choco met mijn vinger smeren op mijn brood. Ok, zo’n groot probleem is het niet, maar wel als je later op de dag merkt dat er op verschillende plaatsen choco aan je hangt. Jawel, ik moet nu wel toegeven dat ik een kluns ben. Maar ergens is dat ook wel schattig… Toch?
Zondagavond heb ik bovendien voor het eerste een Spaanse fiësta meegemaakt. Heel tof, veel tapas uitproberen, wijn drinken, oude mannen die een beker met cava proberen te vullen door de fles zo hoog mogelijk boven hun hoofd te houden en dan mikken maar! Later op de avond was het eigenlijk te laat voor nog tapas uit te proberen, zeker nadat de tijd voorbijvloog op zoek naar een uitvlucht om een ietwat zielige Argentijnse kerel (sorry, ik heb zijn nummer niet gevraagd Nicky, ook al mocht hij er best zijn. Volgende keer zal ik aan je denken!) te ditchen. Dat werkte toen we met z’n allen (Belgen en Duitsers en één Ierse) een soort danscafé binnengingen en die kerel werd tegengehouden door de buitenwipper, waarom weet ik niet precies. Kate Ryan is enorm populair hier in Spanje trouwens.
Speaking of de Duitsers in een eerdere zin: Ze zijn gewoon overal! Het zijn de ‘nieuwe Nederlanders’. Alsof ze weer een poging gaan doen een werelddeel te veroveren, en ze beginnnen met Salamanca! Volgens Eyra zijn er ook veel Belgen, maar ik heb nog niet het geluk/de pech gehad hen te ontmoeten. (Eyra is net als Helena en Jeroen iemand uit het good old Leuven, alwaar ze ook te vinden waren bij bio-ingenieuraangelegenheden.)
Nog een kleine opmerking: Als Spanjaarden een feest houden, dan doen ze dat groots. Het was het langste vuurwerk (en uiteraard heel erg mooi) dat ik heb gezien. En geweldig opgebouwd naar een climax toe. Had ik naar de openingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken had ik deze zin misschien wel moeten schrappen, maar toch, het was erg indrukwekkend. Alsof het een nieuwe vorm is van de ‘Koude Oorlog’, laten zien wat je in je mars hebt via vuurwerk! Is dat nu niet eens een vredig alternatief dan raketschilden en aanverwanten.
Doet me er wel aan denken dat ik niets meer van de actualiteit te weten kom en zal te weten komen, dus feel free om me op te hoogte te houden over wat ginder gebeurt. Zowel krant-waardig als niet-krantwaardig. Doelend op de emotionele en politieke perikelen.
Nel/Nelia groet u.
PS: ik mis mijn drumstel. Maar ik zal me maar concentreren op de gitaar ipv luchtdrummen…
Hoedanook, ik wou eerlijk gezegd beginnen bij het begin zoals iedereen dat zou doen als ze zulke blogberichten schrijven als ik intendeer te (gaan) hebben . Wat een enorm toffe zin sèg. Maar jullie moeten mij een beetje krediet geven, ik denk de laatste dagen in het Engels, en ondertussen moet ik én Spaans én Frans gebruiken. Het wordt nogal gemixed in mijn hoofd. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, het is altijd warrig daar, maar nu is het op linguïstisch vlak. En stiekem vind ik mezelf nu ook weer niet zó onduidelijk in wakkere toestand (en niet al te blije of droevige of moe-e toestanden waarin ik verwarrend kan zijn).
Wel. Ik ben weer enorm rond de pot aan het draaien (hihi), en heb nog totaal niets verteld over ‘hoe het hier zit’, buiten dan die Ierse (Margarita, maar ze spreekt het zelf uit als Margarite, dus af en toe twijfel ik erover). Maar nu ga ik beginnen.
Zoals de meesten weten ging ik met de bus, halte in Brussel-Noord, maatschappij: Eurolines. Duur: 22 uren. De bus: ze was zo’n half uurtje te laat, zodoende dat ik en mijn mama een heuse band aan het scheppen waren. En banden scheppen doe je in miserabele omstandigheden: namelijk koud en druilerig en tochtig. Not nice, geheel verschillend van het weer hier voor het moment (stoefstoef, pronkpronk ‘Look at me, I’m in Salamanca and it’s great outside, en hoe is het daar?!). Zodoende dat toen de bus aankwam, ik toch iets had van ‘oei, de bus is daar, en ik ga toch een hele poos weg zijn van mijn oude vertrouwde huis’. Dat zinnetje had ik ook al in mijn hoofd in de auto toen we naar het station reden (inderdaad, want 5 minuten wandelen met de bagage die ik mee had was NIET een ‘toffe lichaamsbeweging’), maar nu drong het toch wel feller tot me door. Maar nog niet drama. Die drama begon zo’n beetje nadat ik van plaats was veranderd in de bus om dichter bij de Belgen te zijn, en verder weg van de stinkwc in de bus, alsook de Hollanders links van me die maar niet konden zwijgen over iets onbenulligs want ik ben het al vergeten waarover het ging. Maar ik kwam dus te zitten naast een oudere Nederlandse, ik dacht eerst tot grote onvrede voor haar, maar dat was gewoon haar normale gezichtsuitdrukking. Bleek een boeiende vrouw te zijn, en leerde me zoiets als ‘als het niet te moeite is, dan laat het maar. Niets forceren.’ (Ze had haar man verloren in de oorlog en was sindsdien single want het was nooit zoals het moest zijn voor haar, en ze was perfect tevreden.) Voor de rest had ze design gestudeerd en foeterde ze even hard op de jeugd van tegenwoordig als ik doe. Maar aan de andere kant besefte ik dan ook wel dat ik toch ook nog een klein kind was. En ik zal het ook wel blijven (whoehoe, x-men!). De bus hield vrij vaak halt in de nacht, maar niet overdag, waarschijnlijk omdat het te druk was in de wegrestauranten. Ik zou het de chauffeurs hebben gevraagd ware het niet dat ze Spaanstaligen waren, en ik niet. Nog steeds niet, maar het betert ondertussen. Hoewel ik door al het Engels gepraat, het Spaans op een Engelse manier uitspreek, dat echt lelijk is, yergh. Maar het zal wel beteren hoor. Ik heb er alle vertrouwen in. ’t Is gewoon een kwestie van ‘doen’.
Ok, de busrit: na het overstappen op een andere bus, voelde ik pas echt het dramagevoel ‘omg, ik ben in Spanje, all alone. Ieks.’ Plots miste ik de Hollanders. Ik stapte vervolgens uit de bus in Salamanca, en nog vervolgenser zag ik een blond meisje ook even ongeoriënteerd rondkijken als ik deed. Ze was een Duitse genaamd Anna. En meteen beseften we: laten we samen voor een ‘habitacion’ zoeken, ‘hulpeloze meisjes in een grote stad’ dat we zijn. Dat hebben we ook gedaan, op verschillende locaties hoor, no such thing as a lesbian thingy between us (you know, the symbiotic one). Tijdens dat zoeken hebben we dus ook de Ierse leren kennen. En met die Ierse zit ik nu op kot. Samen met nog een kerel van de Azoren, klein, niet onknap, maar duidelijk verlegen in de buurt van drie meiden zoals Anna, Margarita en ikzelf tesamen zijn. Babbelachtig. En ook giechelachtig als we te lang in de zon hebben gezeten. Het kot zoeken was eigenlijk enorm vermoeiend en deprimerend, vooral de eerste dag. Maar op een gegeven moment hadden Anna en ik een systeem uitgewerkt waarin ik fungeerde als een soort van coach ofzoiets, nouja, hoedanook, it worked out just fine. En voor het moment typ ik dit dus op mijn laptop in mijn habitacion.
Dat is een zeer welkom gevoel, vooral omdat je wist dat je in je Hostal niet mocht uitpakken, er een oude kerel rondliep van wie ik vermoedde dat hij onkuise aanbiedingen deed aan buitenlandse meisjes (nu weet ik dat hij mij een kot aanbood, want zo doen velen dat in Spanje, maar tja, je bent een Belg aka ‘wantrouwig, doch kuis persoon’ voor niets hé). Bovendien had ik vergeten bestek mee te nemen dus moest ik constant de choco met mijn vinger smeren op mijn brood. Ok, zo’n groot probleem is het niet, maar wel als je later op de dag merkt dat er op verschillende plaatsen choco aan je hangt. Jawel, ik moet nu wel toegeven dat ik een kluns ben. Maar ergens is dat ook wel schattig… Toch?
Zondagavond heb ik bovendien voor het eerste een Spaanse fiësta meegemaakt. Heel tof, veel tapas uitproberen, wijn drinken, oude mannen die een beker met cava proberen te vullen door de fles zo hoog mogelijk boven hun hoofd te houden en dan mikken maar! Later op de avond was het eigenlijk te laat voor nog tapas uit te proberen, zeker nadat de tijd voorbijvloog op zoek naar een uitvlucht om een ietwat zielige Argentijnse kerel (sorry, ik heb zijn nummer niet gevraagd Nicky, ook al mocht hij er best zijn. Volgende keer zal ik aan je denken!) te ditchen. Dat werkte toen we met z’n allen (Belgen en Duitsers en één Ierse) een soort danscafé binnengingen en die kerel werd tegengehouden door de buitenwipper, waarom weet ik niet precies. Kate Ryan is enorm populair hier in Spanje trouwens.
Speaking of de Duitsers in een eerdere zin: Ze zijn gewoon overal! Het zijn de ‘nieuwe Nederlanders’. Alsof ze weer een poging gaan doen een werelddeel te veroveren, en ze beginnnen met Salamanca! Volgens Eyra zijn er ook veel Belgen, maar ik heb nog niet het geluk/de pech gehad hen te ontmoeten. (Eyra is net als Helena en Jeroen iemand uit het good old Leuven, alwaar ze ook te vinden waren bij bio-ingenieuraangelegenheden.)
Nog een kleine opmerking: Als Spanjaarden een feest houden, dan doen ze dat groots. Het was het langste vuurwerk (en uiteraard heel erg mooi) dat ik heb gezien. En geweldig opgebouwd naar een climax toe. Had ik naar de openingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken had ik deze zin misschien wel moeten schrappen, maar toch, het was erg indrukwekkend. Alsof het een nieuwe vorm is van de ‘Koude Oorlog’, laten zien wat je in je mars hebt via vuurwerk! Is dat nu niet eens een vredig alternatief dan raketschilden en aanverwanten.
Doet me er wel aan denken dat ik niets meer van de actualiteit te weten kom en zal te weten komen, dus feel free om me op te hoogte te houden over wat ginder gebeurt. Zowel krant-waardig als niet-krantwaardig. Doelend op de emotionele en politieke perikelen.
Nel/Nelia groet u.
PS: ik mis mijn drumstel. Maar ik zal me maar concentreren op de gitaar ipv luchtdrummen…
vrijdag 29 augustus 2008
Het eerste stapje met een boel gebrabbel erbij.
Welgekomen, jullie lezers.
Ergens heb ik veel zin om formeel gezever hier neer te poten, ergens besef ik dat mijn gevoel voor 'formeel' niet in overeenstemming is met de huidige standaard. Nog elders (jawel, mijn persoonlijkheid kent vele vlakken, misschien nog wel onontdekte!) vermoed ik dat ik mijzelf bedrieg met de illusie dat ik in staat ben formeel te doen, terwijl ik dan toch weer mezelve ben. Het gevolg daarvan is dat er veel woorden en zinnen uit mij ontsnappen (hoewel, dat klinkt vrij ongecontroleerd...), ik bedoel 'spontaniseren', zodoende dat ik toch al zeker uh, drie volwaardige zinnen heb neergeschreven. Dat is kunnen, vooral omdat ik nog niet tot de essentie van dit tekstje ben geraakt. Misschien omdat ik terdege de essentie nog aan het destilleren ben uit mijn gedachtebrij (mooie verwoording hé?). Ik vermoed stiekem dat de essentie staat onder de blogtitel (vlug kijken voor diegenen die net als mij ook altijd eerst beginnen met de kleine lettertjes, en dan naderhand pas de titel zien!), maar ik zal maar doen alsof ik onder vrienden ben, en dus vervolgens dezelfde tot moes gekauwde grappen en grollen voorschotelen. Jawel, wat ben ik dankbaar dat er tolerante mensen onder mijn vrienden bestaan, ofwel zijn ze selectief onthoudend en/of luisterend. Het enige dat ik dan ook nodig heb is een knikkend hoofd -geef mij altijd gelijk-. Nu hoop ik dat knikkende hoofden in Spanje ook een gangbare vorm is van sociale interactie. Maar ach, wat bazel ik nu, uiteraard zal ik hun tot zulks introduceren!
Waar ging ik nu hene met mijn verhaal? Juist! Zoals jullie misschien wel hebben gelezen -dus voor de snellezers, hup, terug naar boven kijken-, staat er 'Spanje' in een zin. Awel, dat heb ik niet per ongeluk vermeld (zie, ik praat gecontroleerder dan het lijkt!). Bedoeld was, dat dit een subtiele overgang naar de essentie (ik weet het eindelijk!) van dit eerste (maagdelijke!) bericht werd. Ik ben namelijk jullie trots/zenuwachtig/apathisch/hyperactief... te vermelden dat op een gegeven moment mensen hun levens, eens samengekomen, ook onvermijdelijk eens scheiden. In afwachting van de blijde hereniging is dit vermakelijk stukje tekst ontstaan, hopende op meer van zulks, hopende op ook andere bloggers -mogelijkerwijze minder gezanik, maar ook meer spelfouten-. De blogger aan bod zal zich normaliter kenbaar maken in de tekst zelf (Spaans, Frans, Heist-op-den-bergs, Duits, vermelding van mooie deernes, vermelding van muziekgroepen-FionaApple-, met of zonder leestekens, met of zonder spelfouten, met of zonder grammaticafouten, lange en korte teksten, veel zinnen tussen haakjes... Dit alles kan als taalkundige en sociale taxonimische eenheid worden beschouwd.)
Ik zal even mijzelf kenbaar maken, voor diegenen die het nog niet hadden geraden (dan kan het goed zijn dat ik ofwel een mentale tweeling heb, of dat jullie me gewoon niet kennen en hier toevallig verzeild zijn geraakt, al dan niet door een link van een of andere bevriende neut -Deze zin is opgedragen aan iemand die wel weet voor wie die zin is opgedragen-.). Tot u typt Nele, gaande naar Salamanca, Spanje (Er is ook een Salamanca in NY). Nog niet zo onderricht in de Spaanse taal, alsook nog niet zo goed in gitaarspelen (drummen gaat beter), maar toch van plan om beiden wat meer onder de knie te krijgen. Nog liever onder de hersenpan en handen, als we even de letterlijke toer opgaan. (Zie je de verwijzing naar reis, toer-reis-toer, nee? Ik wijs jullie even op de af en toe doordachte woordkeus van mijnerhand. Poëzie is in de maak!)
Om niet meteen te fel in de spotlights mijn kruit te verschieten, ik groet jullie.
(zie maar)
Groetjes,
Nele
Ergens heb ik veel zin om formeel gezever hier neer te poten, ergens besef ik dat mijn gevoel voor 'formeel' niet in overeenstemming is met de huidige standaard. Nog elders (jawel, mijn persoonlijkheid kent vele vlakken, misschien nog wel onontdekte!) vermoed ik dat ik mijzelf bedrieg met de illusie dat ik in staat ben formeel te doen, terwijl ik dan toch weer mezelve ben. Het gevolg daarvan is dat er veel woorden en zinnen uit mij ontsnappen (hoewel, dat klinkt vrij ongecontroleerd...), ik bedoel 'spontaniseren', zodoende dat ik toch al zeker uh, drie volwaardige zinnen heb neergeschreven. Dat is kunnen, vooral omdat ik nog niet tot de essentie van dit tekstje ben geraakt. Misschien omdat ik terdege de essentie nog aan het destilleren ben uit mijn gedachtebrij (mooie verwoording hé?). Ik vermoed stiekem dat de essentie staat onder de blogtitel (vlug kijken voor diegenen die net als mij ook altijd eerst beginnen met de kleine lettertjes, en dan naderhand pas de titel zien!), maar ik zal maar doen alsof ik onder vrienden ben, en dus vervolgens dezelfde tot moes gekauwde grappen en grollen voorschotelen. Jawel, wat ben ik dankbaar dat er tolerante mensen onder mijn vrienden bestaan, ofwel zijn ze selectief onthoudend en/of luisterend. Het enige dat ik dan ook nodig heb is een knikkend hoofd -geef mij altijd gelijk-. Nu hoop ik dat knikkende hoofden in Spanje ook een gangbare vorm is van sociale interactie. Maar ach, wat bazel ik nu, uiteraard zal ik hun tot zulks introduceren!
Waar ging ik nu hene met mijn verhaal? Juist! Zoals jullie misschien wel hebben gelezen -dus voor de snellezers, hup, terug naar boven kijken-, staat er 'Spanje' in een zin. Awel, dat heb ik niet per ongeluk vermeld (zie, ik praat gecontroleerder dan het lijkt!). Bedoeld was, dat dit een subtiele overgang naar de essentie (ik weet het eindelijk!) van dit eerste (maagdelijke!) bericht werd. Ik ben namelijk jullie trots/zenuwachtig/apathisch/hyperactief... te vermelden dat op een gegeven moment mensen hun levens, eens samengekomen, ook onvermijdelijk eens scheiden. In afwachting van de blijde hereniging is dit vermakelijk stukje tekst ontstaan, hopende op meer van zulks, hopende op ook andere bloggers -mogelijkerwijze minder gezanik, maar ook meer spelfouten-. De blogger aan bod zal zich normaliter kenbaar maken in de tekst zelf (Spaans, Frans, Heist-op-den-bergs, Duits, vermelding van mooie deernes, vermelding van muziekgroepen-FionaApple-, met of zonder leestekens, met of zonder spelfouten, met of zonder grammaticafouten, lange en korte teksten, veel zinnen tussen haakjes... Dit alles kan als taalkundige en sociale taxonimische eenheid worden beschouwd.)
Ik zal even mijzelf kenbaar maken, voor diegenen die het nog niet hadden geraden (dan kan het goed zijn dat ik ofwel een mentale tweeling heb, of dat jullie me gewoon niet kennen en hier toevallig verzeild zijn geraakt, al dan niet door een link van een of andere bevriende neut -Deze zin is opgedragen aan iemand die wel weet voor wie die zin is opgedragen-.). Tot u typt Nele, gaande naar Salamanca, Spanje (Er is ook een Salamanca in NY). Nog niet zo onderricht in de Spaanse taal, alsook nog niet zo goed in gitaarspelen (drummen gaat beter), maar toch van plan om beiden wat meer onder de knie te krijgen. Nog liever onder de hersenpan en handen, als we even de letterlijke toer opgaan. (Zie je de verwijzing naar reis, toer-reis-toer, nee? Ik wijs jullie even op de af en toe doordachte woordkeus van mijnerhand. Poëzie is in de maak!)
Om niet meteen te fel in de spotlights mijn kruit te verschieten, ik groet jullie.
(zie maar)
Groetjes,
Nele
Abonneren op:
Posts (Atom)
