Geen al te hippe titel

Er is weer een hele tijd voorbij gegaan. Een tijd vol fuiven, slapen, planningen maken en anderhalve week later al drie dagen achter zitten, Rick bevelen om zeer veel havermout te kopen, babbelen met de groentevrouw, babbelen met de kotgenoten, Italiaanse drama aanhoren doorheen de muren, zelf ook wel een beetje drama maken
, doctoraatswerken ontvangen, alsook nieuwe deadlines voor werkjes, leren of schizofrenie (1% van de bevolking hé mensen!), vijgen en kiwi’s eten, veel havermout eten, wandelen gaan… Nele is aan het opgroeien, dat te merken valt aan de hoeveelheid aan momenten dat ze haar sleutels niet meer vindt, dat je toch wel als een volwassenheidskenmerk kunt beschouwen. Evenals het wandelen eigenlijk, kinderen vinden het vreselijk saai, maar het is zoals met olijven: wandelen is een acquired taste.
Dat laatste is –zoals je wel een beetje kon afleiden- weer een vaste gewoonte, opgekweekt in de vakantie door blessureleed. Die vaste gewoonte gaat doorheen een pas aangelegd parkje langs de rivier, alwaar de naamplaatjes van de bomen en planten kapot gehageld zijn in de eerste weken dat ik hier was en het even serieus stormde (maar waar ik dus doorsliep), en ook alwaar een geweldige schommel staat: hoog genoeg van de grond zodat ik geen kramp in mijn benen krijg van de hele tijd mijn benen op te trekken. Verder zie je daar ook altijd wel ouders met hun kindertjes wandelen/spelen/negeren, die –de ouders, niet de kinderen- vrij raar kijken naar het grote meisje dat zo breed zit te lachen op de schommel. Die brede lach kunnen jullie interpreteren van ‘whoehoe, ik vind dit fijn!’. Kriebels in de buik en eens goed uitluchten van de vorige uren/nacht/... (met mijn geweldige Creative Zen mp3-speler!)
Onder een van die nachten hoort dus ook de Shane-avond, niet twee weken geleden maar beetje uitgesteld wegens plotse koorts (very weird, maar het ging rond in alle Erasmussers, ik bleef nog vrij lang staande naar het schijnt), en de performance was zeer goed uitgevoerd. Inclusief chocolade sigaretten. Eentje van hun werd trouwens boven een aansteker gehouden, er was namelijk een zielige kerel die mij een sigaret vroeg, ik gaf hem er ene, maar aangezien hij de eerste tien minuten geen aanstalten nam om hem aan te steken nam ik aan dat hij ook doorhad dat het chocolade was. Niet dus, blijkbaar was zijn sociale moed een beetje uitgeput en had ‘m een reboottijd nodig, zodoende dat ik plots naast me dezelfde jongen heel hard zag zuigen aan de chocolade sigaret, die maar niet vuur wou vatten. Oh de hilariteit, zo ging natuurlijk ook heel mijn Shane-act een beetje naar de knoppen, haar heb je nooit in een slappe lach gezien. Misschien dat Shane toch ook maar eens wat meer chocolade moet eten, it still makes me euforic. Perfect voor de melancholische dagen, die ik eigenlijk niet meer heb gehad, in tegenstelling tot de Italiaanse die goed bezig is een longontsteking op te lopen (maar naar de dokter gaan? Neen hoor, haar gedrag lijkt een beetje op die van vijftig jaar oude vrijgezellen, ik spreek uit ervaring!), en ook goed bezig was op depressief te worden. Het kan iets te maken hebben dat het niet goed gaat tussen haar en haar vriendje (dat ze twee keer heeft bedrogen), dat ze nooit uit het huis komt, haar kamer ruikt naar.. dode tabak(?), niet naar de lessen gaat, constant op youtube absurd stomme filmpjes zit te kijken –sinds ze mijn msn heeft stuurt ze me regelmatig links door van tijdrovers-,… gewoonweg: gezond en uitgebalanceerd leven komt niet in haar op. Het zal wel iets Belgisch zijn, aangezien ze hier in de zuiderse landen blijkbaar ook niet aan sport doen. Elke keer dat ik mij sportief de deur uit begeef zijn er wel enkele spanjaarden die mij naroepen in het plaatselijke ‘één, twee, één, twee’, en zijn de enigen die ook maar een beetje sportief snelwandelen buitenlanders. En hoe blijven ze dan zo dun als ze ook nog eens zulk vettig eten naar binnen werken?
Het antwoord daarop kan een ander inwendig microbiotisch leven zijn! Dit heb ik geleerd –net zoals vele dingen over schizofrenie- door microbiologia aplicada, waarvoor we een dom werkje moeten maken, die door de spanjaarden nog stommer worden gepresenteerd ook. Ik snap niet zo goed hoe die spanjaarden denken, kan misschien ook te wijten zijn aan een ander inwendig microbiotisch leven!
Over het algemeen: ze zijn heus niet zo stom als sommige erasmussers wel eens laten blijken, ze zijn enkel minder geordend. Dat mij verbaast –de stad wordt elke nacht met véél water gekuist-. Doet me eraan denken: niet om mij heen kijken!
Als ik nu achter mij kijk zie ik een rommelkamer tot en met, niet vuil, enkel veel kleren overal. Veel is natuurlijk met een lichte kuch, ik heb altijd te weinig kleren! Die rommelkamer zal trouwens voor eens en altijd komaf maken met de verwarring van Belgen en Duitsers: iemand met zo’n kamer kan gewoonweg geen Duitse zijn, die toch allemaal wel punctueler en gedrevener zijn. Met andere woorden; een rommelkamer is wat mij Belgische maakt, en ik ben er verdorie trots op ook! Dat misschien een beetje té wordt –de trots, niet de rommel-, aangezien ik het heel moeilijk vind positieve punten van Spanjaarden aan te halen. Ik ben voor het moment heel hard bezig om er te vinden, dit om de barvrouw niet al te fel te beledigen als ze het me een volgende keer vraagt. Speaking of de barvrouw (camarerra), ik ben voor enkele Spanjaarden 23 jaar oud. Dit was de enige leeftijd die nog een beetje passend bij me klonk, kijkende naar de chocolade sigaretten, de schommels, het erg uh, opvallend dansen (zoals op liedjes van ‘The Cardigans’ en ‘Texas’… Muziek uit het noorden is gewoon goed!), het af en toe huppelen tijdens het wandelen, vrij gefreakt zijn over mijn muziek… Doet me eraan denken: hoe kun je Skin nu aanhoren voor een man? (dit is een duidelijke referentie naar jou daar! Ik was niet in slaap gevallen, ik was gewoon verbijsterd door uw opmerking! Ik kan er nog steeds niet overheen!). Fiona Apple zou ik misschien nog begrijpen omdat ze laag kan zingen –ook hoog-(maar als je haar toch vergelijkt met een man moet ik ook lang verbijsterd zijn), maar Skin, de vrouw met de hoogste stem aller tijden?
De muzikale kennis is trouwens ook in volle ontwikkeling: ik ben zowaar begonnen met het beluisteren van de favorieten van Marc, de Louvain-la-neuve-kerel, en het bevalt me nog niet eens zo slecht. Voor de mensen die me nog niet zo goed kennen: normaal moet je me een paar jaar achternalopen en het uiteindelijk door mijn strot rammen eer ik iets beluister dat niet naar de naam ‘Skin’, ‘Fiona Apple’, etc… luistert. Hoera, Spanje leert me open te staan voor andere invloeden!
Alsook het meer vrouwelijk kleden: vorige week ging den deze uit op vrijdag, en ondanks vele ogen die me goedkeurend bekeken, was er geen enkel meisje dat me aansprak. En dit was, naderhand bevestigd door enkele bronnen, volledig te wijten aan het feit dat de meisjes anderhalve kop kleiner zijn dan me. Bijgevolg, als ze me te groot vonden, zou ik hun even een poepje laten ruiken van wat écht groot was: ik deed zaterdag mijn hakken aan –vrouwelijk hé!-. Raar maar waar was het net die avond dat er precies aan aantal grotere mensen waren, en die grotere mensen schuifelden de hele tijd met hun homovriendje mijn richting uit, om me toch ‘oh toevallig’ aan te spreken (EGOBOOST). Ikzelf had er geen behoefte aan omdat ik nog steeds mijn grootheidsstatement wou maken, en mijn Spaans is gestagneerd sinds dat de taallessen geëindigd zijn. Ik vermoed dat het binnenkort wel gaat beteren dankzij de barvrouw van eerder vermeld.
Nog rare bedenkingen bij: waarom doet elke Spanjaard het gordijntje dicht om de zon te weren in de bus, terwijl het toch eigenlijk het eerste zonnestraaltje was na drie/vier dagen bewolking en regen? Waarom houden ze hier katten aan leibanden? En waarom zie ik zoveel naakte benen ’s avonds als ik uitga, terwijl het barrekoud is en ik verkies om mij al lopende te verplaatsen van de ene bar naar de andere? Waarom gaf de apotheker me hoestsiroop terwijl ik duidelijk zei dat ik iets voor de neus wou: -‘iets voor de neus.’ –‘heb je ook hoest?’ –‘bwa, een beetje, maar vooral mijn neus.’ –‘maar je hebt dus ook wel hoest?’ –‘mja, niet zoveel en helemaal niet erg’ –‘maar je hoest dus?’ En vervolgens kom ik buiten met hoestsiroop die het dat seizoen toch niet zo goed deed…
Verder nog een kleine mededeling: de babyvoeding is niet meer! Ik ben het razend beu geworden en de gedachte aan havermout is overweldigend, helaas duurt het lang eer het klaar is (en afgekoeld). Mijn Spaans heeft een logaritmisch negatieve verhouding met de tijd, nulpunt vanaf de eerste slok alcohol (het wondermiddel werkt dus niet meer). En mijn cactussen van indertijd hebben heel erg scherpe en harde stekels, getuige mijn voorhoofd (don’t ask).

De achter-op-planning-zittende groet u,

Nel
-thans ook nog luisterende naar ‘Nele’, ‘ey gij daar’, ‘hé lange’, ‘Nelia’, ‘lompe’ en dat gaat nog wel zo’n tijdje door-

PS: de verwarming werkt eindelijk! Geen winterjassen meer voor Jennifer en de Thaise binnenshuis!