Zoethout wordt overal raar bekeken

Voor de huidige stand van zaken is er inderdaad maar één internetsite waar u op kunt afstemmen : de mijne ! De Belgische berichtgeving in kranten en op de televisie kennende zullen jullie de beurscrash wel ondertussen beu zijn. En enkelen nog het liefst van al niet willen herinnerd worden eraan. Bijgevolg het wel en wee van jullie ondertussen toch al vrij vertrouwde medehumaan Nelia. Dit was een perfecte inleiding om niet al te hakkerig op de tak te springen naar anekdote nummer één: Ik heb een brief gekregen van een voornaamgenote. Wat bleek: het ontroerde me like hell! En wat bleek nog: mijn achternaam was fout geschreven. Wat bleek verder: Ikzélf heb mijn achternaam fout geschreven op deze eigenste blog! De hilariteit (ik maak er nogal eens een kwestie van –bovendien ook als counterattack(niemandkanmijnvolledigenaamuitsprekenhier) als men mij een beetje uitlacht met mijn onvermogen om de rollende-tong-r uit te spreken –dat betert btw! Binnenkort heb ik geen spraakgebrek meer!/Neen, het ‘Limburgs’ accent is geen spraakgebrek, maar net iets waar mensen naar op zouden moeten kijken. De correctheid en juiste variëteit van de klinkers die wij hebben!)! Anekdote nummer twee vind je terug tussen de vorige haakjes.
Anekdote nummer drie gaat over mijn –wat voor anderen toch zo lijkt- hypochondrisch gedrag: nadat mijn nek toch nogal aan de betere hand en kant aan het gaan was (elke dag wel een vooruitgang van 5-10°), begon in ene keer onder mijn linkeroor iets op te zwellen. Qué? Zoals enkelen misschien wel weten, ben ik (nog net niet helemaal) als de dood voor klierkoorts. En door al die spierverslappers weet je niet of je nu moe bent van je eigen of niet, bijgevolg… Freaky moment: ik ben woensdag op tijd slapen! Kun je het je voorstellen: Ik ergens op tijd? (Het feestje dat vrijdagavond bij Rick werd gehouden –drankspelletjes maar geen alcohol voor mij wegens mediciatie- werd ook pas aangedaan na anderhalf uur ná het afgesproken uur. Daarover meer later). De volgende dag was alles ok bij de weg. Hoedanook, het alsof Spanje mij precies iets wilt zeggen, dat gaat als volgt: ‘je hoort hier niet te leven’. Dat zou me ten zeerste verbazen, want fruitliefhebber als ik ben (anekdote nummer vier, vloeiende overgang hé!) kan ik me laten gaan: naast het Kaki-fruit (dat toch als een goede lesbograp zou kunnen dienen) is er ook nog iet anders dat vrij precious werd ingepakt door de lieve fruit- en groenteboerin 100 meter verder van hier (ze gaf het me gratis mee… ik ben een dagelijkse klant!). Geen idee wat de naam is, maar de vele pitjes die erin zaten, ben ik nu aan het behandelen met het oog om ze, net als de mango-, avocado-, appel-, pompelmoes- en sinaasappelpitten die volop aan het groeien zijn, te planten eens ik thuis ben in het goede, oude, vertrouwde België. Iedereen lacht daar wel mee dat ik zoveel planten heb op mijn kamer en er nog gefreakter over praat. Op het feestje van Rick, however, heb ik een Duits meisje ontmoet dat ook even hard haar planten mist en ook alle pitten plant die ze maar in haar handen krijgt. Net als mij heeft ze ook hartpijn gehad om de nectarinepitten weg te gooien die hier zo rijp en geschikt zijn om te planten.
Dat feestje werd dus, niet alleen door mijn schuld maar toch ook wel voor een groot gedeelte, begonnen anderhalf uur na het afgesproken uur. Het was voornamelijk weer de typische Spaanse inefficiëntie van afspreken en te laat hier en daar en nog eventjes babbelen ginder… Het ‘babbelen ginder’-gedeelte is mijn gedeelte. Heus maar voor een kwartiertje, peanuts in vergelijking met Marc (van Louvain-La-Neuve, speelt een jaar gitaar en goed (!), tekent en vond de laatste Batmanfilm toch een beetje teleurstellend) die ons een veertigtal minuten heeft laten wachten. Mijn gebabbel werd uitgelokt door een groot meisje, Pilar, (grootheid is iets zeer opvallend hier in Spanje) wiens posture ik herkende: het was het Spaanse Erasmusmeisje waarmee ik vorig jaar had geschermd. En bij toeval ben ik nu in haar stad op Erasmus. Heel tof en al (ze vond België mooier dan Salamanca! En het boerengedrag is enkel in deze grootstad, hoe meer naar het zuiden en/of landelijker dat je gaat, hoe vriendelijker en meer gewaar van mensen die groter zijn en in wiens weg ze versperren).
Goddank had ik net voor de afspraak wat chocolade gegeten, want door de lading speculaas en chocolade die de mama meebracht heb ik een serieuze happy-kick gehad de laatste dagen –en een constant van-streek-zijnde-maag-. En het bracht me ook op het idee om pannenkoeken te maken. Dat is ook vrij goed gelukt, gezien de equipment die ik ter beschikking had: ze waren dik, maar nondedoeme dat smaakt toch goed hoor. Vooral met chocopasta (dankjewelElineommedatzotelereneten). Vrijdag dacht ik een geschikt moment om een beetje af te bouwen van de chocoverslaafdheid maar aangezien ik enorm grumpy was in de les ‘Spaans’ dacht ik toch maar, met het oog op het feestje, op veilig te spelen en nog wat chocolade binnen te spelen. Bijgevolg dat alles heel plezant was bij Rick (waar enorm veel mensen waren. Veel Duitsers!) en ook de tijd erna. Ohw yeah, I went to a gay-bar, gay-bar!
Om eerlijk te zijn was het grumpy-zijn van die dag ook nogal fel te wijten aan mijn gebrek aan gayness. De lesbo van de les, een week tevoren, was deze week in geen mijlen te bekennen (en ik keek er zo naar uit). Woensdag dacht ik even binnen te springen in de carmen-bar na mijn de papa te bellen, maar uiteraard is dat veel te vroeg hé, dus bijgevolg: gesloten. Maar ik had twee stoere chickies gezien bij mijn terugtocht en heb ze half en half achtervolgd, twijfelend om hun te vragen of ze iets gays wisten in de buurt. Donderdag net hetzelfde idee dat ik ging uitvoeren, maar dat ging ik dan een pak later doen. Zenuwachtig en beetje bang(ik had al vanalle vragen voorbereid om aan de barkeepster te vragen om eventueel al wat mensen te leren kennen. Eerste vraag zou zijn: Hablas inglés? Een andere vraag was dan hoe ik de Spaanse lesbo’s zou kunnen herkennen, want het is gewoon rampzalig hier.) De teleurstelling van weer een dichte deur van de gaybar-gaybar hield heel de vrijdag vol. Zeker nadat ik een grote (groter dan mij!) slanke, Spaanse, kortharige, sierlijke en knappe griet had gezien, maar wegens een serieus tegenvallende les ‘fisiologia vegetal’, kon ik haar niet aanspreken (ik was al wat te laat). Maar heb na mijn les nog een half uurtje rondgehangen in wanhoop… Eigenlijk klink ik best eng nu. But I wanted some perspective on gayness! (Tegen die tijd was ik al aan het vrezen dat Carmenbar opgedoekt was en dat alle lesbo’s verhuisd waren naar Madrid waar het er blijkbaar vol loopt).
Doch, aangezien ook het ‘befaamde’ VT in Hasselt niet elke avond zijn deuren opent, dacht ik dus vrijdag na Rick zijn feestje (waar hij toch nogal serieus in de ban was van een Duitse en ook andersom dus ik dacht hem een dienst te bewijzen door als eerste door te gaan. Een teken aan de mensen dat het ‘misschien toch al een beetje laat is en morgen is er nog een feestdag!’) even binnen te springen. Dat ‘even’ werd meteen een tweetal uur vol zalig gedans (oh I missed it), want wie was daar? Neen, niet Dieter, die is in België, dat weten jullie toch, maar David die ik –hoop ik- eens eerder heb vermeld: hij was diegene die ik heb leren kennen bij Miguel zijn thuis toen Rick ook meekwam. David zelf is niet homo –getuige de vele complimenten dat hij mij gaf/zeer welkom na een week vol chocolade, vettig eten= tapas en pannenkoeken (hoeveelheid: equivalent van 20 normale pannenkoeken)-, maar zijn beste vriend is dus wel zo queer als je maar kunt zijn. En toen kwam er nog een andere kerel die nog queerder was. Verder nog twee meisjes, één Poolse en één Spaanse die me een beetje deed denken aan de timmervrouw waarmee Bette Tina had bedrogen in The L-word. Ik denk dat ik haar wel movede…
Maar soit: een boel typische lesbo’s en de typische drama tussen een koppel (oh ik mis dat! Lesbodrama is toch iets heel apart), en ook mooie mijn-type meisjes. Yihaa. Ze keken wel raar naar mij omdat ik blijkbaar de enige lesbo ben in Spanje die danst… zoals de homo’s. Daardoor kreeg ik na een tijdje ook weer wat last van mijn nek (de dokter had ook gezegd twee weken geen fuiven/sporten) dus van zodra ik vreesde een zeer foute impressie te maken door krom te lopen wegens een geblokkeerde nek ging ik toch maar weg. Charmant en geliefd baande ik mijn weg door het homoseksuele volk en ik voelde me gelukkig. Ik stapte buiten door een deur opengehouden door een portier (die te slap is om ook maar ooit iemand sterker de toegang te weigeren)… en het regende een beetje! Beter kan een avond toch niet eindigen! Zingend en in gedachten huppelend kwam ik dan ook in mijn cuarto aan en ging welverdiende slapen (twee uur op een erg homo-wijze dansen is heus vermoeiend hoor!). Om de volgende dag haastig naar de bus de rennen om Miguel zijn verjaardagscadeau te geven: een plant! Waar hij heel blij mee was (elke keer als hij ernaar kijkt gaat hij aan mij denken!), en ik bijgevolge ook. Niet dat ik onblij was de tijd ervoor, want na een lange, vrij gekke zoektocht naar een bloemenwinkel (en geen chinese shop met stomme fake hallucinantgekleurde bloemen), heb ik mij ook drie stoere cactussen gekocht. Oh-oh-Ohwyeah! MIguel heeft sinds heden ook een hond. En het was heel gezellig en tof bij hem thuis.
Anekdote die ik niet wil linken aan het hele verhaal: Ik mis mensen en het begint op een hallucinerende werking te lijken, de wijze waarop ik hen mis: Ik heb ondertussen al vele mensen gezien waarvan ik dacht: ‘Oh my god, er is een bastaard in de familie ‘X’, waarmee ik dan refereer naar een vriend(in) van me.

Een hint van de week: eet niet te veel chocolade! Voordat je het weet kun je maar niet stoppen met eraan te denken en/of te eten, voel je je erg slecht gezind wanneer je het niet hebt en vervolgens heb je elke morgen een ochtendhumeur! Iets dat ik soms wel eens kan hebben, maar Jennifer, het knappe maar arme wicht, moet het altijd ontgelden. Nouja, als ze ’s morgens uit bed geraakt en niet ziek is door het vele fuiven op de momenten dat ze zich niet ziek voelt. Ziek valt vrij ruim te interpreteren, met een link naar fuiven en de alcohol die er voor velen automatisch bijhoort. Maar niet getreurd, ze blijft nog steeds even charmant!

Mijn taalgebruik begint ook spontaan een hele mengelmoes van Engels, Spaans en een beetje Frans te worden, en zelfs als ik tegen Vlamingen praat, zit ik toch nog spontaan Engels door te praten. Dat kan komen omdat ik nu Emma (weer) aan het lezen ben van Jane Austen. Hoe briljant kan je zulke delicate verhoudingen en relaties neerpennen? Verder lees ik ook over Jodie Foster in het Spaans. Ik versta het! Helaas geeft Foster nooit iets prijs over haar privéleven en die Spanjaarden bleven er maar, tevergeefs trachtend, erover doorvragen. Wat een mooi staaltje van een slecht interview.

Domper op de feestpret: Geike gaat weg bij Hooverphonic, why?! Heeft Fortis er iets mee te maken? Of het Belgisch voetbal dat aan het beteren is? Zeg me niet dat ze met een voetballer gaat trouwen ofzo!

Btw: De bloemenwinkel werd getoond door een vrouw die dol was op Belgie (omg, eindelijk weet iemand eens dat Belgie bestaat want in de lokale Erasmusbar wordt voor elk land een speciale avond gehouden, behalve voor Belgie! En over ons bestaan er geen clichés, gewoonweg omdat we puur genegeerd worden, weet je wel!)… die dolheid kwam vooral door onze goede oude Fabiola. Lang leve Fabiola, want zij heeft me mijn drie cactussen en het cadeau voor Miguel bezorgd!

Kaartjes en mails en whatever zijn nog steeds erg welkom!