Derde keer, lange keer!

Dag lieve kindertjes. Het is weer een heuse poos geleden dat ik jullie nog vermaakt hebt met een van mijn blogposts. Deze keer is het een rimram dat ik te vertellen heb, over de kwaliteit van de inhoud kan ik wel niets zeggen. Wisselvallig als ik intrinsiek ben –velen hebben dat al vaak mogen ondervinden, in al dan niet positieve manier-, is de inhoud en package ervan dat ook. Je mag nu beslissen of dat laatste geldt op mijzelf als persoon, of op datgene dat ik met jullie deel. Die verwoording vind ik trouwens een zeer trotse bijklank hebben: ‘Ik deel iets met jullie dus weze dankbaar’. Dit is niet de bedoeling. Nederigheid behoort ook onder de noemer van mijn wisselvalligheid.
En dan nu de rimram waarover ik het al eerder had: Vrijdag, de dag na de fiesta waar ik een plaatselijke Idol-god heb mogen horen (er was een hele horde tienermeisjes met lief/ouders, geen ontsnappen aan dus gingen we –Ierse en ik- go-with-the-flowen, ook al hadden we eerst de tegenovergestelde richting gepland). Daar was niet veel soeps aan, aan het niet-definieerbare vlees met brood wel! Zo lekker dat ik voor de eerste keer een tweede portie heb gevraagd, nog nooit eerder gebeurd in heel mijn tapas-leven! Margarite (het is niet met ‘a’ maar met ‘e’ op het einde!) was het mondpropvol eens met me.
De dag erna, vrijdag, werd eentje waarvan men zegt ‘één keitje kan de loop van een rivier veranderen’. Eerlijk gezegd is dat geen spreekwoord, want een gepaste komt voor het moment niet op in mijn hoofd. Hoedanook, wetende dat Rick de donderdag verjaard was, plus het feit dat ie maandag zou aankomen en ik nog geen cadeau had voor hem, ging ik ernaar op zoek. Ik heb letterlijk de hele stad twee maal doorkruist op zoek naar een stripwinkel. Niets gevonden, het blijkt hier in Spanje iets raars te zijn. Maar wat ik wel heb gevonden is een huis in een dorpje, vijftig kilometer verderop. In mijn gezigzag door het zonovergoten stadje kruiste mijn oor engels geleuter van twee mannen die hier toch best bekend waren met de streek (ze leken me geen toeristen). Dat bracht mij op het idee om te vragen aan hun of ze misschien een stripwinkel wisten. Neen, dat niet, maar ze nodigden me wel uit om te gaan zitten. Eentje verdween later op zoek naar geen idee wat, de ander bleek een 49-jarige homo genaamd Miguel te zijn. Hij zei eerst 48, maar hij was vergeten in welk jaar we nu zijn/hij geboren was/…, dat begrijpelijk is met alle kennis en het rijkelijk (tragisch in vele gevallen, edoch verrijkend) verleden dat hij heeft gehad. Hoedanook, na zijn outing deed ik dat ook. Bijgevolg nam hij mij mee op sleeptouw om de locatie van de lesbobar in Salamanca te laten zien. Eveneens onderweg vertellend dat de homo’s hier in Spanje toch iets in-de-kast-blijvend hebben, lesbo’s niet naar het schijnt. Hoewel ik er pas op vorige maandag heb moeten wachten eer ik iets potterig zag. Hoedanook, met zijn Malta-karakter was hij heel plezant en grappig. We bleven lang praten, en hij nodigde me uit naar zijn thuis. Het duurde tot zondag eer ik zover was, want die zaterdag ertussen ging ik verder op zoek naar Rick zijn cadeau en de vrijdagavond naar de musical Mamma Mia! (= zaligheid, enige musical die ik tof vind). Zaterdag: Vroeg opgestaan want we gingen met een bende vol meisjes naar een winkelcentrumachtig iets. Daar kocht iedereen zich te pletter met kleine tierlantijntjes voor gezelligheid op hun kot waar ze een jaar verblijven. Ik wou enkel een cadeau voor Rick, dus uit verveeldheid kocht ik de cd van Gloria Gaynor (de naam!) en een geurkaars. Depressief als ik was tussen al die koopzieke meisjes waarvoor ik als muilezel diende (niet voor iedereen, maar toch, voor twee zeker!). Gek werdende zorgde ik er dan maar voor dat ik snel pleite was, bus nemend richting stad, vragend aan een koppel waar ik strips kon kopen. Gelukkig was het meisje Francaise, de jongen Venezuelaans met wens om Engels te kennen, dus verstonden ze me. Ze waren zelfs zo vriendelijk dat ze me meebegeleidden naar de Carrefour (grote winkel hoor), waar ik een Asterix kocht. Vervolgens nodigden ze me uit om mee te eten… om hun hiervoor te bedanken (want lekker zeg!), heb ik het dessert voor tijdens de film (niet gedubbed!) gekocht. Ijs, chocolade, chips en popcorn. Het werd dan toch nog een chille, toffe dag ondanks het stresserend hot en hergeren zonder doel met de meidenbende.
De volgende dag ging ik naar Miguel. Daar aangekomen stak hij een heel lange tijd van wal over… mij! Ik beviel hem zo fel dat ik hem nu als broer kan beschouwen, en zijn huis als het mijne kan beschouwen. Ik moet van hem mij nu ook gedragen tegenover iedereen dat ik een huis in Spanje heb. Eten en al inclusief. Waarom? Dat is ingewikkeld om te vermelden in een ietwat luchtige blog, maar wees gerust, het is niets kwaad of seksueel of wat er ook allemaal bestaat.
Ik bleef slapen na een Italiaanse maaltijd dat ik misschien kan beschouwen als het beste Italiaans dat ik heb gegeten. Met Parmezaanse kaas hé! Ik zou graag nog even vermelden dat het dorp waar mijn huis staat zaaaaalig cliché-oud is. Er vele zonnebloemvelden zijn op weg ernaartoe, en dat er ook een tof katje genaamd Pippa is. Miguel heeft gestudeerd voor forensisch antropoloog, ging bij de politie, had zijn eigen tweedehandsautohandel, trouwde, kreeg kinderen, ging in de politiek in Malta (klein eiland waar iedereen elkaar kent, wraak wettelijk toegestaan is en bijgeloof een reden is ter veroordeling), ontmoette mensen als Thatcher en andere befaamden, besefte dat hij homo was. Verliet Malta, kwam in Amsterdam terecht, daar zijn partner Jan ontdekt, 13 jaar mee samen. Hij kon niet aarden in het noorden ginder, dus verhuisde hij naar hier. Tragisch genoeg kan Jan in het zuiden niet aarden dus leven ze nu al een jaar apart. Hij woonde eerst in een pension,, kocht systematisch kamers op (of huurde eigenlijk) omdat hij héél dik was met de vrouw die dat pension uitbaatte. Ging even naar Nederlands, kwam terug. Vrouw bleek vermoord, bezocht haar graf. De familie van de vrouw vond dat zo pakkend (familie is hier enorm belangrijk), dat ze hem als lid van de familie beschouwde. Hij huurde ondertussen nog kamers en renoveerde hem, helaas, het pension was niet erg lucratief en de familie verkocht het. Miguel vervolgens dakloos? Neen, de familie bood hem een paar weken geleden het huis aan, wat zeldzaam is, want de mensen in Spanje zijn nog nostalgischer dan ik (en Tineke samen) ben en verkopen niets van wat ooit van hun moeder/vader is geweest. Et voila, daar woont hij nu in een onderkomen pand, wordt gerenoveerd, heel groot, potentieel zat, voor 100 euro in de maand, en met zopas aangesloten internetverbinding (enige in het dorp van 200 oude, maar vriendelijke doch gesloten mensen).
Maandag keerde ik terug, ging lopen, voelde me goed, en maakte me vervolgens klaar om Rick, Anouck en Fré te begroeten. Hiephoi wat een deugddoend wederzien! Helaas dat ze een spetterend fiesta-afsluitvuurwerk hebben gemist, ze waren er net te laat voor. Het vlaams dat ik al die tijd heb moeten onderdrukken kwam er dan in één gulp uit, evenals een voorbereid liedje (walking with a ghost, lukte deels, mislukte deels wegens zenuwen en verlegenheid… ja u heeft het goed gelezen: verlegen!), net als het cadeauafgeven. Daarna verplichtte ik hun mee te komen naar de stad, maar daar was het feest ondertussen een beetje dood, en we gingen vervolgens naar het grappige oord Camelot (met de Kate Ryan-muziek!), waar ze werden afgezet met hun bestelde drankje Baileys (zes en een halve euro!).
De dag erna, moe als we waren van het dansen en babbelen (ik toch), hebben we heel Salamanca doorlopen en bezichtigd, met tussenstop bij het buffet waar ik al eerder mijzelf heb overvol gegeten, alsook deze keer, zodoende dat de tussenstop nog werd verlengd met een uurtje op mijn kot zitten. Veel tijd heb je niet nodig om Salamanca te zien trouwens. Die avond vervolgens spelletjes met kaarten gespeeld en zélf onze twee flessen Baileys gekocht, die leeg geraakten (vanzelfsprekend als je kijkt naar mijn gezelschap hé). Woensdag, de dag erna nog wat rondslenteren en afscheid nemen van Anouck en Fré (groetjes!) en info bekeken voor registratie aan de unief. Bleek dat ik een document niet bijhad (typisch!) paniek tot de volgende dag: ook al stond er in het Salamancaboekje dat je drie belangrijke documenten nodig had, hadden ze enkel genoeg met een of ander officieel uitziend document met je naam erop. Lang leve de lakse houding van de Spanjaarden!
Later die woensdag: Van de dingen die nog resteerden van ‘what nog to do’ had ik gedacht al een deel te doen in de voormiddag van diezelfde woensdag, maar wegens uhm, een falend orientatie- en kaartlezend vermogen heb ik vooral veel (letterlijk) rondgelopen door de stad, niet beseffend dat ik de plaats waar ik moest zijn zeven keer had voorbijgelopen. Maar van de positieve kant dan: nu ken ik die omgeving wel goed! Dat handig was voor de donderdag: snel en efficient (niet echt, maar toch sneller dan de woensdag, alweer problemen door mijn falend orientatievermogen) hebben we een paar dingen geregeld. Alsook ons eindelijk officieel ingeschreven (ik ben dus eigenlijk pas vanaf donderdag officieel in Salamanca) en vervolgens nog een namiddag zitten dingen opzoeken en mede-gezever: Omdat onze Erasmuscoordinator te lui is alle documenten die we het afgelopen half jaar en langer hebben opgestuurd, te bekijken en in te geven op zijn pc. (Aboe voor de lakse houding van de Spanjaarden!) Ergerlijk, maar het werd goed gemaakt door Israel (die een toffe tapasbar bezit, goedkoop! Maar alle Spanjaarden eten wel enorm vettig... De keuken is niet zo idyllisch als wij Belgen denken) die zo geduldig is met onze domme Belgen (waarop hij jaloers is eigenlijk: wij leren makkelijk talen kennen blijkbaar. Dat ik kan getuigen, te kijken naar mijn niveau ten opzichte van Anna en Margarite (resp 1,5 jaar en 2 jaar spaanse les bij hun thuis)) zodat ik gewoonweg een hele avond spaans heb zitten babbelen! En goh, dat gaat vlot. Dankzij Hanne vooral. Merci Hanne! Zij is een Belgische die hier in Spanje de Spanjaarden Nederlands leert! Jolly!
Al het herdoen van die paperassen is pas zaterdag in orde gekomen. Neen hoor, niet de hele tijd gewerkt, want van vrijdag tot zaterdag heb ik Rick meegekregen naar Miguel, alwaar hij nogal erg hard in de smaak viel. Soms op een bijna vervelende manier, Miguel is namelijk erg direct, dat gemengd met zijn zuiders aanraak-mentaliteit was het soms nogal raar voor Rick denk ik. Hoedanook, nog meer volgegeten dan die dagen ervoor en moet er lange tijd van bekomen (ben dat nog steeds bezig tijdens het schrijven). Wat gedaan daar? Gewandeld, en vooral veel geluisterd naar Miguel die een nog ergere babbelaar (met de nodige vele herhalingen :D) is dan ik ben! Kom dat tegen! Hoe noem je eigenlijk een man die van Malta komt: Maltesiër of Maltees?
En die zaterdagavond ben ik dan de hele tijd bezig geweest te bekomen van het eten, niet zoveel slapen, warmte (Mijn benen zijn bruin! Toch zeker dan voorkant!) en het debatteren over de ‘vreemdelingenkwestie’ in het Engels. Dat bekomen doe ik terwijl ik deze blog schrijf en nog een paar mails, voorbereiden op het tijdstip waarop ik internet ga hebben (bij Rick of op Plaza Mayor. Elk dorpje/stad heeft dat trouwens. In Boadilla, waar mijn huis is, is dat een klein pleintje met een fontein, waar een gemeentehuis staat waarvan de klok altijd fout loopt).

Salamanca is trouwens een stad midden in een droog landschap vol verdorde flora, afgezien van de immens mooie bomen op wiens naam ik nu voor het moment net opkom.

Kotgenotendetails: Margarite heeft me nog steeds niet geergerd, in tegendeel, ze wordt steeds meer en meer entertainend (het verhaal over hoe ze naar het stierengevecht ging kijken maar aankwam op het uur dat het gedaan was! Blame on het gebrekkig engels van de toeristische dienst!). Ondertussen is de spaanssprekende Thaise me wel een beetje tegengevallen: terwijl Margarite kon slapen als een roosje terwijl we aan het kaartspelen waren, vertelde Tum (zo heet ze) me dat ze helemaal niet kon slapen totdat het bezoek weg was (half drie) na mijn vraag hoe ze had geslapen. Raar dat ze niets is komen zeggen want ik heb haar drie keer nadrukkelijk gezegd dat ze, bij enig ongemak, zeker iets mocht komen zeggen over het volume van onze gezelligheid… en baileys. Vervolgens stak ze van wal (dat nogal serieus op een dreigement leek eigenlijk) over een vriendin die driehonderd euro werd aangerekend door de politie omdat ze lawaai maakte na middernacht. Buren hadden geklaagd naar het schijnt, maar bij toeval is me ter ore gekomen dat je lawaai moogt maken tot twee uur in de nacht (omdat de kuisploeg tot dan werkt. Alle straten zijn bij elk ochtendgloren weer sprankelend, zolang er niet naderhand iemand een paar flessen tegenaan gooit). Nouja, misschien deed mijn moeheid dit allemaal opvatten als een dreigement. Hoedanook, het is waar: Aziaten lachen en knikken altijd ja, ook al bedoelen ze nee. Anderen hebben me er ook al vaak op gewezen. (Maar ik ga me er niet naar aanpassen, volgende keer zullen we (Ierse en ik) eens een écht luid feestje geven ;) )

Een speciale rubriek voor de meiden of gelijkenden onder jullie: De schoenen zijn hier keigoedkoop! Stop met schoenen kopen daar in België, kom mij bezoeken en koop ze hier! Ik ga dat maandagavond, na mijn eerste dag spaanstalige lessen over wetenschapsdingetjes, ook zeker doen… Dat zit ik eigenlijk al een week te zeggen, maar drukdrukdruk! En nog geen tijd gehad om fatsoenlijk mijn leerboeken Spaans open te slaan. Weird!

Indien jullie teren op vochtig weer om een goed mooi uitziend kapsel te hebben (zoals de mijne toch wel enorm vaak was in België): niet komen! Uw haar is zo plat als iets!
Indien jullie teren op droog weer om buiten te komen, je kapsel in oog houdend: zeker komen: elke krul die tot krul komt door een beetje vocht blijft garantie weg! (Maw, de twee zaken waarop ik kan bouwen in meisjes leren kennen, nl mijn kapsel en mijn vloeiend gebabbel, worden hier gewoon teniet gedaan! Boehoe!)

En dan het langverwachte moment: ‘wanneer gaat ze nu eens zwijgen?’: een afsluitertje!
Op de heen- en terugweg naar Rick zijn kot zie ik altijd een winkel staan waarop staat ‘Cosas de Casa’, wat zoiets betekent als‘spullen voor thuis’. Maar dat winkeltje staat eigenlijk helemaal leeg. Is dat bijgevolg een vorm van kunst waarvan de betekenis een aanklacht is op onze vrij overconsumerende maatschappij (eigenlijk hebben mensen helemaal niet zoveel spullen nodig!) of net andersom (mensen hebben zoveel nodig dat de winkel uitverkocht is, inclusief rekken!)?