Een tweede lange, lange tekst...

Hoe moet ik alle impressies beschrijven die ik de afgelopen dagen heb meegemaakt ? In ieder geval hoop ik dat te doen met de juiste ironische toon die zo entertainend was in mijn vorig bericht. Ja hoor, ik weet wel wat jullie leuk vinden… in a non-sexual way, want anders waren jullie nogal speciale vrienden. En gewoon, de meesten van jullie zijn aseksuele poppen die ik gewoon niet kan inbeelden in zulke toestanden. Kuis verwoord hé. Ik heb hier een Ierse leren kennen, en ze vond ons Belgen nogal kuis, en tja, in vergelijking met hen zijn we dat ook. Ze gebruiken veel scheldwoorden onder elkaar. Heel grappig. Ik heb haar het woord ‘lul’ geleerd. Op haar verzoek, ‘dick’ is nogal frequenterend alginder, vandaar.
Hoedanook, ik wou eerlijk gezegd beginnen bij het begin zoals iedereen dat zou doen als ze zulke blogberichten schrijven als ik intendeer te (gaan) hebben . Wat een enorm toffe zin sèg. Maar jullie moeten mij een beetje krediet geven, ik denk de laatste dagen in het Engels, en ondertussen moet ik én Spaans én Frans gebruiken. Het wordt nogal gemixed in mijn hoofd. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, het is altijd warrig daar, maar nu is het op linguïstisch vlak. En stiekem vind ik mezelf nu ook weer niet zó onduidelijk in wakkere toestand (en niet al te blije of droevige of moe-e toestanden waarin ik verwarrend kan zijn).
Wel. Ik ben weer enorm rond de pot aan het draaien (hihi), en heb nog totaal niets verteld over ‘hoe het hier zit’, buiten dan die Ierse (Margarita, maar ze spreekt het zelf uit als Margarite, dus af en toe twijfel ik erover). Maar nu ga ik beginnen.
Zoals de meesten weten ging ik met de bus, halte in Brussel-Noord, maatschappij: Eurolines. Duur: 22 uren. De bus: ze was zo’n half uurtje te laat, zodoende dat ik en mijn mama een heuse band aan het scheppen waren. En banden scheppen doe je in miserabele omstandigheden: namelijk koud en druilerig en tochtig. Not nice, geheel verschillend van het weer hier voor het moment (stoefstoef, pronkpronk ‘Look at me, I’m in Salamanca and it’s great outside, en hoe is het daar?!). Zodoende dat toen de bus aankwam, ik toch iets had van ‘oei, de bus is daar, en ik ga toch een hele poos weg zijn van mijn oude vertrouwde huis’. Dat zinnetje had ik ook al in mijn hoofd in de auto toen we naar het station reden (inderdaad, want 5 minuten wandelen met de bagage die ik mee had was NIET een ‘toffe lichaamsbeweging’), maar nu drong het toch wel feller tot me door. Maar nog niet drama. Die drama begon zo’n beetje nadat ik van plaats was veranderd in de bus om dichter bij de Belgen te zijn, en verder weg van de stinkwc in de bus, alsook de Hollanders links van me die maar niet konden zwijgen over iets onbenulligs want ik ben het al vergeten waarover het ging. Maar ik kwam dus te zitten naast een oudere Nederlandse, ik dacht eerst tot grote onvrede voor haar, maar dat was gewoon haar normale gezichtsuitdrukking. Bleek een boeiende vrouw te zijn, en leerde me zoiets als ‘als het niet te moeite is, dan laat het maar. Niets forceren.’ (Ze had haar man verloren in de oorlog en was sindsdien single want het was nooit zoals het moest zijn voor haar, en ze was perfect tevreden.) Voor de rest had ze design gestudeerd en foeterde ze even hard op de jeugd van tegenwoordig als ik doe. Maar aan de andere kant besefte ik dan ook wel dat ik toch ook nog een klein kind was. En ik zal het ook wel blijven (whoehoe, x-men!). De bus hield vrij vaak halt in de nacht, maar niet overdag, waarschijnlijk omdat het te druk was in de wegrestauranten. Ik zou het de chauffeurs hebben gevraagd ware het niet dat ze Spaanstaligen waren, en ik niet. Nog steeds niet, maar het betert ondertussen. Hoewel ik door al het Engels gepraat, het Spaans op een Engelse manier uitspreek, dat echt lelijk is, yergh. Maar het zal wel beteren hoor. Ik heb er alle vertrouwen in. ’t Is gewoon een kwestie van ‘doen’.
Ok, de busrit: na het overstappen op een andere bus, voelde ik pas echt het dramagevoel ‘omg, ik ben in Spanje, all alone. Ieks.’ Plots miste ik de Hollanders. Ik stapte vervolgens uit de bus in Salamanca, en nog vervolgenser zag ik een blond meisje ook even ongeoriënteerd rondkijken als ik deed. Ze was een Duitse genaamd Anna. En meteen beseften we: laten we samen voor een ‘habitacion’ zoeken, ‘hulpeloze meisjes in een grote stad’ dat we zijn. Dat hebben we ook gedaan, op verschillende locaties hoor, no such thing as a lesbian thingy between us (you know, the symbiotic one). Tijdens dat zoeken hebben we dus ook de Ierse leren kennen. En met die Ierse zit ik nu op kot. Samen met nog een kerel van de Azoren, klein, niet onknap, maar duidelijk verlegen in de buurt van drie meiden zoals Anna, Margarita en ikzelf tesamen zijn. Babbelachtig. En ook giechelachtig als we te lang in de zon hebben gezeten. Het kot zoeken was eigenlijk enorm vermoeiend en deprimerend, vooral de eerste dag. Maar op een gegeven moment hadden Anna en ik een systeem uitgewerkt waarin ik fungeerde als een soort van coach ofzoiets, nouja, hoedanook, it worked out just fine. En voor het moment typ ik dit dus op mijn laptop in mijn habitacion.
Dat is een zeer welkom gevoel, vooral omdat je wist dat je in je Hostal niet mocht uitpakken, er een oude kerel rondliep van wie ik vermoedde dat hij onkuise aanbiedingen deed aan buitenlandse meisjes (nu weet ik dat hij mij een kot aanbood, want zo doen velen dat in Spanje, maar tja, je bent een Belg aka ‘wantrouwig, doch kuis persoon’ voor niets hé). Bovendien had ik vergeten bestek mee te nemen dus moest ik constant de choco met mijn vinger smeren op mijn brood. Ok, zo’n groot probleem is het niet, maar wel als je later op de dag merkt dat er op verschillende plaatsen choco aan je hangt. Jawel, ik moet nu wel toegeven dat ik een kluns ben. Maar ergens is dat ook wel schattig… Toch?
Zondagavond heb ik bovendien voor het eerste een Spaanse fiësta meegemaakt. Heel tof, veel tapas uitproberen, wijn drinken, oude mannen die een beker met cava proberen te vullen door de fles zo hoog mogelijk boven hun hoofd te houden en dan mikken maar! Later op de avond was het eigenlijk te laat voor nog tapas uit te proberen, zeker nadat de tijd voorbijvloog op zoek naar een uitvlucht om een ietwat zielige Argentijnse kerel (sorry, ik heb zijn nummer niet gevraagd Nicky, ook al mocht hij er best zijn. Volgende keer zal ik aan je denken!) te ditchen. Dat werkte toen we met z’n allen (Belgen en Duitsers en één Ierse) een soort danscafé binnengingen en die kerel werd tegengehouden door de buitenwipper, waarom weet ik niet precies. Kate Ryan is enorm populair hier in Spanje trouwens.
Speaking of de Duitsers in een eerdere zin: Ze zijn gewoon overal! Het zijn de ‘nieuwe Nederlanders’. Alsof ze weer een poging gaan doen een werelddeel te veroveren, en ze beginnnen met Salamanca! Volgens Eyra zijn er ook veel Belgen, maar ik heb nog niet het geluk/de pech gehad hen te ontmoeten. (Eyra is net als Helena en Jeroen iemand uit het good old Leuven, alwaar ze ook te vinden waren bij bio-ingenieuraangelegenheden.)
Nog een kleine opmerking: Als Spanjaarden een feest houden, dan doen ze dat groots. Het was het langste vuurwerk (en uiteraard heel erg mooi) dat ik heb gezien. En geweldig opgebouwd naar een climax toe. Had ik naar de openingsceremonie van de Olympische Spelen gekeken had ik deze zin misschien wel moeten schrappen, maar toch, het was erg indrukwekkend. Alsof het een nieuwe vorm is van de ‘Koude Oorlog’, laten zien wat je in je mars hebt via vuurwerk! Is dat nu niet eens een vredig alternatief dan raketschilden en aanverwanten.
Doet me er wel aan denken dat ik niets meer van de actualiteit te weten kom en zal te weten komen, dus feel free om me op te hoogte te houden over wat ginder gebeurt. Zowel krant-waardig als niet-krantwaardig. Doelend op de emotionele en politieke perikelen.
Nel/Nelia groet u.

PS: ik mis mijn drumstel. Maar ik zal me maar concentreren op de gitaar ipv luchtdrummen…