Venga, venga, olé!

Hetgene waar eigenlijk alles om te doen is geweest, is deze vorige maandag, de 22^e van wal gestoken. Jawel, in tegenstelling tot wat het cliché voorschrijft over Erasmusstudenten, moeten deze laatsten toch ook wel lessen volgen. In mijn geval aan de Facultad de Biología, alwaar een Spaans gereutel mijn richting kwam afdraven. Aye caramba, wat ging me dat toch nogal onverstaanbaar. De slides begreep ik wel (wetenschapstaal is universeel: hier en daar een uitgangetje van een woord anders maar niet wezenlijk verschillend) maar alles wat erbij hoorde, daar was een ander paar mouwen voor nodig. Zoals jullie al merken gebruik ik al dan niet foutieve spreekwoorden en zegswijzen. Het feit dat ze soms foutief zijn, is een deel van de charme van deze tekst. Hoedanook: over die mouwen, het weer is hier vrij onvoorspelbaarder in de vroege morgen dan in België. Onvoorspelbaar is misschien verkeerd verwoord, maar in ieder geval meer gevarieerd: ’s Morgens is nogal fris tot koud (ook naar Belgische maatstaven), maar van zodra de zon de kans krijgt te ontluiken is het warm. Bijgevolg gaat er geen dag voorbij dat ik op mezelf mopper dat ik weer verkeerd gekleed ben.
Dat mopperen doe ik dan bijvoorbeeld heel de les door tijdens de dode momenten dat ik er toch niets van versta (ik probeer wel hé), op zich is dat nog niet zo erg de eerste week, aangezien elke ‘profesor(a)’ toch maar on and on ging over wat we dit jaar zouden zien. Wetenschapsdingetjes dus. De week begon met microbiologie (aangename vrouw), over genetica, neurobiologie (opvulvak), carcinogenese (waar de professor twee van de twee keer niet kwam opdagen), toxicologie (toffe vrouw) dierenfysiologie (toffe man) en plantenfysiologie. Bij deze laatste moest ik meteen denken aan de juffrouw van Frans op mijn eerste en tweede middelbaar. Ondanks haar lieve verschijning leek het me een kwaaie tante als je haar tegen kreeg. En ik vrees dat ze me niet zo mag (je woordenboek bovenhalen en iets opzoeken wordt meteen ten overstaan van heel de klas besproken. Het is toegestaan, maar ik vermoed dat ze een zeker kwalijk vermaak erin ziet. Onze onkunde in de Spaanse taal schijnt voor haar een heuse Scarlett-Red Butler-verhouding te zijn. Haat en liefde, maar dat ligt oh zo dicht bij elkaar). Maar ik ga mijn innemende zelf blijven uiteraard, en gewoon heel de les zwijgen, ja-knikken en me een ‘ik begrijp alles’-gezicht aanmeten. Helaas, iedereen weet dat mijn gezicht nogal vaak boekdelen spreekt. Ik veronderstel dat dit dus een nieuwe eigenschap van me zal zijn als ik terugben, een deel van mijn Erasmuservaren, en dit allemaal voor jullie verklaard. Uiteraard zal ik die gave enkel voor het goede gebruiken (mij!).

Er zijn trouwens veel Belgen en Duitsers in mijn faculteit te vinden, een van die laatste groep kwam trouwens plots naast mij zitten terwijl ik in een afwezige bui zat te tekenen, wachten op de professor (sommigen nemen het nauw met de tijd, anderen weer niet). Ze sprak zo vloeiend Spaans, daarbovenop het feit dat ik hier heel moeilijk gezichten kan onthouden precies, alle Spaanse meisjes lijken trouwens op elkaar (buiten eentje, die overduidelijk pot is… ze heeft het Sinead O’Conor-kapsel!), dat ik dacht dat het een blonde Spaanse was. Maar neen, ze studeert dat gewoon, bovenop biologie. Impressive. De Spaanse meisjes, zoals eerder vermeld, lijken dus allemaal op elkaar: Klein, lang donker tot zwart haar, gebruindere huid, donkere ogen en eenzelfde overacting-gebaren als ze iets vertellen. Doch, sommigen zijn wel knap. Knap in de trant van: oho, interessant (maar overduidelijk hetero naar Belgische maatstaven, zoals jullie al weten herken ik de gemiddelde pot hier niet, ook niet in Belgie eigenlijk). Gemiddeld zien ze er wel beter uit dan de Belgische meisjes, maar dat komt omdat ze zelden onopgemaakt de deur uitgaan, zoals ik nogal eens (altijd) doe. Doet me eraan denken: met genoeg haarproducten ligt mijn haar toch goed! Het bewijs was vrijdag: ik ging uit. En ik denk dat velen geld zouden geven om mij die avond mee te maken… We gingen naar een shotjesbar, toffe mensen allemaal (mijn Spaans is zo goed als ik gedronken heb: Olé!) en uh. Ik denk dat ik voor de eerste keer in mijn leven toch wel dronken was (Olé!). Met trots kan ik jullie zeggen dat, mocht alcohol je echte ik tevoorschijn halen, ik enorm plezant ben (Olé!), erg goed kan dansen (Olé!) en dat je zichtvermogen inderdaad afneemt na een paar (uh…) shotjes (Olé!). Ik vermoed dat er erg leuke foto’s zijn genomen (Olé!), dat ook zeldzaam is want ik sta niet graag op foto’s (Olé!). Rick heeft het niet mogen meemaken, wegens het zeer inefficiente fuiven dat de mensen hier doen (met een groep van twintig mensen afspreken en dan ergens zien heen te geraken… so not done!), ging hij naar de salsabar. Mijn shotjesbar, Chupeteria (zo zijn er wel meerdere), was zoveel beter (Olé!) dankzij de leuke bende die ik bijhad: Jennifer en Marc van Louvain-La-Neuve, Julia, meisje X en Kirsten van Duitsland en Merit van Nederland (de enige die ik tot nu toe heb gezien! Terwijl iedereen zegt dat het er vol van loopt, maar dat enkel bij faculteiten die mijn niet interesseren: Economie en Rechten).
Dat was niet de enige keer dat ik ben uitgegaan, dinsdag was ook zo’n dag, maar ook weer zo inefficient (de hele tijd buiten dralen en wachten op Godot) dat ik het vlug voor bekeken hield. De volgende dag trouwens veel les. Al die lessen zijn in de voormiddag, enkele overlappingen, en de practica’s in de namiddag.

Donderdag was er tevens een middagje standjes-bezoeken: vele verenigingen in Salamanca verzamelden zich op een pleintje en maakten wat reclame voor zich. Er was er zelfs eentje bij met een regenboogvlag, ik meteen vragen waar er iets voor de gemiddelde lesbo te doen was, helaas, het bleek eerder een bewustwordingsstandje te zijn over HIV etc, iets waarmee ik al doodgegooid ben in België. Ze schijnen hier nog niet zo erg uit de kast te kunnen komen, die holebi’s.

Verder heb ik nog wat Spaans geleerd en Buffy in het spaans bekeken, alsook Bones (letterlijk vertaald: Huesos, ze noemen haar echt ‘beenderen’ in het Spaans. Alleeh, komaan, stel je voor dat wij alles zouden dubben en plots iemand aanspreken met ‘Hey, Botten!’ In de meest goedkope series dubben ze de kinderstemmen trouwens door een volwassene die heel hoog spreekt!). Tevens heb ik een Portugees meisje als kotgenoot gehad: Zondag kwam ze aan, maandag besefte ze dat ze haar vakken hier niet kon vinden, en dinsdag ging ze weer weg. Woensdag en donderdag kwam mijn huisbaas af met nieuwe gegadigden voor dit kot, trof Rick twee keer aan en de derde keer werd hij (niet ik) een beetje uitgekafferd dat het toch niet de bedoeling was dat hij hier zo vaak was, en zeker niet wanneer ik er even niet ben om fruit en groenten te gaan kopen. En sinds zaterdag zit hier een erg beminnelijk Italiaans (en knap!) meisje, eveneens genaamd Jennifer en ben er die avond mee proberen uit te gaan, meer wegens de overheersende inefficiëntie is het een beetje gebleven bij wat rondlopen op zoek naar mensen die er niet meer waren :D Olé!

En nu een culinair afsluitertje: Havermout hebben ze hier totaal niet! Dus toen ik vroeg aan mijn plaatselijke groente- en fruitverkoopster (elke dag kom ik er) waar ik het kon vinden: in de apotheek, bij de babyvoeding! Ik dus bij de babyvoeding kijken en ja hoor: granen en al wat je maar wilt. Stupido dat ik ben, had ik dus niet door dat het echt voor baby’s was, bijgevolg heb ik nu al een aantal keren pap gegeten. Na die zware avond vrijdag was dat eigenlijk wel een beetje geluk (ja hoor, ik was misselijk ’s anderdaags)(het kan zijn dat ik hier en daar dingen niet meer zo goed weet)(maar goh wat een tijd dat het was, olé!).

Mijn gitaarspel gaat er trouwens ook wel een beetje op vooruit, maar nog niet zo goed als ik zou willen, ik had gedacht dat ik tegen deze tijd wel helemaal ‘Michel’ van Anouk zou kunnen, maar het refrein bezorgt me nog een beetje moeilijkheden, terwijl elke beginner dat liedje direct in zijn pollen neemt. Maar ter verdediging van mijn talentloosheid: ik probeer er wel bij te zingen hé.